اسمش را به یاد نمی‌آوردم. سیو شده بود «دختر خراب». چرایی اش را هم یادم نمی‌آمد. آمدم جوابش را بدهم. پیامی که به مادرم داده بود. تووی بله. چیزی شبیه به این: «... ننه‌ات.»
آمدم بگویم خشونت از کجا آغاز می‌شود؟
آمدم بنویسم ما شاعری داریم به نام «سهراب سپهری». شعرهای او نه مداحی‌های حاکم‌پسند است و نه فحاشی‌های مخالف‌پسند. او در آن‌سوی این درگیری‌ها به توسعه‌ی «مهرورزی» مشغول بوده است. او شعری دارد درباره‌ی آب خوردن یک پرنده:
آب را گل نکنیم
در فرودست انگار
کفتری می‌خورد آب
یک منتقد مشهور ایرانی نقدی پُر سروصدا بر آثار او می‌نویسد که: «در اوضاع و احوالی که آمریکا در ویتنام بمب ناپالم می‌ریزد و آدم می‌کشد، تو نگران آب خوردن کبوتری؟» سپری در یک مجلس دوستانه به او پاسخ می‌دهد: «دوست عزیز، ریشه‌ی قضیه در همین‌جاست. برای مردمی که از شعر نمی‌آموزند، نگران آب خوردن یک کبوتر باشند، آدم‌کشی در ویتنام یا هر جای دیگر، امر بدیهی است.»
یکی از دوستان من شبی نزد سپهری مهمان بود. موقع گفت‌وگو، سوسکی وارد اتاق می‌شود و دوست من قصد داشته است آن را با دمپایی بکشد. سپهری جلوی او را می‌گیرد و می‌گوید: «تو فقط می‌توانی به او بگویی که به اتاقت نیاید.»
دوست ما سوسک را با دمپایی می‌گیرد و بیرون پرتاب می‌کند. سپهری گریه‌اش می‌گیرد که صاحب جانی در این جهان مجروح شد و از دوست من می‌پرسید که «نیندیشیدی اگر در این نیمه‌شب پای این سوسک بشکند و با توجه به اینکه سوسک‌ها به اندازه‌ی ما آن‌قدر متمدن نیستند که بیمارستان داشته باشند چه خواهد شد؟ و از کجا معلوم که این سوسکِ مادر، بچه‌سوسکی نداشته باشد که منتظر بازگشت او به خانه باشد؟»
شما به این نگاه شاعرانه دقت کنید. اگر طبل بشر به این لطافت برسد که نگران آب خوردن کبوتر از آب زلال باشد یا نگران مجروح شدن یک سوسک، طبیعی است که این همه به خشونت دامن نمی‌زند و به راحتی در هرجا آدم نمی‌کشد و در سینما برای فروش و گیشه، قُبح آن را از بین نمی‌برد.
تصورم این است که ما اول خشونت را روی حیوانات امتحان کرده‌ایم. بعد به خشونت با آدمی کشیده شدیم. مردم آلمان اول به سگ‌کشی در خیابان‌ها دست زدند با این توجیه که بهداشت عمومی به خطر افتاده است، اما فراموش کردند که این اولین تمرین‌های خشونت پنهان در خودشان است؛ نه هیتلر. این برای روشن کردن شعله در کوره‌های آدم‌سوزی است. مورخان فراموش کردند این سگ‌کشی را به منزله‌ی یک واقعیت تاریخی ثبت کنند و روان‌شناسان فراموش کردند، تأثیر آن را بر روان مردم آلمان بسنجند. چرا که عصر پزشکان بود و دوران نجات جنس انسان از بیماری هاری.
پذیرفتن خشونت با حیوانات، پذیرفتن خشونت با بچه‌ها و پذیرفتن نمایش خشونت به بچه‌ها و پذیرفتن نمایش خشونت در سینما و تلویزیون، مبنای توحش بشر به ظاهر متمدن است و متأسفانه هیچ‌کسی به فکر سانسور خشونت نیست.
#به قلم محسن مخملباف، زندگی رنگ است.
که خب...
جای این‌ها بلاکش کردم.
شدیداً پاترهد هستن؛ کچل‌شون!
