جانب عشق عزیز است ... روباه بوسکالیا
دوست دارم «دنیا» را قالیچه دیواری بزرگی بدانم که هر یک از ما مسئول بافتن بخش کوچکی از آن هستیم و اگر این مسئولیت را انجام ندهیم قالیچه همیشه کوچک تر از آنی میشود که باید بشود و همه ما مسئول این نقصان هستیم.
– لئو بوسكاليا
لشکرکشی تروور
در سال ۱۹۸۳ یک پسر جوان به نام تروور کامپین با فردی بی خانمان مواجه شد که در خیابان های «فیلادلفیا» زندگی میکرد. کمی بعد از والدینش پرسید که چرا آن مرد در خیابانهای سرد شبها میخوابد و هنگامی که فهمید آن مرد نه خانه ای دارد و نه خانواده ای که از او مراقبت کنند تروور از والدینش خواست تا دوباره با اتومبیل نزد او بروند تا او بالش و پتوی خودش را به او بدهد و آنان نیز این کار را کردند.
از این عمل بشر دوستانه ای که از یک قلب ۱۳ ساله جاری شد، «لشکرکشی تروور» شکل گرفت. هر شب بسیاری از مردم داوطلبانه پیر و جوان، خیابانهای «فیلادلفیا» را می پیمودند و با عشق و اهمیت میان افراد بی خانمان، غذا، پتو و لباس پخش می کردند. به خاطر آن پسر جوان.
پس از گذشت سالها این لشکر کشی گسترش یافته است و اکنون کودکان و بزرگسالان به رقابت با اندیشه «تروور» میپردازند و در شهرهای مختلف در تمامی دنیا جاهایی که افراد بی خانمان وجود دارند از او یک مثال می سازند.
«تروور» درباره لشکر کشی مدارس خانه ها کلیساها و شهرها گفت و هنگامی که از او سؤال شد که آیا از این رشد و گسترش لشکر کشی شگفت زده نشده است. پاسخ داد:
من هرگز انتظار نداشتم که با ۱۱۰۰ داوطلب سه وانت و یک خانه برای بی خانمانان مواجه شوم. تنها کاری که میخواستم انجام دهم این بود که برای یک بار هم که شده به یک بی خانمان کمک کرده باشم.
طرز فکر او شبیه طرز فکر مادر ترزا بود هنگامی که از مادر ترزا سؤال شد که چرا او به جمع آوری اجساد مردگان و نجات کودکان از خیابانها می پردازد با اینکه می داند این کار ادامه دارد و این کاری که او انجام میدهد در مقابل هزاران فقیر محتاج چون قطره ای در دریاست او پاسخ داد:
بله درست است. کار من چون قطره ای در دریاست اما به خاطر همین یک قطره من اقیانوس بزرگ تر می شود.
