عمر خود را خیلی صرف دنیا نکنید، به فکر آخرت هم باشید. اینقدر مشغول دنیا نباشید. غصّههای دنیایی اجازه نمیدهد یک لقمه نان هم از گلویت پایین برود. یک جرعه آب هم زرت میشود.
اگر با غصّه آب بنوشی، همان یک جرعه زهرت میشود و یا اگر با غصه بخوابی، مرتّباً خوابهای بد میبینی. نفسی که میخواهی بکشی، از بس که دویدهای میخواهد رودههایت را پاره کند. نیازهای ضروری انسان ۵-۶ فقره بیشتر نیست که همهی آنها را خداوند تضمین کرده است خودش هم برکت داده است. امیدوارم خداوند همّ ما را آخرت قرار دهد. همّ ما دنیا نباشد. کسی که همّش دنیا باشد کوچکها را بزرگ میکند. پرسید مگر چقدر میخوری؟ گفت دو یا سه لقمه بیشتر نمیخورم امّا خیلی غذای خوبی است. گفت کجایش خوب است، دوسه لقمه که بیشتر نخوردهای؟! پس اینطور تعریف نکن. مردم را تشنهی دوسه لقمه نکن. برای یک چُرت خواب شلوغ نکن. بیا از آنجایی حرف بزن که انسان دائماً میخورد نشنیدهای که اهل بهشت دائماً در حال تناول هستند؟ أُکُلُها دائِم/ سورهای رعد آیهی ۳۵؛ یعنی دائم میخورند. سیر نمیشوند، تشنه هم نمیشوند، گرسنه هم نمیشوند، پس چه میشود که اشتها پیدا میکنند؟ آیا بدون گرسنگی میخورند و بدون تشنگی میآشامند؟! تشنگی و گرسنگی مال دنیاست و نقص است. در بهشت که نقص و مرض وجود ندارد پرسید پس چطور میخورند و میآشامند!؟ گفت اشتهای روح است که موجب میشود اهالی بهشت میل به خوردن و آشامیدن داشته باشند. آنجا کسی نمیگوید اشتها ندارم.
اشتها با گرسنگی و سیری فرق دارد گاهی ملاحظه کردهاید گرسنهاید ولی اشتها ندارید یا غذا به مزاجتان نمیسازد. در بهشت چون نقص و مرض نیست و کسی هم منّت بر سرت نمیگذارد و همه چیز عطای خدا است، اشتها دوام دارد. همیشه هست و اشتهای خوردن دائمی است. اشتها مال روح است. متعلّق به ایمان است. مربوط به رابطهی میهمان با صاحبخانه است. دیدهاید وقتی به خانهی کسی که دوستش دارید میروید، برای خوردن اشتها پیدا میکنید، حتّی اگر سیر هم باشید وقتی غذا میآورند برای خوردن اشتها پیدا میکنید. اوّل میگویید سیرم، خانه خوردم. میگوید حالا یک لقمه بخور. راستش را بگو، تو باشی چه میکنی؟ مگر سیر نبودی؟ مگر خانهی خودتان نخورده بودی؟ چطور خانهی رفیق که آمدی و به تو گفت بفرما، اوّل گفتی سیرم، امّا وقتی بنا به خوردن کردی حتّی به صاحبخانه هم امان ندادی که بخورد! کم هم آوردی. البتّه صاحبخانه وقتی میبیند دوستش با اشتها میخورد لذّت میبرد. خدای مهربان دوست دارد بندگانش سر سفرهی احسانش بنشینند و با اشتها بخورند و بیاشامند. مؤمن هم اینطور است. دوست دارد سفرهاش پهن باشد، چه سفرهی دنیایی، چه سفرهی معنوی مانند همین سفره. سفره هر کجا که پهن باشد، چه دنیایی چه آخرتی، به همان قاعده فکر کنید، چون دنیا و آخرت در امتداد یکدیگرند. با خدای مهربان حساب باز کنیم، خداوندی که خلقمان کرده است، پیامبر هم آنجا ایستاده و وعده گرفته است.
لازم نیست فکرتان را مشغول کنید، چون اینجا به یک میهمانی موقّت آمدهایم. گاهی هم گرسنه یا تشنه ماندهایم. امّا اینجا موقّت است و قدم به قدم به بهشت نزدیک میشویم. وقتی داخل بهشت شدید سلسبیل را میبینید. آب کوثر را که چند نوع است میبینید که مؤمنین و مقرّبان و عباداللّٰه از آنها سیراب میشوند. عیناً یشرب بها عباداللّٰه/ سورهی انسان آیهی ۶؛ مزاجه من تسنیم عیناً یشرب بهاالمقربون/ سورهی مطفّفین آیهی ۲۷ و ۲۸؛ آبی هست به نام تسنیم؛ چقدر لطیف است. الان هم از آن نعمت برخورداریم؛ الان هم مجلس ما آخرتی است. اینجا که نشستهایم از نعمتهای بهشتی میخوریم و میآشامیم و حظ میبریم. تازه مجلس ما در این دنیاست و میان آنچه که از لب من بیرون میآید و در گوش شما مینشیند واسطهای وجود دارد. امّا در بهشت با ذات خودتان میبینید. با چشم دل میبینید، با دلتان میخورید و میآشامید. دلتان تمام آسمان و زمین را یک لقمه میکند. آنجا اشتهای زیادی دارید. دیگر با دوسه لقمه سیر نمیشوید، چون اینجا موقّت بودید. مسافر بایستی کم بخورد تا بتواند راه برود. دنیا جای خوردن و خوابیدن نیست. اینجا همهچیز موقّت است. مسافر بایستی عبور کند و برود و در بین راه غذایی هم بخورد و آبی هم بیاشامد. انشاءاللّٰه وقتی به مقصد رسیدیم آنجا جای خوردن و خوابیدن است.♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.