ساعت ۱۰:۴۵ صبح است و من از یکی از بحرانیترین مناطق بدنم گزارش میدهم: جبههی زیر ناف.
اوضاع خوب نیست.
نیروهای دشمن از ناحیهی کمر پیشروی کردهاند. عضلات شکم در وضعیت اضطراری قرار دارند و و ساکنان محلی—که همان من هستم—از صبح در حالت نیمهجنینی به سر میبرند.
با این حال، سرخیِ شقایق چه خوب مینوازد، مرا.
دیروز، در اقدامی که کارشناسان آن را «واکنش طبیعی به یک وضعیت غیرطبیعی» نامیدهاند، سه بستنی پشت سر غیب شد.
و بعد هنوز مرکز فرماندهی جنوبیِ بدن، بستنی میخواست!
در حال حاضر، دانشمندان هنوز در تلاشاند بفهمند یک انسان دقیقاً چند بستنی پشت سر هم میتواند بمِیلَد، اما من شخصاً آمادهام به تحقیقات کمک کنم.
از خط مقدمِ پایینتنه، گزارش میکنم که تنها راه نجات فعلاً عبارت است از: پتو، کیسهی آب گرم، چیزی شیرین، و هیچکس که با لحن نگران نپرسد: «هنوز درد داری؟»
بله.
هنوز ستاد بحران، اطلاعیهی پایان وضعیت اضطرار را صادر نکرده.
اما اگر یک بستنی دیگر داشته باشم، شاید بتوانیم به یک توافق صلح موقت برسیم.

مستأجر محترم،
طبق قرارداد نانوشتهای که ظاهراً قبل از تولد من، بدون حضور یا رضایت من امضا شده، شما موظفید هر ماه چند روز در محل اقامت خود حضور داشته باشید و سپس بدون ایجاد خسارت، محل را ترک کنید.
اما بیایید صادق باشیم.
شما هر بار که میآیید، کمرم را به هفتادودو روش سامورایی مورد عنایات خویش قرار میدهید، شکمم را شتک و مچاله میکنید، تمام انرژیام را میبلعید و خلقوخویم را هم وارد یک پروژهی جداگانه میکنید.
بعد هم من باید به اطرافیان توضیح بدهم:
«نه، چیزی نیست. فقط پریودم.»
ببخشید؟
شما هر ماه تشریف میآورید، تووی کمر باریک و نی قلیانیام و آن شکم بدون نینی یک عملیات بازسازی کامل راه میاندازید، من چرا باید پاسخگو باشم؟
من: چرا دوباره اومدی؟
رحم: قرارداد ماهانه است.
من: کی امضا کرده؟
رحم: خودت از بدوِ تولد.
من: من اون موقع حتی سوادم نداشتم!
رحم: دیگه اونو بایستی از خداوند که گرهی آخرتو زده بپرسی!
با این حال، باید اعتراف کنم شاید شما هم کاملاً مقصر نباشید. شاید فقط دارید کاری را انجام میدهید که هیچکس از شما نپرسیده آیا اصلاً میخواهید انجامش بدهید یا نه.
پس باشد.
بیا.
اما این ماه لطفاً کمی آرامتر. من برایت پتو نرم میآورم، آب گرم میگذارم، شاید حتی چندتایی اسنیکرز هم به عنوان کمکهزینهی اقامت بدهم.
فقط لطفاً به کمرم دست نزن.
قرارداد تمدید شد.
البته، مثل همیشه، بدون رضایت من.
و مستأجر هم برای تشکرِ دوباره تصمیم زیر را گرفت:
با یک کامیون خون وارد میشود.

ساعت دو بامداد، هیولای هورمون دوباره درِ اتاقک رحم را کوبید.
با خودش کمری آورده بود که برای بلند شدن از جا باید اول از او اجازه میگرفتم، شکمی که یک نفر داشت با دریل دیوارهایش را سوراخ میکرد و حساسیتی که مثل اینترنت وسط یک کار مهم، ناگهان قطع شده بود؛ دیگر نبود؟ چرا بود! بیحالی و آن حس آشنای «لطفاً امروز با من حرف نزن، مگر اینکه خوراکی آورده باشی».
هیولا با اعتمادبهنفس وارد شد.
«خب، سربازان من، امشب شورش را در طبقهی فوقانی میآغازیم!»
اما این بار یک مشکل کوچک وجود داشت.
من تنها نبودم.
یک نفر دیگر هم آنجا بود.
کسی که این روزها، بیشتر از همیشه مراقبم است. کسی که وقتی میفهمد حالم خوب نیست، به جای اینکه بگوید «چیزی نیست»، سعی میکند واقعاً مواظبم باشد.
هیولا گفت:
«من آمدهام اذیتش کنم!»
و همسرم گفت:
«نه. امشب او باید بخوابد.»
هیولا مکث کرد.
«اما من قرارداد دارم مردک!»
«من هم شوهرش هستم.»
هیولا برای اولین بار کمی نگران شد.
چون شاید درد هنوز بتواند شکمم را آن گوشهی مچالهشده در پتو خفت کند. شاید بتواند کمرم را به یک وسیلهی تزئینیِ غیرقابلاستفاده تبدیل کند. شاید بتواند طور مرا گروگان بگیرد که برای رفتن به سر کار، اول با خودم یک جلسهی هیئتمدیره برگزار کنم.
اما دیگر نمیتواند وانمود کند من کاملاً ناعادلانه تنها هستم.
چون آن طرفِ این درد، کسی هست که میگوید:
«من همسرم را بغل میکنم، گردنش را میبوسم و شکمش را نوازش میکنم. آرام بخواب، همسر عزیزم. و تو، بچهی آیندهمان، مزاحم خواب مامان نشو. مامان ما یک ببر قوی است، اما او هم به استراحت نیاز دارد.»
و بعد، انگار که این مهمترین دستور پزشکی دنیاست، اضافه میکند:
«بیا چند ساعت بخوابیم، همسر کوچولوی من.»
هیولا چند لحظه ساکت ماند.
بعد گفت:
«خب... اینجانب هنوز هستم!»
همسرم گفت:
«باشه. ولی آرامتر.»
هیولا گفت:
«ماه بعد هم برمیگردم!»
گفتم:
«میدانم.»
همسرم گفت:
«من هم هستم.»
هیولا کمی فکر کرد.
«باشه... این دور با شما. پس من فقط چند روز میمانم.»
«تموم شد؟»
«گفته باشم که کینهام شتری است. ولی ماه بعد با احتیاط برمیگردم!»
و من هنوز درد داشتم.
اما درد، وقتی کسی در کنارت باشد، همیشه به اندازهی قبل تنها و بیرحم نیست.
بهخصوص وقتی آن آدم همسرت باشد، تو را «ببرِ قوی» بداند، و در همان حال به تو یادآوری کند که حتی ببرها هم گاهی باید زیر پتو بخوابند و استراحت کنند.
البته هیولا هنوز ماه بعد برمیگردد.
اما من هم یک مزیت کوچک دارم:
هر ماه یک دلیل رسمی برای اینکه همسرم بیشتر بغلم کند ❤️
