انسان اگر چیزی را دوست داشته باشد، دوستیش را در آن راه اعمال میکند. محبّت و قلب هر کجا رفت، هستی انسان هم میرود. پس همان سه چیز انسان را میبرد به خدا و نزدیک میکند. خصوصاً حسنظنّ به خدا راه را نزدیکتر میکند. خدا خودش بالاتر را فرموده است. میفرماید: الظّانّین باللّٰه ظنّ السّوء علیهم دائرة السّوء/سورهی فتح آیهی ۶؛ نهی کرده است.
پیامبر میفرمود حُسنظنّتان را زیاد کنید. خدا آن طرفش را فرموده است. مبادا سوءظنّ به خدا ببرید. مبادا بگویید ما را بدبخت کرده است. به ما هیچ اعتنایی ندارد. چه و چه! البتّه لفظی ممکن است یک زمان چیزی به زبان بیاید. منظور این است که دلت را مواظبت کنی که یک وقت پکر نشود. خدا لفظ را گوش نمیدهد، میبخشد. گاهی اوقات لب شلوغ میکند امّا دلش مثل لبش نیست. گاهی یک سرد و گرم باعث میشود انسان یک چیزی بگوید. هرچند انسان جلوی لب را هم بگیرد خوب است. کمک دل است. لَب را خداوند مؤاخذه نمیکند. روز قیامت هم از لب سؤال نمیکنند. از دل سؤال میکنند. از گوش و از چشم میپرسند. چون گوش و چشم را به دل میدهند. چشم آینهی دل و گوش گیرندهی دل است. بنابراین از آنها سؤال میکنند. انّ السّمع و البصرو ألفؤاد کلّ اولئک کان عنه مسئولا/ سورهی اِسراء آیهی ۳۶.
خداوند از این سه سؤال میکند. یکی گوش که غیبت نشنود چون بر دل اثر میگذارد. شنیدن غیبت، تهمت و حرف لغو دل انسان را کثیف میکند. یکی هم چشم است. انسان باید مراقب باشد بدبین نباشد. چشم آئینهی دل است و اخبار آسمان و زمین را به دل میدهد. لذا فرمود چشم را مواظبت کنید، چرا که از آن سؤال میشود. یکی هم فؤاد، یعنی دل است که اصل هم دل است. فؤاد سرْ گُلِ جان انسان است. از آن سؤال میکنند و میپرسند که دل را به چه کسی دادی؟ سرمایهای را که درون تو گذاشتیم کجا صرف کردی؟ گوش و چشم ابزار دل هستند. امیدوارم آنجا که نظرگاه خداست و مورد توجّه خداست، یعنی قلبت را قدر بدانی و با لطف خدا و عنایات خدا نگذاری پکر شود. اوّل خودت محفوظ باشی، بعد دور و بَرَت خلوت میشود. پس مراقب باش آنجا شلوغ نشود. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.