قرار نیست بگویم چه نوشتهام. نه، اصلاً. فقط بگویم امشب، میان انبوه پروندههای کهنه، انگار به زخمی که خوب التیام یافته بود دست زدم. نه، زخم نبود. چیزی زنندهتر: ردِّ کفش روی فرشی که تازه شستهای؛ جای انگشت روی شیشهی تمیز؛ بوی گندِ غذای ماندهای که یادت رفته بود ته یخچال.
نوشتههایی که روزگاری، با غروری احمقانه، در فضایی ناشناس پخششان کردم. برای آدمهایی ناشناس. چه فرقی میکرد؟ مگر کسی میدانست من کیستم؟ همان خیالِ خامِ ناشناسماندن، اجازه داد بنویسم چیزهایی که حالا، اگر کسی مقابلشان بگذارد، نگاهم را برمیگردانم طوری که انگار نه، این مال من نیست، اشتباه گرفتهای.
اما هست. هست.
امشب، چشمم به پاراگرافهایی افتاد که نخواندمشان. فقط گذری دیدمشان از گوشهی چشم، همانطور که از کنار تصادفی رد میشوی و بعد تا هفتهها آن صحنه را با خودت حمل میکنی. زشتیشان از جنس هجویاتِ ناشیانه بود. از جنس خزعبلاتی که ادعای طنز داشتند اما تهشان به تمسخرِ بیمایهای میرسید که حالا، سالها بعد، میخنداند؟ نه. میخنداند؟ هیچی نمیخنداند. فقط یک احساس تهوعِ خشک، یک انقباض در گلو، یک سؤال که «چرا؟ چرا نوشتم؟»
و پاسخش شاید این باشد که در آن سن، در آن فضای بیهویت، فکر میکردم هر چه تندتر بنویسم، هر چه بیپرواتر، وقیحتر، "رئالتر"، دارم حقیقت را میگویم. نه بابا. حقیقت نبود. حماقت بود. و حماقت، وقتی در قالب کلمات میریزد، از هر دروغی زشتتر است.
اما خب، بیایید به آن نسخهی جوانتر حق بدهیم. یا ندهیم. نمیدانم. فقط میدانم امشب، صفحات را اینور و آنور کردم جوری که انگار خطری در کمین است. انگار اگر کامل بخوانمشان، آن آدمِ نوشتهها دوباره جان میگیرد و میشود خودِ امروز من. و من امروز، دیگر آن آدم را نمیشناسم. از او متنفرم. نه از روی غرور. از روی شرمی که هیچ هنرمندی نمیتواند آن را به زیبایی تبدیل کند.
...فقط میتوانم بگویم: کاش آن شب، یک لحظه، میانِ تایپِ کلمهی آخر و فشردنِ دکمهی «انتشار»، یک چراغِ قرمزِ درونی روشن میشد. کاش همان جا، روی صندلیِ آن اتاقِ خالی، یک آن مکث میکردم و از خودم میپرسیدم: «واقعاً؟ این را میخواهی برای همیشه نگه داری؟» اما نه. آن لحظه نیامد. آن صدا هیچوقت به گوشِ منِ آن روز نرسید. نه از بیرون، نه از درون. فقط انگشتهایی که بیوقفه مینوشتند، صفحهای که بیچونوچرا همهچیز را میبلعید، و من، غرق در آن توهمِ روشنگریِ کاذب، هیچچیز را نشنیدم. حالا ماندهام با این میراثِ خاموش، و با این سؤال که اگر همان یک ثانیه مکث کرده بودم، امروز این همه سنگینی روی شانههایم نبود. شاید. یا شاید هم باز هم مینوشتم. اما نمیدانم. و این «نمیدانم» خودش عذابی از جنس نوشتن است که هیچکس برایم ننوشته.
و من، در آن خلأِ ناشناس، بدترین نسخهی قلمهایم را ول کردم روی صفحه. حالا ماندهام با اثری که نه حسرتِ ننوشتن دارد، نه غرورِ نوشتن؛ فقط سایهای از تنفر به خودِ آن روزها.
و امشب، درست همینجا، تصمیم گرفتم که این بار هم کامل نخوانمشان. شاید این تنها حقّی است که میتوانم به خودِ امروز بدهم: نه بخشیدن، نه فراموش کردن، فقط نگاه نکردن. و خدا را شکر که آن فضا ناشناس بود. خدا را شکر که هیچکس نمیداند... یا شاید هم میداند. اما نمیخواهم فکر کنم. فقط میخواهم این متن را تمام کنم، و بروم به نوشتنِ چیز دیگری. چیزی که فردا، وقتی به عقب نگاه میکنم، حداقل باعث نشود چشمهایم را ببندم

پینوشت؛
توی نوشتن بچهی بدقلقی بودم.
یه وقتایی، برای واقعی.