دخترک را ورزشکار تیم ایکس درنظر بگیرید. اکسش را یک توپ فرض کنید. مقابل دختر، معلمی با ادعای خدایی قرار دارد. که او را قیّم می‌نامیم. اکس، سال‌ها کدنویسی را از او آموخته است.
با آمدن تحولات هوش مصنوعی، بازار کار این دو، مصداق کره‌ی زمین تووی انیمیشن وال.ای را می‌مانست.
دختر، بالاخره توانست پسرک مهربان و بارها ابراز علاقه‌‌اش را به اکس دارای نکست تبدیل کند. یعنی پسر را به اکسی بدل کرد که حالی نیمه‌ی گمشده‌اش را یافته. کنون دختر می‌خواست اکسش را به سمت گله‌ی خودش هدایت کند. به پلن مهاجرتش. به خواستگاری زیبایش زیر نور شفق.
می‌رسیم به اما و پیچش داستان.
دختر در یک سیکل پینگ‌پونگ‌وار، اکسش را به سمت قیّم‌اش می‌شوتانید. به این امید که بازگشتی در کار نباشد. قیّم نیز که فکر می‌کند می‌تواند، زیست همه‌ی آدم‌ها را بات‌هایش بهتر کند، اکس را به سمت دخترک برمی‌گرداند و می‌گفت: بچش طعم گُلی که کاشتی را !
اکس دختر، با محبت می‌نمود. همچنین وی ویژگی‌های شخصیت وابسته را از خودش بروز می‌داد. و در تعریف شما از نُرم احساسی و هنجارشناختی قرار نمی‌گرفت.
دختر برخلاف پسر، کمتر درگیر احساساتی چنین بود. جهانبینی منطقی او در این داستان به‌خصوص، غلبه داشت.
آیا شما حق را به علوم غیبی قیّم می‌دهید و دختر را از نوشتن در وبلاگ شخصی‌اش منع می‌کنید؟
باید رویکرد دختر و پسر را در یک خط زمانی سنجید؟
عطش سربه‌سر عشق اولش گذاشتن است، علاف که باشد خوشش می‌آید؟
اکس طاس دختر هم حقوقی دارد؟
*-+گکزییورش@#$)#)#99?
چرا اینقدر خوبی نازنین؟ :))))
کدامیک را پسند کردید؛ نظر خود را برایم کامنت کنید؛
