
امروز صبحی پدرجان میگف آدمها تا ده سالگی یه شکلیان. ده تا بیست سالگی یه شکل دیگه. بیست تا سی سالگی صورتشون خیلی عوض میشه. سی تا چهل سالگی اصلا یکی دیگهان. درون آدما هم همینجوریه.
امروز ظهری اندرون مسجد، نشسته بودم به تلاوت آیاتی چند از کتاب مقدس که یه آقابزرگ هشتادواندیسالهای از وسط زنونه رد شد. خونهاش نزدیک در زنونهی مسجده. دعای دستنویسش از جیب پشتیش افتاد رو فرش. تای کاغذ باز شده بود. دعا، دعای طلب روزی بود. الهی و ربی صدها حور العین بهشتی میقام. روم نشد برم برگه رو بهش بدم. رفتم گذاشتم سر میزش. یه مهر هم روش. ماشالله حاجاقا یه پا آلپاچینوییئه واسه خودش.
امروز عصری هم مشتاق شدم برای ملاقات با دنیای فیوچریستیک-نوآر این کار. هر چه زودتر لطفاً!