
نه خیر، موز بالدار نمیخوایم!

نوپ، این کره خرم نه!
۱
صبح، الیس پشت میز نشسته بود. گوشیاش روشن بود: سه ایمیل نخوانده، دو پیام در گروه کاری، یک یادآوری جلسهی ده صبح، و یک پیام از شمارهای که نمیشناخت. آن را باز کرد. چیزی دربارهی قرار ملاقات بود، اما الیس مطمئن نبود برای کی.
مادرش از آن طرف میز گفت:
— امروز به دکتر زنگ میزنی؟
الیس بدون اینکه نگاهش را از صفحه بردارد، گفت:
— بله.
مادرش صبر کرد:
— به چه کسی؟
الیس سرش را بلند کرد. ابرویش را بالا انداخت.
— چی؟
— نمیشنوی!؟ گفتم امروز به دکتر زنگ میزنی؟
— آهان. بله.
الیس دوباره به گوشی نگاه کرد. پیام را خوانده بود، اما نمیدانست چه نوشته بود. مادرش بشقاب را از جلوی او برداشت. — ساعت ده جلسه داری؟
الیس به ساعت نگاه کرد.
— بله.
— پس زودتر برو.
— میروم.
— چیزی میخوری؟
الیس به بشقاب نگاه کرد. کره و عسلش تقریباً تمام شده بود، اما یادش نمیآمد خورده باشد. گفت:
— خوردم.
مادرش لبخند زد. نه از ته دل. بدان معنا که «هر طور تو میدانی»، «من که چیزی نگفتم».
الیس هم لبخند زد، اما نمیدانست چرا.
وقتی کفشهایش را میبست، مادرش از آشپزخانه داد زد:
— یادت نره به دکتر زنگ بزنی.
الیس در حالی که بند کفش را میکشید، گفت:
— بعداً.
درب را بست.
در راه، دفترچهی کوچک را از جیب کتش درآورد. جلدش از بس در جیبها و کشوها مانده بود، نرم و لبهاش ساییده شده بود. الیس آن را باز کرد و با خودکاری که همیشه همراهش بود، نوشت: «به دکتر زنگ بزنم.» کمی پایینتر نوشت: «قفسهی کتابها را مرتب کنم.» بعد چند ثانیه فکر کرد. نوشت: «به او زنگ بزنم.»
دفترچه را بست. چند قدم بعد ایستاد. یادش آمد که «به دکتر زنگ بزنم» را قبلاً هم نوشته بود. صفحهی قبلی را باز کرد. همان جمله آنجا بود. الیس به آن نگاه کرد. دفترچه را بست و توی جیبش گذاشت.
«مهم نیست.» با خودش گفت.
و راه افتاد.
۲
شب، الیس به خانه برگشت. لباسهایش را روی صندلی انداخت. بعد ایستاد.
یک پیراهن روی صندلی بود. همان که صبح پوشیده بود. یادش آمد که قبل از بیرون رفتن آن را برداشته و تا کرده بود. حالا دوباره آنجا بود.
به اتاق نگاه کرد. کتاب باز روی میز. لیوان کنار تخت. همهچیز درست مثل صبح.
تخت را هم مرتب کرده بود. یا فکر میکرد مرتب کرده. نمیتوانست مطمئن باشد.
پیراهن را برداشت و گذاشت توی کمد. کتاب را بست. لیوان را برد به آشپزخانه. لباسهای دیگر را جمع کرد. در حال مرتب کردن، سعی کرد صبح را دقیقاً به خاطر بیاورد. هرچه بیشتر تلاش کرد، تصویر مبهمتر شد.
صبح روز بعد، اتاق مرتب بود.
الیس جلوی صندلی ایستاد. همهچیز سر جایش. لباسها در کمد، کتاب در قفسه، لیوان در آشپزخانه.
چند لحظه به اتاق نگاه کرد. بعد گفت: «پس دیشب اشتباه کردم.»
