ویرگول
ورودثبت نام
Nazanin Bagheri
Nazanin Bagheriامن و ملایم و بغل‌کردنی اندرون، شوخ و شر و شیطون در برون، اینه خانواده‌ی من
Nazanin Bagheri
Nazanin Bagheri
خواندن ۱۳ دقیقه·۱ ماه پیش

دختران ایوا 12th

زن بی‌سرپرست جوانی بود که با فرزندانش، در آپارتمان کوچکی در شهر نیویورک زندگی می‌کردند.

شوهرش به تازگی او را با سه فرزند کوچک رها نموده و رفته بود. آن خانواده در فقر و بینوایی در افتاده بودند.

دوره‌ی بحران بزرگ مالی و اقتصادی در آمریکا فرا رسیده. دو عامل پول و کار بسیار سخت به دست می‌آمد.

اما زن جوان ایمان فراوانی به خدا داشت و همین باور را به فرزندانش تعلیم و تلقین می‌کرد. او بارها و بارها به فرزندانش می‌گفت:

به خداوند امیدوار باشید! او هرگز ما را فراموش نمی‌کند!

وی برای تأمین زندگی و کسب و درآمد بیشتری جهت رسیدگی به فرزندانش اقدام به اجاره‌ی چرخ خیاطی نموده بود تا شب‌ها در منزل به دوختن پوشاک و ملحفه و مانند این‌ها بپردازد. او تا آنجا که توان داشت چراغ خانه‌اش را روشن می‌گذاشت اما یکباره به مانع بزرگی برخورد کرد؛ یکی از مشتریانش به خارج از شهر رفته و دستمزدش را نپرداخته بود. وی می‌باید مبلغ اجاره‌ی ماهانه‌ی آن چرخ خیاطی را می‌پرداخت. زیرا مسئول جمع‌آوری مبلغ کرایه، به او اخطار داده بود که چنانچه در ظرف مدت ۲۴ ساعت آینده، مبلغ را نپردازند، چرخ خیاطی را از او پس می‌گیرد!

در چنین شرایطی، ضربه‌ای به در آپارتمان نواخته شد! بچه‌ها از ترس و نگرانی شروع به لرزیدن کردند! حتی یک سکه پول خورد ۱۰ سنتی هم در خانه نداشتند، در این وضعیت، مادر چه کاری می‌توانست بکند!؟ اگر آن مرد چرخ خیاطی را از آنان پس می‌گرفت، سرنوشت آنان چه می‌شد!؟ بچه‌ها در حالی که از شدت ترس گریان بودند، به مادرشان می‌گفتند:

مادر، مادر... ما باید چه کار کنیم!؟

و مادر نیست که سعی در آرام کردن آنان داشت، به کودکانش می‌گفت:

آرام باشید عزیزانم! خداوند با ماست، از هیچ چیزی نباید بترسید!

سپس در را باز کرد... ولی با مرد دیگری روبه‌رو شد! مردی بیگانه که نوزادی را در آغوش داشت و با لحنی مضطرب شروع به صحبت کرد:

ما به تازگی به این محله آمده‌ایم و نیاز به کمک شما داریم، همسرم به خاطر درد آپاندیس در بیمارستان بستری شده است، صاحبخانه به ما گفت که شما برای نگهداری کودک کوچولوی ما تا هنگامی که زنم در بیمارستان است، صاحبخانه به ما گفت که شما برای نگهداری کودک کوچولوی ما تا هنگامی که زنم در بیمارستان است، مناسب‌ترین پرستار هستید. لطفاً این ۵۰ دلاری را به عنوان پیش‌پرداخت بپذیرید! آیا پرستاری کودک را قبول می‌کنید؟

و آن زن درمانده، با اشتیاق دست‌هایش را برای در آغوش گرفتن آن کودک باز کرده گفت:

شما به سلامت بروید! من با همه‌ی وجودم، به دقت از فرزندتان نگهداری می‌کنم!

پس از رفتن مرد بیگانه، بچه‌ها شروع به خندیدن و شادمانی بی‌اندازه‌ای کردند! آن‌ها به دور مادرشان می‌گردیدند و او نیز خطاب به فرزندانش می‌گفت:

به راستی که خداوند راه‌های شگفتی را برای کمک به بندگانش دارد! او هرگز فرزندانش را از یاد نمی‌برد.

