من نمیدانم چطور امور خود را اصلاح میکنید، خودتان میدانید، امّا این را بدانید که جایی خلوتتر از آنجا که با صانع خود هستید، نمییابید. هیچ زنی با شوهر خود و هیچ فرزندی با پدر و مادرش تا این حد قرابت ندارد. نه آبرویت را میریزد و نه به کسی چیزی میگوید. همهی جزئیّات را هم میداند. هرچه هم که میگویی، تقرّبت به او بیشتر میشود. اگر زنی پیش پدر خودش گلایه کند، پدرش خسته میشود و میگوید دختر را شوهر دادهایم باز ولمان نمیکند. اگر پیش مادرش هم برود، میگوید آخر خواهرها و برادرهای دیگرت هم هستند، اینقدر به من نگو، مرا کُشتی. اگر به شوهرش بگوید، میگوید من این روزها شلوغم و بیرون با مردم جنگ دارم، مرا ول کن. آیا کسی را سراغ دارید که مانند خداوند اینگونه انیس بندگانش باشد؟ انسان وقتی چنین انیسی دارد، خوب است گاهی بنشیند و با او خلوت کند، حسابهای گذشته را صاف کند، برای آیندهاش هم یک کاغذ سفید بردارد و بگذارد و بگوید خدایا اگر از این به بعد از ما کوتاهی سر زد تو بنویس، اگر از تو کوتاهی سر زد ما مینویسیم.
صلح با خدا را خیلی بزرگ بشمارید، چون تمام کرهی خاکی به دنبال صلح هستند. آن صلحی که آنها میگویند میخواهند اسلحهها زمین گذاشته شود، نمیشود. امّا دیدید من و شما چطور اسلحه را زمین گذاشتیم. یعنی خیال میکردیم چیزهایی که از خدا میخواهیم؛ برایمان خوب است و به ما نداده است. صلح با خدا، یعنی تسلیم ارادهی الهی شدن و به داده و نداده راضی بودن.
خوب است مسائل را کمی حمله بر صحّت کنیم. بگوییم این را نمیدانیم، شاید خوب است و ما نمیدانیم. این ابتدای صلح با خود است.
آیا تاکنون نشستهاید با خدا حساب و کتاب کنید؟ برای این کار بایستی ابتدا اسلحه را از خود دور کنید. حال که میخواهید با خدا صلح کنید، خوب صلح کنید. خودتان را طلبکار ندانید. او را مؤاخذه نکنید. خدای ما خدای خوبی است. تمام حسن و زیبایی که در ماسوی میبینید، نمی از جلوهی حسن اوست. او، هم مصلحت است، هم صلح هست، هم اصلاح است. اصلح هم هموست.
هرچه از صیغهی صلح هست، بیاورید. اصلاً خود صاد را بیاورید! مادر همهی اصلاحات اوست. اینگونه که میگوییم مادر همهی خوبیهاست، یعنی امّ الحسن و الحسین است. حسن و حسین هر دو حُسناند، یعنی همه حُسنهایی که در آسمان و زمین است یا حسن است یا حسین. از نظر لغت حَسَن یعنی آنکه دارای همهی حسنهاست. یا من اظهر الجمیل هم اشاره به همین معناست. آیا جمال مصلح عالم را دیدهای؟ آیا میدانی صفاتش چیست؟ او صلحدهندهی مخلوق با خالق است. انشااللّٰه همهی شما از برکت وجود امام زمان عجّل اللّٰه تعالی فرجه الشّریف مصلح باشید و خودتان را در خلق نشان دهید. بگویید: ما با خدا صلح کردیم. هر کدامتان غمگینتر هستید، مردانهتر به میدان بیایید و با خدا صلح کنید.
یک نفر معصیتکار نقل میکرد در پل تجریش قمارخانه و شرابفروشی داشتم، امّا زنی داشتم که به امام حسین علاقه داشت. زنم مرتّب مجلس روضه میگذاشت و در ایّام محّرم نزدیک هزار نفر را ناهار و شام میداد. برای من یک گرفتاری پیش آمده بود، با یک نظامی صاحبمنصب درگیر شدم، مجبور شدم فرار کنم. همینطور که با ماشین خودم فرار میکردم، به یادم آمد که دوستی در کربلا دارم. رفتم کربلا پیش او، ماجراهای خودم را نقل کردم. دوستم به صرافت افتاد مرا توبه دهد. اوّل مرا برد به حرم امام حسین و توبه داد. ولی من روزی که برای گردش به بغداد رفته بودیم توبه شکستم. بعد گفت این بار میبرمت جایی که نتوانی توبه بشکنی و مرا برد به حرم حضرت ابوالفضل. بعد از آن هرچه مال و اموال داشتم در راه خیر بخشیدم و گوشهنشین مسجد شدم.
این آقا گوشهی مساجد مینشست تا کسی او را نشناسد. روزی این آقا در مجلسی در حضور علماء که هر کس از لطف و کرم اهل بیت نقلی داشت، خطاب به جمع گفت: هیچکدام مثل من مورد لطف قرار نگرفتهاید. از فضایل امامان همین بس که دست مثل من را گرفتند. با این سخنان همهی حاضرین مجلس به گریهی شوق افتادند.
شما هم شبی خلوت کنید و با خدای خودتان صلح کنید. انسان با جنگ، چیزی به دست نمیآورد، صلح خوب است. روی خندان، روی باز، و کلام زیبا داشته باشید. صلح را از دست ندهید. هم با خلق خدا، هم با خود خدا صلح کنید. ♥️
یادداشت مولف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.