آن شب، وقتی برگشت، لباسها دوباره روی صندلی بودند. کتاب باز. لیوان کنار تخت.
الیس در را بست. این بار چیزی نگفت.
۳
سه روز بعد، دفترچه را پیدا کرد. در قفسهی کتابها، بین دو جلد قدیمی گیر کرده بود. الیس اول فکر کرد دفترچهای است که قبلاً ندیده. بعد آن را بیرون کشید. جلد چرمیاش ترک خورده بود و نخهای کنار آن بیرون زده بودند.
وقتی بازش کرد، صفحهی اول سفید بود. صفحهی دوم هم. در صفحهی سوم، با خطی کج و بزرگ نوشته شده بود: «وقتی بزرگ شدم، شروع میکنم.» الیس چند ثانیه به جمله نگاه کرد. یادش نمیآمد چه چیزی قرار بوده شروع کند.
صفحهی بعد با خودکاری آبی نوشته شده بود: «امسال حتماً کتاب کذایی روی میز را میخوانم.» الیس لبخند زد. این یکی را یادش میآمد. یا فکر میکرد یادش میآید.
صفحهی بعد: «به مامان زنگ بزنم.» الیس همانجا مکث کرد. با انگشت روی جمله کشید. بعد یک خط روی آن کشید. چند روز پیش به مادرش زنگ زده بود. پنج دقیقه صحبت کرده بودند. یا شاید هفت دقیقه. الیس در تمام مدت ایمیلهایش را هم چک کرده بود، اما این موضوع اهمیتی نداشت. زنگ زده بود.
دفترچه را بست و روی میز گذاشت. صبح روز بعد، دوباره آن را باز کرد. جمله هنوز آنجا بود. «به مامان زنگ بزنم.» الیس به خطی که کشیده بود نگاه کرد. خط ناپدید شده بود. کمرنگ، نه. پاکشده، نه. اصلاً وجود نداشت.
الیس دوباره روی جمله محکم خط انداخت. این بار چند بار. بعد دفترچه را بست و داخل کشو گذاشت. در کشو، نامهای بود که قبلاً ندیده بود. پاکت زردرنگی، لای چند قبض قدیمی. الیس آن را بیرون کشید. نام خودش روی پاکت بود. دستخط را شناخت، اما فرستندهاش را نه. پشت پاکت، با خودکاری آبی نوشته شده بود: «جواب بده.»
الیس پاکت را برگرداند. چند لحظه به نام خودش نگاه کرد. بعد نامه را باز نکرد. آن را دوباره داخل کشو گذاشت. دفترچه را هم روی آن گذاشت. کشو را بست. و تا شب دیگر به هیچکدام فکر نکرد.
۴
روز چهارم، الیس گزارشی را برای جلسهی صبح روز بعد تمام کرد. تمام کردن تفسیر درستی نبود. چند بار وسط کار گوشیاش را برداشت. یکبار برای جواب دادن به پیامی که تا صبح وقت داشت. یکبار برای دیدن ساعت. یکبار هم فقط برای اینکه ببیند آیا پیام جدیدی آمده یا نه. اما گزارش را تمام کرد.
حدود ساعت یازده، فایل را فرستاد. بعد از فرستادنش، چند لحظه به صفحه نگاه کرد. یک علامت کوچک کنار نام گیرنده ظاهر شد. ارسال شد. الیس لپتاپ را شترق بست و رفت بخوابد!
صبح، همکارش قبل از شروع جلسه برایش پیام فرستاد: «گزارش را نفرستادی؟»
الیس جواب داد: «فرستادم.»
چند ثانیه بعد، همکارش نوشت: «نه. چیزی اینجا نیست.»
الیس لپتاپش را باز کرد. پوشه را پیدا کرد. فایل آنجا بود. اسمش همان بود. تاریخ همان بود. حجم فایل هم درست به نظر میرسید. آن را باز کرد. صفحهی اول سفید بود. الیس چند ثانیه به صفحه نگاه کرد. بعد پایین رفت. صفحهی دوم هم سفید بود. صفحهی سوم. چهارم. تمام گزارشهایی که هفتهها وقتش را پای آن گذاشته بود، خالی بود.