تینای کوچولو که فقط ۴ سال داشت، با مادربزرگش در حال گذراندن تعطیلات آخر هفته بود. آن دو شب هنگام و در آرامش و شادمانی، سرگرم تماشای تلویزیون بودند که ناگهان طوفان شدیدی آغاز شد.

از شدت تند‌باد، برق قطع گردیده و آپارتمان کوچک آن‌ها نیز در تاریکی محض فرو رفت. مادربزرگ با به وجود آمدن این وضعیت گفت:

ساعت نزدیک ۱۰ شب است، بهتر نیست که برویم و بخوابیم؟

ولی تینای کوچولو که ترسان بود گفت:

خیلی تاریک شده مادربزرگ، من می‌ترسم!

و مادربزرگ به او گفت:

به آسانی می‌توان این مشکل را حل کرد؛

سپس به سمت پنجره رفته و پرده‌هایش را به کنار کشید تا دخترک بتواند با یک نگاه ماه را در آسمان مهتابی ببیند! پیرزن گفت:

چراغمان ممکن است خاموش شود، ولی همانطوری که می‌بینی چراغ خداوند، هیچگاه خاموش نمی‌گردد و همیشه روشن و فروزنده است!

تینای کوچک در اینجا گفت:

آیا مهتاب از نور ماه خداست؟

البته که همینطور است!

و پرسش بعدی دخترک این چنین بود:

چرا خدا چراغش را روشن گذاشته، ولی خودش خوابیده!؟

نه عزیزم! خداوند هرگز به خواب نمی‌رود و همیشه بیدار است!

و دخترک با همان ایمان ساده و زیبایش گفت:

پس حالا که خدا بیدار است، من هم نمی‌ترسم!

بزرگمردی ثروتمند، یک بار در جایی گفته بود: در میان همه‌ی تجربه‌هایی که در طول سالیان زندگی‌اش کسب کرده، خاطره‌ای دارد که زیباترین و لطیف‌ترین احساس شعف و شادمانی به او دست داده است و هرگز مانندش را احساس نکرده است!

این ماجرا وقتی اتفاق افتاد که او از بانک خودش در نیویورک بیرون آمده و در حال دادن علامتی به راننده‌اش بود که دختر بچه‌ای به سویش آمده، نگاهی به او کرده و در حالی که دست کوچک و نازش را در دست بزرگ او قرار می‌داده گفته:

آقا من از رفت و آمد خودروها می‌ترسم! لطفاً مرا به آن طرف خیابان ببرید. آن بزرگمرد سرمایه‌دار، بعدها گفته بود که آن احساس اعتماد و اطمینان دخترک به من، برای رساندن به آن سوی خیابان، افتخار بزرگی به حساب می‌آید! زیرا این اتفاق کوچک، به من آموخت که هرگاه گذر از سختی‌ها را دشوار دیدم، تنها کاری که می‌بایست انجام بدهم این است که: دستم را در دست خداوند بگذارم!

از سه دانش‌آموز پرسیده شد: نظریه‌ی خودشان را درباره‌ی ایمان بازگو کنند. یکی از آنان گفت: ایمان یعنی تکیه کردن به خدا... دومی هم گفت: ایمان یعنی با خدا بودن... و سومی گفت: ایمان یعنی به حال خود رها نشدن... .

و من فکر می‌کنم که هر سه‌ی آن‌ها پاسخی درست داده‌اند!

شک و تردیدها، موانع را می‌بینند

و ایمان، راه را می‌بیند!

شک و تردیدها، تاریکی شب را می‌بینند

و ایمان، اوج گرفتن را!

پرسش شک و تردید اینست؛ کجاست آنکه باور دارد!!؟

و پاسخ ایمان اینست: من!

×××

گفته می‌شود که «ایمان» دیدن ناپیداهاست؛ باور داشتن غیر ممکن‌ها و دریافت غیر ممکن‌هاست. ایمان نسبت به شک و تردیدها، «ناشنوا». نسبت به دلسردی‌ها، «لال». و در برابر غیر ممکن‌ها «نابینا»ست! برای ایمان هیچ‌چیز به جز خوشبینی و پیروزی وجود ندارد! و می‌تواند دست‌هایش را تا فراسوی ابرهای آسمان بالا برده، شما را به وجودی پیوند دهد که یارای آن را دارد تا شما را از هرگونه خطر یا رنجی نگه دارد. ایمان بینش را افزون ساخته، چشم‌اندازها را روشن و واضح نموده، پیرامونمان را دلپذیر و آینده را شکوهمند می‌سازد!

