
پیشنوشت بوسبوسی امروز:
دوست دارم «دنیا» را قالیچهی دیواری بزرگی بدانم که هر یک از ما مسئول یافتن بخش کوچکی از آن هستیم و اگر این مسئولیت را انجام ندهیم قالیچه همیشه کوچکتر از آنی میشود که باید بشود و همهی ما مسئول این نقصان هستیم.
– این را زِ لئو بوسکالیا نقلقول کردمی
مادرترزا از با صدای سخن عشق ندیدم خوشتر، چنین بگفتا:
تجلی مهربانی خدا باش.
مهم نیست که چه مقدار میبخشیم مهم این است که چقدر عشق در این بخشیدن است.
اگر به قضاوت دربارهی مردم بپردازی فرصت دوست داشتن آنها را از دست خواهی داد.
بهتر است با مهربانی اشتباه کنی تا اینکه با نامهربانی معجزه کنی.
بدترین فقر تنهایی است و این احساس که کسی ما را دوست ندارد.
خودت را کاملاً به خدا بسپار او به تو قدرت انجام دادن کارهای بزرگ را میدهد. اگر بهعشق او بیشتر از ناتوانی خودت ایمان داشته باشی.
در پایان این زندگی از روی تعداد مدارکی که گرفتهایم، مقدار مالی که اندوختهایم و کارهای بزرگی که به انجام رساندهایم، دربارهی ما قضاوت نخواهند کرد؛ بلکه از ما میپرسند: آیا گرسنهای را سیر کردی؟ برهنهای را لباس پوشندی؟ و بیخانهای را پناه بخشیدی؟ گرسنه نه فقط لقمهای نان که گرسنهی عشق، برهنه نه فقط از تنپوش که برهنه از عزت و احترام انسانی و بیخانهای نه فقط از خشت و گل که بیخانمان بهسبب طرد شدن و رانده شدن.
در این دنیا چه بسیارند آنهایی که در آرزوی قطعهای نان جان میدهند و چه بسیار بیشتر که در آرزوی اندکی عشق میمیرند.
«مادر ترزا» سمبل عشق و خدمت و برندهی جایزهی صلح نوبل در آغاز فعالیتهای خیرخواهانهاش رؤیای در سر داشت.
او به سرپرستانش گفت: «من سه پنس (سه صد دلار) و آرزویی از خدا دارم تا یتیمخانهای درست کنم.»
سرپرستانش به آرامی گفتند: «تو نمیتوانی با سه پنس، یتیمخانه درست کنی. تو با سه پنس نمیتوانی هیچکاری انجام دهی!»
او با تبسم گفت: «**ولی با خدا و سه پنس میتوانم هر کاری بکنم!**»
ما به سوی نقطهای در تاریخ رهسپاریم که انرژی معنوی خیلی نیرومندی است. همهی ما آنچه لازم داریم که انجامش دهیم رفتن به سوی آن انرژی و درخواست کردن است. خدا منتظر است و همهی آنچه لازم است انجام دهید، این است که، تقاضای کمک کنید. بسیاری از مردم یا تقاضا نمیکنند یا رو برمیگردانند.
پینوشت:
تو با خدا اکثریتی را تشکیل میدهی که هیچ لشکری یارای برابری با آن را نخواهد داشت.