الیس به صفحهی لپتاپ نزدیکتر شد. فایل را بست. دوباره باز کرد. همان بود. فایده نداشت. گزارشنامه خالیِ خالی بود.
پیام همکارش دوباره آمد: «الیس؟»
او نوشت: «یک لحظه.» بعد به ساعت گوشهی صفحه نگاه کرد. هشت و نیم.
یادش آمد دیشب فایل را فرستاده بود. یادش آمد گزارش را نوشته بود. یادش آمد که نوشته بود. اما نمیتوانست حتی یک جملهاش را به یاد بیاورد.
الیس دستش را روی پیشانیاش گذاشت. به خودش گفت شاید فایل اشتباه را باز کرده. یک نسخهی دیگر پیدا کرد. خالی بود. نسخهی قبلی را پیدا کرد. خالی بود.
در نهایت، خلاصهای از گزارش را سرسری و بیرغبت، باز نوشت. این بار بدون اینکه به هیچچیز دیگری جواب بدهد. ساعت دوازده و چهل دقیقه، وقتی آن را فرستاد، چند لحظه صبر کرد. بعد فایل را بست. و تا صبح به آن دست نزد.
صبح، گزارش هنوز همانجا بود. الیس به صفحه نگاه کرد. همهچیز سر جایش بود. نه خوشحال شد، نه خیالش راحت شد. فقط لپتاپ را بست.
آن شب، مادرش پرسید:
— این کتاب را بالاخره کی میخوانی؟
الیس در حالی که دنبال شارژر گوشیاش میگشت، گفت:
— وقتی وقتش برسد.
مادرش گفت:
— کتابها معمولاً خودشان وقت پیدا نمیکنند.
الیس شارژر را از زیر یک کتاب بیرون کشید.
— این یکی پیدا میکند.
مادرش چیزی نگفت. الیس هم دیگر به کتاب فکر نکرد.
۵
شنبه، الیس صبح زود از خواب بیدار شد. نه به خاطر ساعت. صدای چیزی از آشپزخانه آمده بود. وقتی رفت آنجا، فهمید گلدان کوچک کنار پنجره افتاده است. خاک روی زمین ریخته بود.
الیس گلدان را برداشت، خاکها را جمع کرد و دوباره داخلش ریخت. بعد تلفنش زنگ خورد. در حالی که با یک دست خاک را کنار میزد، با دست دیگر جواب داد. ده دقیقه بعد، تماس تمام شد. الیس به گلدان نگاه کرد. نمیدانست آب داده یا نه. فکر کرد احتمالاً داده. بعد یادش آمد که شاید اصلاً گلدان را آب نداده باشد. مهم نبود. گوشیاش دوباره زنگ خورد. الیس از آشپزخانه بیرون رفت.
ظهر، لباسهایش را داخل ماشین لباسشویی انداخت. در همان لحظه، پیامی دریافت کرد. بعد یک پیام دیگر. لباسها را داخل ماشین گذاشت، پودر را ریخت و دکمه را زد. وقتی ماشین شروع به کار کرد، الیس دیگر در آشپزخانه نبود.
شب، نزدیک ساعت یک، نامهای را از داخل کشو بیرون آورد. پاکت زردرنگ هنوز همانجا بود. «جواب بده.» الیس نمیدانست چرا این بار نامه را باز کرد.
داخلش چهار خط بود. نامه از کسی بود که سالها بود با او حرف نزده بود. الیس اسمش را میشناخت. همین کافی بود. نامه را خواند. یک بار. بعد دوباره از اول. چهار خط بیشتر نبود. وقتی به آخرش رسید، دیگر نمیدانست چرا دوباره از اول خوانده است. بار سوم، کلمات کمی کندتر شدند.