مسافری که در حال عبور از اقیانوس آتلانتیک بود، از ناخدای کشتی پرسید:

چرا در اتاقک فرمان و کابین ناخدا، دو تا قطب‌نما وجود دارد؟

و او برایش توضیح داد که: قطب‌نمای پایینی بیشتر اوقات تحت‌تأثیر فولاد به‌کار‌برده‌شده در بدنه‌ی کشتی قرار می‌گیرد. از همین روی ناخدا، مسیرش را به وسیله‌ی قطب‌نمای بالایی پیدا می‌کند. آری، این همان شیوه‌ایست که می‌بایست تا از طریق آن، کشتی طوفان زده زندگی‌مان را از میان امواج حادثه‌ها عبور بدهیم! قطب‌نمای احساسات ما امکان دارد تحت‌تأثیر بادهای حوادث و شرایط قرار بگیرد، اما قطب‌نمای بالایی ایمان! نقطه‌ی اتکای مطمئنی برای رهنمون شدن ما به سوی خداوند است!

پسر بچه‌ای در طبقه‌ی اول ساختمان در حال آتش سوزی گرفتار شده بود، او از لبه‌ی پنجره برای فرار از شعله‌های آتش بالا رفته و با دقت و احتیاط بسیار، از درگاهی پنجره آویزان شده بود. او برای حفظ و نجات جان عزیزش، با وحشت تمام پنجره را محکم در آغوش گرفته بود و قادر به بالا یا پایین رفتن نبود. در این هنگام، یکی از همسایه‌های نیرومند، زیر آن پنجره آمده فریاد زد: «راجو من تو را می‌گیرم! بپر پایین.» پسر بچه با شنیدن این کلام گفت:

می‌دانستم که شما مرا خواهی گرفت عمو جان!

و سپس خودش را در میان آغوش آن مرد رها کرد.

تنها کاری که ما باید انجام بدهیم اینست که به خدا اعتماد کنیم... به این ترتیب، از ترس رها و آزاد خواهیم شد.»

یک دانشمند و مردی مؤمن و مقدس در حال مسافرت با قطار بودند... مرد دانشمند خطاب به آن مرد خدا گفت:

شاید شما از شنیدن این سخنان من خوشتان نیاید، اما من فکر نمی‌کنم که ایمان به خدا بتواند شما را به جایی برساند! پس تکلیف مفاهیمی مانند: نیروی شخصیت و تکامل شخصیتی، و در کل، ویژگی‌های فردی شما در راستای رسیدن به موفقیت چیست؟

در همین میان، مأمور بازرسی بلیط رسیده، شروع به دریافت و بازرسی بلیط‌های مسافران کرد. بازرس با دقت تمام بلیط آن دو را بررسی کرده و سپس آن را به هر دو بازگردانید. بعد هم کوپه‌ی آنان را ترک کرد. در اینجا بود که مرد مؤمن و مقدس رو به همسفرش کرده گفت:

همان‌گونه که دیدید، آن مرد بازرس با دقت تمام بلیط ما را بررسی کرد، اما حتی یک نظری هم به سر تا پای ما نینداخت! تمام توجه او به بلیط‌هایی بود که به ما اجازه ی مسافرت با این قطار را می‌دهد، نه به خصوصیات فردی موفقیت‌آمیز ما! تکلیف ما، در برابر خداوند نیز همین‌گونه است. ما نیازمند ایمان کافی برای دستیابی به رحمت و مغفرت بی‌پایان او هستیم. دیگر امور نیز با لطف و عنایت او به ما خواهد رسید!

من داستان دو مردی را می‌خواندم که سوار یک قایق، بر روی آب‌های خروشان بالای یک آبشار بودند. قایق یکباره شروع به چرخیدن به دور خود به گونه‌ای بسیار خطرناک کرد و آن دو قادر به تسلط بر آن نبودند! گویی آن‌ها چون پر کاهی توسط آب‌های خروشان به این سو و آن سو می‌رفتند تا با صخره‌های پایین آبشار برخورد کنند. در آن هنگامه وحشت و هراس، هر دو شروع به فریاد کشیدن کرده درخواست کمک داشتند. کسانی که متوجه وضعیت آنان شدند، طنابی را به سمتشان پرتاب کردند. یک تن، آن طناب را محکم در دست گرفت، اما آن دیگری، کنده‌ی درختی را دیده بود که قایق به آن گیر کرده و در نتیجه طناب را نادیده گرفت! – و به این ترتیب، مرتکب اشتباه بزرگی شد – زیرا هنگامی که همسفر او با کمک طناب، خود را بالا می‌کشید، او که با آن قطعه چوب چسبیده بود با وضعیتی دردناک، در جریان آب گم شد و هرگز او را ندیدند!

