خودخواهی خوب است. اگر انسان خودش را بخواهد، به ضرر خودش کار نمیکند و اعمالی که میداند یا شنیده برایش خوب است، انجام میدهد.
اگر آدمی اهل معرفت باشد چیزی را که برایش نافع است از دست نمیدهد. پس خودخواهی چیز خوبی است، البته نه اینکه بیاید و به مردم ظلم کند و زور بگوید. نه! به معنای واقعی خودخواه باشد. یعنی اول فکر کند من چه کسی هستم که این قدر خودم را میخواهم؟ اگر کسی خود را شناخت به این ارزانی خود را از دست نمیدهد، خیرخواه خود است و راه رسیدن به خیر و صلاح خود را با کمی فکر کردن پیدا میکند و هیچوقت به ضرر خودش کار نمیکند. خودخواه واقعی میداند که صفات رذیله او را نابود میکند و با صفات حمیده، بزرگ و عزیز میشود. خودخواهی حقیقی سر از صفات حمیده درمیآورد.
هرکس صفات حمیده داشته باشد، پیش نفس خود عزیز است. خدا و مردم هم دوستش دارند. چون صفات حمیده نشات گرفته از صفات الهی است. بخل و حسادت خوب نیست، چون انسان حسود از طرفی نفع خودش را میخواهد و از طرف دیگر ضرر دیگران را. این بد است. ولی نفع خود را خواستن ممدوح است. یعنی هر چیز خوبی دیدی، بگویی: خدایا! این را هم به من عطا کن. این درخواست و این صفت را خدا دوست دارد. اما اگر بگویی از او زمام زمانه را بگیر و به من بده، این بد است. این حسادت است، بخل است. اما اگر چیز خوبی در دیگران دیدی و از روی خودخواهی گفتی خدایا! این خیر و خوبی را به من هم بده، این بد نیست. هر دنیایی را که بخواهی خوب است.
گاهی انسان حسود حاضر است صدها میلیون تومان به خودش ضرر بزند. تا دو میلیون تومان به دیگری ضرر برسد. ببینید صفات رذیله انسان را به کجا میبرد. تا جایی که انسان حاضر می شود خودش از بین برود تا صدمهای ولو کوچک به همسایهاش برسد. این چنین فردی خیرخواه خودش نیست، خودخواه حقیقی نیست. امیدوارم خدا کمکت کند که هیچ وقت حاضر نباشی یک تیغ کوچک هم به پای همسایهات برود. همانطور که فرزند خودت را دوست داری، فرزند او را هم دوست داشته باش. این حداقل است، اگر بیشتر هم شد عیبی ندارد، اما کمتر نشود. وقتی خیرخواه دیگران بودی، هیچ عیبی ندارد که همانند آن خیر را برای خودت هم بخواهی. معمولا مردم همهی خیرها را با هم نمیخواهند. بعضی این را میخواهند، برخی آن را. تو بگو خدایا هرکس هر خیری میخواهد به او بده. بعد در مورد خودت بگو خدایا همهی خیرها را هم یکجا به من بده. بیجهت نیست که به آن بزرگ میگوییم:
"هر چه خوبان همه دارند، تو تنها داری."
با خدا میشود اینگونه حرف زد. با ائمه. با هرکس که انسان او را دوست دارد و محو اوست، میشود اینگونه حرف زد.
گفت"من هر چه نگاه میکنم در تو غیر از خوبی نمیبینم، گویا همهی خوبیها در تو جمع است." چون غرق است حق دارد اینگونه سخن بگوید. البته آن که غرق است این گونه سخن میگوید. والّا آنان که غرق نیستند، هر چه میبینند، باید بگویند.
خدا قسمت کند که انسان دربارهی خدا و پیامبرش و آنان که سزاوار محبّت و معرفتاند، آزاد و راحت باشد و چنان برود که دیگر بازنگردد. چون آنان سزاوار محبّتاند. راه ما همین است، و راهی است که سرانجام کار انسان است. منتها اکثر مردم آن را با اکراه میروند. انسان با ایمان، با میل و رغبت خودش میرود.
اگر انسان راهی را خودش برگزیند و با میل و رغبت برود، خیلی لذت دارد. والّا اگر مولایانمان ببرند، میرویم. انسان را به زور هم سر سفره ببرند، بالاخره از طعام آن سفره میخورد. بهشت هم اینطور است. انسان ممکن است با اکراه و اخم برود. اما وقتی سر سفره رسید، میبیند خوب جایی آمده است. آنجا اخمش باز میشود. منتهی بهتر است انسان با میل خودش برود. اینجوری در راه هم کیف میکند. ♥️
یادداشت مولف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.