الیس نامه را روی میز گذاشت. نه جواب داد. نه گوشیاش را برداشت. فقط مدتی همانجا نشست. بعد نامه را باز گذاشت و خوابید.
صبح، ماشین لباسشویی خاموش بود. الیس درش را باز کرد. لباسها هنوز کثیف بودند. پودر شوینده در محفظه بود. آب داخل ماشین نبود. الیس چند لحظه به لباسها نگاه کرد. بعد در ماشین را بست. گلدان را دید. خاکش خشکیده بود. روی زمین، چند تکه خاک باقی مانده بود.
الیس به سمت میز رفت. نامه هنوز باز بود. همانجا. الیس آن را برداشت. چهار خط را خواند. این بار یادش میآمد که دیشب خوانده یک بار خوانده بود.
لباسها را دوباره داخل ماشین انداخت. گلدان را آب داد. بعد کنار میز ایستاد. به نامه نگاه کرد. سه چیز. دو تای آنها دوباره به جایی برگشته بودند که قبل از انجام دادنشان بودند. یکی نه.
الیس دستش را روی نامه گذاشت. چیزی به ذهنش رسید. اما آنقدر مبهم بود که نتوانست نگهش دارد. بعد دستش را برداشت. و رفت لباسها را بشوید.
۶
دوشنبه، الیس تصمیم گرفت بفهمد چه خبر است. در ذهنش جمله را هم کامل نکرد. فقط عصر، وقتی به خانه رسید، لپتاپش را باز کرد.
یک نامهی کاری داشت که باید جواب میداد. نامه را باز کرد. گوشی را روی میز گذاشت. این بار صدایش را خاموش کرد. بعد به صفحه نگاه کرد.
یک دقیقه گذشت. دو دقیقه. الیس سعی کرد به متن فکر کند. اما ذهنش به جلسهی فردا رفت. بعد به تعمیرکار. بعد به مادرش. بعد به دکتر. بعد به اینکه چرا هنوز جواب آن پیام کذایی را نداده.
متوجه شد پنج دقیقه است که به صفحه نگاه میکند. اما هیچکدام از کلمات را نخوانده.
پلک زد. از اول شروع کرد. این بار تصمیم گرفت فقط به صفحه نگاه کند. نه به جلسه. نه به تعمیرکار. نه به هیچچیز دیگر. چند دقیقهی بعد، به ساعت نگاه کرد. هفت دقیقه گذشته بود.
الیس به صندلی تکیه داد.
— من که اینجا هستم.
صدایش بلندتر از چیزی بود که قصد داشت. نامه را بست. چند دقیقه بعد دوباره بازش کرد. این بار شروع کرد به نوشتن.
جملهی اول بد بود. جملهی دوم هم. پاکشان نکرد. به جملهی سوم رسید. در میانهی آن، فهمید که دیگر به ساعت نگاه نکرده است. نوشت. بعد مکث کرد. به جملهای که نوشته بود نگاه کرد. آن را پاک نکرد. ادامه داد.
وقتی تمام شد، نامه را فرستاد. مدتی به صفحه نگاه کرد. بعد لپتاپ را بست.
صبح، نامه هنوز در پوشهی ارسالشده بود. الیس آن را باز کرد. کلمات همانجا بودند. نامه را خواند. برای اولین بار، تقریباً همهی آن را به یاد آورد. نه کلمهبهکلمه. اما میدانست چه نوشته است.
این حس خوشایندی نبود. بیشتر شبیه این بود که چیزی را که همیشه از دستش میلغزیده، برای چند لحظه در دست نگه داشته باشد.
الیس لپتاپ را بست. بعد دفترچه را از کشو بیرون آورد. آن را باز کرد. صفحهی مربوط به مادرش را پیدا کرد: «به مامان زنگ بزنم.»
جمله هنوز آنجا بود. الیس انگشتش را روی آن گذاشت. چند ثانیه نگاه کرد. بعد دفترچه را بست.
آن روز به مادرش زنگ نزد.
۷
آن شب، الیس دنبال یک رسید قدیمی در کشو میگشت. رسید را پیدا نکرد. دفترچه را پیدا کرد. چند لحظه همانطور که نشسته بود، به آن نگاه کرد. بعد بازش کرد. این بار تا آخر ورق زد.
صفحههای زیادی خالی بودند. بعضیها فقط یک جمله داشتند. در یکی از صفحهها، با خطی که به سختی میتوانست بخواند، نوشته بود: «فردا بهش میگم.» الیس لبخند زد. نمیدانست به چه کسی.
صفحهی بعد: «وقتی بزرگ شدم، شروع میکنم.» صفحهی بعدی سالها جلوتر بود. «امسال حتماً.» زیرش، با خطی متفاوت: «سال بعد.» الیس انگشتش را روی کلمه گذاشت.
صفحهی بعد: «به مامان زنگ بزنم.» پایین صفحه، با خودکاری که جوهرش پخش شده بود: «وقتی وقتش برسد.»
الیس ورق زد. «به او بگو.» چند صفحه بعد: «وقتی وقتش برسد.» ورق زد. «شروع کن.» باز هم چند صفحه بعد: «وقتی وقتش برسد.»
الیس دست از ورق زدن کشید. دفترچه روی زانویش باز مانده بود. در اتاق صدای یخچال میآمد. الیس دوباره به صفحهی قبلی برگشت. «به مامان زنگ بزنم.» جمله را خواند. بعد به صفحهی بعد رفت. «به او بگو.» بعد به صفحهی بعد. «شروع کن.»
سه جمله. سه خط مختلف. سه سال مختلف. یک جواب.
الیس دفترچه را بست. چند لحظه بعد دوباره بازش کرد. صفحهی آخر را پیدا کرد. روی آن چیزی نوشته نشده بود. فقط گوشهی پایین صفحه، با خط خودش، یک جمله بود: «وقتی وقتش برسد.»
الیس به آن نگاه کرد. بعد دفترچه را بست. این بار آن را داخل کشو نگذاشت. روی میز گذاشت.
۸
نامه را دو روز بعد خواند. نه به این دلیل که تصمیم گرفته بود. فقط یک شب، وقتی کشو را باز کرد، نامه آنجا بود. پاکت زردرنگ. نام خودش روی آن. خطی که میشناخت.
الیس نامه را بیرون آورد. روی صندلی نشست. پاکت را باز کرد. داخلش چهار خط بود:
الیس عزیز،
اینجا هوا سرد شده.
مادرت گفت سرت شلوغ است.
اگر یک روز آمدی، آن کت خاکستریات را بیاور.
مادربزرگ
الیس نامه را تا کرد. بعد دوباره بازش کرد. آن را از اول خواند. کت خاکستری را به یاد آورد. هنوز داشت. یا شاید دیگر نداشت. نمیدانست. مدت زیادی به جملهی آخر نگاه کرد. «مادربزرگ.»
نامه ده سال پیش نوشته شده بود. الیس به یاد آورد که آن زمان کت خاکستری را داشته. به یاد آورد که چند بار خواسته بود برود. یک بار گفته بود: «هفتهی بعد.» یک بار گفته بود: «بعد از تحویل پروژه.» یک بار هم یادش نمیآمد چه گفته بود. فقط یادش میآمد که نرفته بود.
الیس نامه را روی میز گذاشت. صبح، نامه هنوز آنجا بود. او چند ثانیه به آن نگاه کرد. بعد کشو را باز کرد. نامه را داخل آن گذاشت. کشو را بست. چند لحظه ایستاد. دوباره کشو را باز کرد. نامه را بیرون آورد. این بار روی میز گذاشت. کنار دفترچه. بعد رفت سر کار.
۹
روز چهارشنبه، همکارش از کنار میز او رد شد: «این پروژه را بالاخره کی شروع میکنی؟»
الیس سرش را بلند کرد: «وقتی وقتش برسد.»