ایمان به ما یک رشته طناب محکم ارتباط با خدا را، در هر شرایطی که خودمان را بیابیم عطا می‌کند. ایمان همواره در ساحل نجات بوده و طنابی را به سوی ما می‌افکند، آنگاه که ما آن را به دست می‌گیریم، مطمئناً به سوی امنیت و ساحل نجات کشانیده می‌شویم!

هنگامی که ما به خداوند ایمان داشته باشیم، دیگر نسبت به همسفران انسانی خود نیز ناامید نخواهیم شد.

ایمان به آفریدگار بزرگ، باورمان را نسبت به همنوعان خویش تقویت کرده، به ما کمک می‌کند تا زندگی را بهتر درک کرده و بر نقاط ضعف و سستی‌هایمان چیره گردیم.

«کاردینال مانینگ» در حال گذر از یک بحران روحانی بود – یک دوره‌ی تیره و تار از شک و تردیدها و ناامیدی و از دست دادن ایمان –. روزی وارد یک کتابفروشی شده و یکی از بهترین و پرفروش‌ترین آثارش به نام «ایمان به خدا» را در آنجا دید. لذا خواستار خرید یک جلد از آن شد.

او همانطوری که منتظر دریافت کتاب مورد علاقه‌اش در کنار پیشخوان مانده بود، از یکی از کارکنان آنجا شنید که با صدای بلند فریاد می‌زد:

تمام ایمان به خدای مانینگ فروش رفته است!!

آن کلمات ابهام‌گونه! وی را از آن حالت پوچ و افسردگی به در آورده، با بیدار ساختن قلبش بر خمودگی چیره گردید. در سال‌های پیش، مردی با جرأت، اقدام به انجام عملی متهورانه و تقریباً غیر ممکن! یعنی طی عرض آبشار «نیاگارا» نمود. بدین‌گونه که او رشته سیم مفتول بسیار مقاومی را بالای آبشار خروشان کشیده! و اعلام داشت که می‌تواند با راه رفتن از روی آن رشته‌ی طناب‌مانند فلزی، از سمت آمریکایی آبشار، به آن سوی دیگر به سمت کانادا برود. مردم با شنیدن این خبر و اقدام مرگ‌آور این مرد جسور، شگفت‌زده شده و هر لحظه بر اجتماع آنان برای تماشای آن عملیات رعب‌آور افزوده می‌شد.

نفس‌ها در سینه‌ها حبس شده و مرد جسور با خونسردی هرچه بیشتر، نمایش جرأت‌آمیز خود را آغاز کرد. جمعیت تماشاگر نیز دیوانه‌وار، جیغ و داد می‌کشیدند!

اما نمایش به پایان نرسیده بود که آن مرد جسور، درخواست یک چرخ‌دستی با چرخ شیاردار کرد! و اقدام به هول دادن آن بر روی آن رشته‌‌ی رعب‌آور نمود!

به محض اتمام نمایش، صدای شگفت‌آور تشویق و دست زدن‌های ممتد حضار، در دو طرف آبشار فضا را سرشار کرد‌. در این میان، پسر‌بچه‌ی کوچکی از روی نیمکتی مشغول جیغ کشیدن و تشویق مرد جسور از روی طناب بود! هنگامی که مرد به آن سوی آبشار رسید، با دیدن آن پسر‌بچه، از او پرسید: آیا تو باور داری که من می‌توانم تو را بر روی این چرخ دستی گذاشته و تا آن سوی طناب ببرم!؟ پسر بچه به آرامی گفت:

بله، استاد شما می‌توانید. با آن مرد با جرأت، پسر بچه را دعوت کرده به او گفت:

پس با من بیا و این چرخ دستی سوار شو! بیا و به این مردم نشان بده که تا چه حد شجاع بوده و چقدر به من اعتماد و اطمینان داری!

پسرک نیز بدون گفتن حتی یک کلمه برپا ایستاده و سپس در میان ازدحام جمعیت ناپدید شد! او بعدها گفته بود که به آن مرد بندباز اعتماد داشته، اما در واقع نه به آن اندازه‌ای که با او در بندبازی و راهپیمایی همراهی کند!!

