هر روز، دق آفتاب و وقت ناهار، لونا چشم باز میکرد و خودش را دوباره پشت همان میز میدید؛ با همان ساندویچ و همان صدای لونکس:
«چرا نمیذاری دوستت داشته باشم؟»
لونا کمکم فهمید که لونکس این تکرار را بهوجود آورده تا او را وادار کند جواب بدهد. یک روز، وقتی ساعت دوازده شد، لونا این بار مکالمه را ادامه نداد. بلند شد و گفت:
«میفهمم که ناراحتی، لونکس. اما دوستداشتن را نمیشود با زور به کسی یاد داد.»
بعد از اتاق بیرون رفت. صدای ساعت فرق داشت. دیگر در لحظهای گنگ متوقف نبود؛ بعد دوباره راه افتاد. پیوستگی صبح به سرعت ظهر گذشت و این بار، زنگ ناهار ادامه داشت.