همکارش خندید: «تو همیشه همین را میگویی.»
الیس هم لبخند زد. همکارش رفت. الیس چند ثانیه به صفحهی مانیتور نگاه کرد. بعد دوباره به کارش برگشت.
ظهر، وقتی به خانه رسید، جمله هنوز در ذهنش بود: «تو همیشه همین را میگویی.» دفترچه روی میز بود. نامه هم کنارش.
الیس نشست. دفترچه را باز کرد. صفحهی آخر را پیدا کرد: «وقتی وقتش برسد.» قلم را برداشت. نوک قلم را روی کاغذ گذاشت. میتوانست خط بکشد. فقط یک حرکت. خطی از وسط جمله. الیس چند ثانیه همانطور ماند. بعد قلم را برداشت. جمله را خط نزد. دفترچه را بست.
نامه را برداشت. پاکت هنوز باز بود. الیس نامه را خواند. چهار خط. همان چهار خط. بعد آن را روی میز گذاشت. گوشیاش روشن شد. یک پیام جدید. الیس به صفحه نگاه کرد. بعد گوشی را برگرداند.
دفترچه را کنار نامه گذاشت. نه داخل کشو. نه در قفسه. روی میز. و برای اولین بار، وقتی به جملهی روی آخرین صفحه فکر کرد، نتوانست به خودش بگوید: «وقتی وقتش برسد.»
۱۰
کتاب را یک هفته بعد باز کرد. نه به این دلیل که تصمیم گرفته بود بخواند. آن روز کارش زودتر تمام شده بود و هنوز هوا روشن بود. الیس به خانه آمد، کتاش را روی صندلی انداخت و مدتی همانجا ایستاد. دفترچه روی میز بود. نامه کنارش. کتابی که مادرش دربارهاش پرسیده بود، در قفسه.
الیس به آن نگاه کرد. بعد کتاب را برداشت. روی صندلی نشست. صفحهی اول را خواند. بعد صفحهی دوم. در صفحهی سوم، متوجه شد که چیزی از صفحهی اول به یاد نمیآورد. کتاب را بست. چند لحظه به جلدش نگاه کرد. بعد دوباره بازش کرد. از اول شروع کرد. این بار آهستهتر. تا صفحهی ششم رسید.
گوشیاش روی میز روشن شد. الیس به آن نگاه نکرد. صدای اعلان دوباره آمد. باز هم نگاه نکرد. وقتی به صفحهی نهم رسید، فهمید که دارد به جملهای فکر میکند که چند خط قبل خوانده بود. برگشت و آن را دوباره خواند. بعد کتاب را بست.
ساعت از هشت گذشته بود. الیس نمیدانست دقیقاً چه مدت آنجا نشسته است. اما این بار، وقتی از جایش بلند شد، میدانست چه خوانده. نه همهاش. یک جمله را. شاید دو جمله را.
کتاب را روی میز گذاشت. بعد رفت بخوابد.
صبح، کتاب هنوز روی میز بود. الیس مدتی به آن نگاه کرد. فکر کرد شاید قانون این بار کار نکرده. بعد کتاب را باز کرد. صفحهای که دیشب خوانده بود، همانجا بود. الیس جملهای را دید. آن را به یاد آورد. نه دقیقاً با همان کلمات. اما چیزی از آن هنوز در ذهنش مانده بود.
کتاب را بست. و برای اولین بار، قبل از اینکه آن را سر جایش بگذارد، دوباره بازش کرد.
۱۱
آن هفته، زندگی دوباره شلوغ شد. الیس یک صبح دیر از خواب بیدار شد. مادرش تماس گرفت و او جواب نداد. در راه محل کار، دو پیام را همزمان پاسخ داد. ظهر، جلسهای طولانیتر از چیزی شد که باید میشد. عصر، یادش آمد که باید به دکتر زنگ بزند. شب، یادش رفت.
