چشم تنها برای دیدن کافی نیست. نور هم لازم است. شما با دلت میبینی که چقدر صفا دارد.
ما قاصد هستیم. مقصدی داریم. و رسالتی. مقصد در ذات خود شماست. همان چراغ و همان نور. در جایی خلوت میکنی. چه انیسی از آن بهتر. چه مونسی از آن بهتر.
آنگاه انسان خودش را رها میکند در آغوشش. تا هر جا که میخواهد او را ببرد. جایش خوب است.
یک عزیز، یک دوست، وقتی آدم را در بغل بگیرد چه میشود؟! او را میگیرد و میسازد و عوض میکند، دو مرتبه سر جایش میگذارد. یک دقیقه خلوت میکردیم، عوض شدیم، سبک شدیم، راحت شدیم. او بخواهد شما هم مییابید.
اصلا ایمان در ذات انسان است. علم و کمال که از ایمان کسب میشود، از آنجاست.
برای باطن و قلب خودت کار کن. اگر عملی هم انجام میدهی، حواست به آنجا باشد. با آن کار کن.
کسی که چراغ دست اوست، انحراف نمیرود. چراغ، خودش معرف اشیاست و هم معرف خودش. هر چه من یا شما تعریف کنیم که چراغ چنین و چنان است فایدهای ندارد.
هم معرف خودش است. هم معرف دیگران. نور معرف خودش هست و ما سوای خودش را هم نشان میدهد.
نور مال ایشان است. با آن نور همدیگر را میبینید و شناخت پیدا میکنید. از او بخواهید تا نور وارد خانهی دل شما شود.
اگر مصیبتی هست، صبر کنید. و اگر فراخی و توسعه هست باز هم صبر کنید و از خدا بخواهید که طغیان نکنید، تا این که نور بیاید. نور که آمد نه طغیان است و نه کفران و نه تعدّی. بلکه همهی حقوق ادا میشود.
وقتی چراغ روشن است انسان چشمش میبیند و پایش را روی چیزی نمیگذارد، کسی را اذیت نمیکند. اگر هم اذیت کرد، فوری علاج میکند؛ چون نور همراه اوست. با نور میبیند، با نور میگوید، با نور راه میرود، با نور میخورد و با نور میخوابد؛ آنچه میخواهد هم دو طرفی است. یعنی تو بخواه، من هم میخواهم.
شما هم با سپاس و ستایش از خدا صاحب نور هستید. خودشان نورند. و پیامآور خورشید است. وقتی خورشید میتابد روز شده است. بازار همهی چراغها کساد میشود. حتی ممکن است چراغ بعضی خانهها روشن باشد. ولی نور آن رنگ ندارد. و متوجه نیستند که روشن است. چون در مقابل نور خورشید هیچند. خورشید که آمد، شب از بین رفت.
ایشان قمرند و دوستان نجومند. امیدوارم نجم را بشناسی. شناخت نجوم یک مقدار مشکل است. فلان ستارهشناس یک ستاره پیدا کرده است، آن هم در دنیا. اگر بین خلق نجومی باشد، کمتر عقب او میگردند. جز دوستان و با ایمانی که عقب نجوم نمیگردند.
اهلی غیر از ایمان عقب نجوم آسمان میگردند که فلان ستاره چند هزارسال است که نور آن دارد به زمین میآید و چنین و چنان است. بشر دنبال آن نجوم است که پیدا کند و به داخل آن برود که چیزی هم گیر نمیآورد. به ماه برو. هر جا میروی حسن استفاده کن. و اسباب زحمت خلق را کم کن.
بشر جاهل است و نمیداند اینها عبرت است. اما خورشید شما جداست. ماه و نجوم شما هم جداست. آسمان دنیا مال اهل آن است. و این نمایشی است از عالم غیب. همهچیز سایه است. و شما با جایی که دیدنی نیست کار دارید. با چشم عادی نمیتوان دید.
در عالم طبیعت و دنیا نیست. از خودت بدانجا راه پیدا میکنی. چقدر راهش نزدیک است. به نفس خودت نگاه کردهای؟ که مجرای بینایی و دانایی و خرد شماست. تو که دنبال ستاره هستی، ببین خودت ستاره نیستی؟ تو که به ماه میروی خودت را نگاه کن، ببین ماه نیستی؟ تمام آسمانهای نادیدنی و شهود، همه در خود شما مکنون است.
آیا گمان میکنی که جرم کوچکی هستی؛ در حالی که جهان بزرگ در تو پیچیده شده است.
معلمهایمان را کوچک ندانیم. آنها دریغ ندارند. شاگردها را مثل خودشان میسازند.