بسیاری از ما نظیر این پسر بچه هستیم، ما دعاهایمان را خوانده و اذعان می‌نماییم که به خدا ایمان داریم، از او یاری می‌خواهیم تا ما را به سلامت به ساحل نجات برساند! ولی از آزموده شدن ایمان و توکل به خداوند در لحظه‌های سخت و حیاتی سر باز زده و همچنان به شک و ناامیدی پناهنده می‌شویم! آنچه که ما بدان نیاز داریم، آن ایمانی است که هرگز ما را به حال خود وا نگذارد. آن نوعی از ایمان باشد که کاربرد و عملی شدنش برای کسانی که رحمت و مغفرت الهی را باور دارند، امکان‌پذیر باشد.

ایمانی که هرگز کاهش نخواهد یافت...

آیا توسط هر دشمنی تحت فشار قرار نخواهد گرفت و یا در مرز هر رنجی به لرزه در نخواهد آمد.

ایمانی که در هنگامه‌ی طوفان‌های خشم... شفاف‌تر و درخشنده‌تر می‌گردد...

و در هنگام بروز خطر، هیچ ترسی را نشناخته... و در تاریکی‌ها پذیرنده‌ی تردیدها نگردد!

یکی از افسران همراه «الیور کرامولز» (Oliver Cromwells) به گونه‌ای اضطراب و نگرانی دائمی خو گرفته بود، خدمتکارش مردی باایمان و دیندار و خواستار کمک به مافوق آشفته‌حال خود بود. از همین رو به اربابش گفت:

استاد، آیا این امر درست است که خداوند این جهان را پیش از آنکه شما وارد آن بشوید آفریده است؟

و او نیز به آرامی پاسخ داد:

البته که همینطور است.

مرد خدمتکار در ادامه گفت:

وایو قبول داری که این دنیا را پس از شما هم اداره خواهد کرد؟

بر باباش مجدداً گفته‌ی او را تصدیق کرد؛ خدمتکار نیز گفت:

پس در این صورت, چرا شما دست از این نگرانی دائمی خود برنمی‌دارید و تا هنگامی که در این دنیا هستید، سرگرم زندگی خودتان نمی‌شوید؟!

این مرد خدمتکار می‌دانست که زندگی در زمان حال، به چه معنایی می‌باشد. و مراقبت از آن را باید به خدا سپرد.

من به هرجا می‌روم، می‌شنوم که دنیا در حال تجربه‌ی پیشرفت سریعی می‌باشد. و اینکه روز به روز مردم بیشتری درصدد تحصیل و آموزش بوده، بسیاری از آنان فارغ‌التحصیل شده، درآمد سرانه‌ی مردم در حال افزایش بوده و میانگین زندگی مردم رو به بهبودی است. همچنین به من می‌گویند: تاکنون هرگز زندگی به این راحتی آسایش نبوده است. ولی از سوی دیگر: این امر نیر صحت ندارد که مردم در یک حالت دائمی از دل‌نگرانی، تشنج و ناامنی زندگی می‌کنند؟

آیا ما به یک شکست و ناکامی روحی و روانی نزدیک و نزدیک‌تر نشده‌ایم!؟

اگر ما خواهان یک زندگی سالم، متوازن، شادمانه و با امنیت هستیم، آیا نمی‌باید به بازسازی رابطه‌ی خود با خداوند بپردازیم!؟

یکی از دوستانم، برای بازدید از یتیم‌خانه‌ی «جورج مولر» به «بریستول» رفته و در آغاز ورود، با مشکلاتی برخورد می‌کند که «مولر» برای تهیه‌ی غذای روزانه‌ی یتیم‌خانه‌اش با آن‌ها روبه‌روست. دوست من از روی ناخشنودی به مولر گفته بود:

شما چگونه در این وضعیت ناامن و بدون پشتوانه زندگی می‌کنید؟ به نظر می‌رسد شما به سختی دستتان به دهانتان می‌رسد!

و مولر هم پاسخ داده بود:

درست می‌گویید! بله این دهان منست، اما دست، دست خداوندست!

زندگی
۱
۰
Nazanin Bagheri
Nazanin Bagheri
امن و ملایم و بغل‌کردنی اندرون، شوخ و شر و شیطون در برون، اینه خانواده‌ی من
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید