بودا به دریچهی بهشت رسید. در آنجا مردم منتظرش بودند. آنان در را گشودند و به او خوشامد گفتند. اما بودا پشتش را به در بهشت کرد و به دنیا نگاه کرد، به میلیونها روحی که در راههای مشابهی بودند در حال کشمکش، بدبختی، اضطراب و در تلاش برای رسیدن به دروازهی بهشت.
دربان بهشت گفت: «خواهش میکنم بفرمایید، ما منتظر شما بودیم.»
اما بودا گفت: «چگونه میتوانم وارد شوم در حالی که دیگران هنوز نرسیدهاند؟ من منتظر میمانم. چهطور ممکن است دستهایم به در برسند در حالی که هنوز پاهایم نرسیدهاند؟ من منتظر میمانم و صبر میکنم، دستها به تنهایی نمیتوانند وارد بهشت شوند.»
بنیآدم اعضای یک گوهرند. اگر من صدبار سعادت کامل را بچشم، باز تا زمانی که یک نفر دیگر از آن بهرهمند نباشد خود را خوشبخت احساس نمیکنم.