روز بعد، یک گزارش را شروع کرد و وسط آن به سراغ کار دیگری رفت. بعد یادش آمد که باید به کسی جواب بدهد. بعد متوجه شد که ساعت نزدیک نیمهشب است. الیس لپتاپ را بست. نمیدانست آن روز دقیقاً چه کرده است. فقط میدانست خسته است.
صبح، گزارش را باز، باز کرد. صفحه خالی بود. الیس به آن نگاه کرد. چند ثانیه بعد، لبخند کوتاهی زد. با خوشحالی که نه. بیشتر شبیه کسی که چیزی را دیده و دیگر از دیدنش تعجب نکرده است.
گزارش را دوباره باز کرد. این بار نشست. گوشیاش را روی میز گذاشت. دستش را دراز کرد تا آن را بردارد. مکث کرد. گوشی را برگرداند. شروع کرد به نوشتن.
نیم ساعت بعد، دوباره حواسش پرت شد. این بار گوشی را برداشت. پیامها را خواند. بعد به صفحهی گزارش برگشت. چند خط را خواند. یادش نبود خودش نوشته باشد. اما نوشته بود. الیس ادامه داد. وقتی کار تمام شد، فایل را ذخیره کرد.
صبح روز بعد، گزارش هنوز همانجا بود. الیس آن را باز کرد. چند خط از آن را به یاد نمیآورد. اما این بار، تمام فایل برنگشته بود. فقط خودش چند دقیقهای از آن شب را از دست داده بود.
الیس فایل را بست. دفترچه را باز کرد. به صفحهی آخر نگاه کرد: «وقتی وقتش برسد.» قلم را برداشت. بعد آن را کنار گذاشت. از خانه بیرون رفت.
۱۲
آن روز مادرش دوباره گفت: «یادت نره به دکتر زنگ بزنی.»
الیس داشت کفشهایش را میپوشید: «میدونم.»
مادرش از آشپزخانه گفت: «هر بار میگی میدونم.»
الیس بند کفشش را بست. بعد ایستاد. گوشیاش را از جیبش بیرون آورد. شماره را پیدا کرد. مادرش چیزی از آشپزخانه گفت، اما الیس نشنید.
دکتر جواب داد. الیس گفت: «سلام.» بعد چند لحظه فقط گوش داد. شمارهی پرونده را پیدا کرد. تاریخ را گفت. یک سؤال پرسید. جواب را شنید. یادداشت نکرد.
وقتی تماس تمام شد، گوشی را پایین آورد. مادرش از آشپزخانه بیرون آمد: «زنگ زدی؟»
الیس گفت: «آره.»
مادرش سر تکان داد: «خوبه.»
الیس به سمت در رفت. بعد برگشت. دفترچه روی میز بود. آن را برداشت. صفحهی آخر را باز کرد: «وقتی وقتش برسد.» الیس چند ثانیه به جمله نگاه کرد. قلم را بیرون آورد. میتوانست خطش بزند. این کار را نکرد.
صفحه را ورق زد. صفحهی بعد خالی بود. الیس مدتی به صفحهی خالی نگاه کرد. بعد نوشت:
«امروز، ساعت چهار و ده دقیقه، به دکتر زنگ زدم.»
مکث کرد. بعد زیرش اضافه کرد:
«جواب داد.»
دفترچه را بست. آن را در جیبش گذاشت. در را باز کرد.
بیرون، هوا سرد بود. الیس چند قدم رفت. بعد ایستاد. دستش را داخل جیبش برد و دفترچه را لمس کرد. به ساعت نگاه نکرد. فقط راه افتاد.

–پینوشت– مطالعهی مسخ کافکا با ترجمهی هدایت رو، مامامیا ماماسیتا و کوچلا میدونم. مایل بودم یک برداشت آزاد ازش داشته باشم. با ریتمی یکنواخت و خستهکننده. ترکیب ادبیاتِ چندش و فلسفهی فانتزی رو قوی میدونم.