روز عاشورا، به افراد یک پروندهی نو میدهند. پروندهی نو یعنی چه؟ یعنی این فرد آمرزیده شده است، حُرّ از حالا عزیز ماست. از اوّل هم عزیز بود، منتها پروندهاش مرتّب نبود تا آمد پهلوی حضرت، پروندهی اوّلیهاش از بین رفت. یک پروندهی نو به او دادند. دیگر در فکر معصیت نبود، همهاش در فکر فرمان بردن و شهادت بود. خداوند ما را ثابت بدارد انشاءاللّٰه و از حضرت حرّ بهره بگیریم. حرّ یعنی آزاد، الحرّ حر، حرّ آزاده بود.
خلاصه، عمرتان خیلی خوب جایی مصرف میشود. یک کمی تعقّل و تفکّرتان را زیاد کنید. از کودکی همهاش در راه کربلا هستید. از زمانی که به دنیا آمدید، همهی ارضْ کربلا و همهی روزها عاشوراست. شیعیان و دوستان اهل بیت دائماً از کربلا عبور میکنند. غذایشان را در کربلا میخورند. در کربلا اولاد درست میکنند و اولادشان شهید میشوند. آخر معلوم میشود، الان معلوم نیست، مخفی است. وقتی که رسیدیم آن طرف آن وقت میبینید بچّههایتان همه شهیدند، خودتان هم شهید هستید. همه شهید امام حسین هستید!
همهی روی زمین کربلاست، همهی ساعتها هم عاشوراست، همهی روزها و همهی شبها، عاشوراست. پس همهی مردم همهی امّت پیغمبر، همهی شیعیان امیرالمؤمنین که هستند، اینها هم شهید هستند. آیا نمیدانستی؟ مگر ندیدی گفت کلّ ارض کربلاء و کلّ یوم عاشوراء همهی زمانها را گرفت، همهی مکانها را هم گرفت. پس اشخاص آن چه؟!
چرا نمیپرسید که اشخاص آن چه تا بگویند آنها هم همه شهیدند! کسی نپرسید. ولی شما بپرسید، از خدایتان، از هر کس دیگری، حتّی از خودشان بپرسید. پس شهدای آن چه کسانی هستند؟ این مردمی که با این بدنها، این جسدها و با این مکانها سرو کار دارند، اینها چه اشخاصی هستند؟ میگویند: اینها همه شهدای کربلایند. اینها امام حسین و بچّههای امام حسین را شاهدند، اینها هم با آنها شهیدند. امیدوارم همهتان جسدهای خودتان، بدنهای خودتان را ببینید که شهید شده است.
روح که از بدن جدا شد معلوم است که بدن آنجا افتاده است. منتها خودت غسلش میدهی. غسل هم نمیخواهد، بدنت را پرت کن قاطی شهدا. نه غسل میخواهد، نه کفن میخواهد و نه نماز میخواهد.
مخصوصاً پایین قبر مطهّر آنجا که اصحاب دفناند. اصحاب همه پایین پا و کنار دیوار دفناند، همانجا که میایستید و زیارتنامه میخوانید خودتان قاطی خون استخوانهای شهدا هستید. چون بدنهای اصحاب همه خورد شده بود، همه را جمع کردند. بدنهای ۷۰ نفر از اصحاب حضرت را یک جا دفن کردند. همهی دست و پاهای خورد شده. پایین پا که میروی به هوش باش که میان شهدا ایستادهای، روی جسدشان، بدنشان، خونشان و رگشان. یا نرو و از داخل مسجد سلام بده یا اگر میروی به هوش باش.
اما اگر بروی بهتر است، یک وقت نگویی نروم بهتر است! برو ولی به هوش باش و با شهدا قاطی شو. چرا نروی! پای خودت هم استخوان شهید است، استخوان او هم استخوان شهید است. امّیدوارم وقتی به هم برسند سلام کنند. پاهایمان هم سلام میکنند، موهای سر هم سلام میکنند، ابروها سلام میکنند، چشمها و سایر اعضا و جوارح سلام میکنند. اجسادکم فی الاجساد، ارواحکم فی الارواح، قبورکم فی القبور، نفوسکم فی النفوس/مفاتیح الجنان زیارت جامعهی کبیره، همه قاطیاند.
روز عاشورا قاطی کردند. شب عاشورا خود امام حسین قاطی کرد، قشنگ هم قاطی کرد. فرمود: هرکس میخواهد برود برود.
دیدی چطور اختیاردارت کرد؟ یعنی با اختیار خودت بیا! آیا بیخود میگویند وضو بگیر، غسل کن؟ غسل همین است که در مجلس امام حسین با اختیار بیایی، نه اینکه دستت را بگیرند یا هُلت بدهند. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.
