رازی در این موضوع وجود دارد. نوشتههای من، تو را نزدیکتر میکنند. درست همانند یک رقص اغواگرانه بر صحنه. مرا به یاد شعرهای عاشقانهی رومی میاندازد که در مورد عشقی ناشناخته سروده شدهاند. عشق پاک از بطن حجاب زبان برمیخیزد و به رستگاری میرسد. این بهترین راز است، نوشتههای من تو را نزدیکتر میکنند ... من تو را با حجاب زبان پوشانیدهام و تو، همواره نمایانتر میشوی.
ما موجودات قصهگویی هستیم؛ به هنر و رمان رجوع میکنیم تا دنیا برایمان معنا پیدا کند، بهخصوص زمانی که همهچیز معنایش را ازدستداده است. برای زندگی کردن به تصویرها، برای راهنمایی در زندگی جدید به داستانها و برای تحمل واقعیتهای زندگیمان به خلاقیت نیاز داریم.
احساسی که نوشتن به انسان میدهد مثل یک نعمت غیرمنصفانه است. اگر به دنبال آن بروید آن را خواهید یافت؛ اما در این جستوجو قلب و روح شما شکسته میشود و در نهایت، آن را خواهید یافت.
'