
روزی بود و روزگاری بود. در یک جنگل دورافتاده که پر از درختهای میوه و سرو و کاج و گلها و گیاههای سبز و زیبا بود و آب و هوای بسیار باصفایی داشت، زیادی از حیوانات و مرغها و جانوران گوناگون زندگی میکردند. مانند: میمونها، خرگوشها، گرازها، آهوها، کبکها، بزهای کوهی، کبوترها و خیلی از مرغهای صحرایی و چون همهجور سبزی و میوه فراوان بود همه خوش و خرم روزگار به سر میبردند.
ولی یک شیر زورمند و ظالم هم در نزدیکی آن جنگل منزل گرفته بود و بلای جان آن حیوانات شده بود. هر روز در گوشهای، پشت درختی یا بوتهی گیاهی کمین میکرد و همینکه یکی از حیوانات را تنها مییافت او را میگرفت و از هم میدرید و گوشتش را میخورد. چون هیچکس هم زورش به او نمیرسید نمیتوانستند چارهای بکنند و کمکم زندگی شیرین حیوانات آن بیشه از ترس شیر دچار تلخی و ناراحتی شده بود و هیچکدام نمیدانستند آیا صبح که از خانه و لانه بیرون میآیند سالم به خانه برمیگردند یا نه؟
در میان خرگوشهایی که در آن صحرا بودند یک خرگوش باهوش بود که برای نجات حیوانات نقشهای کشید که همه پسندیدند و یک روز تمام حیوانات جنگل را دعوت کرد و همه دستهجمعی رفتند دم منزل شیر و خرگوش را به نمایندگی انتخاب کردند که با شیر حرف بزند. خرگوش بعد از خوشامد به شیر گفت: «ای شیر توانا، حیوانات جنگل به من وکالت دادند که با شما حرف بزنم. ما میدانیم که زور و قدرت تو از ما بیشتر است و ما حیوانات ضعیفی هستیم و چون نمیتوانی علف بخوری و بزرگِ گوشتخواران هستی، هر روز یکی از ما را میگیری؛ و بچههای ما نمیتوانند از ترس تو با آسایش خیال در جنگل گردش کنند. بعضی از روزها هم که تو نمیتوانی کسی را شکار کنی گرسنه میمانی. اینک ما آمدهایم قراری بگذاریم که حمام و هم تو راحت باشیم و هر کسی با خیال راحت زندگی کند.»
شیر پرسید: «چه قراری میگذارید که هم من و هم شما راحت باشیم؟»
خرگوش گفت: «قرار میگذاریم به شرطی که تو بیخبر حیوانات جنگل را شکار نکنی و ما امنیت داشته باشیم، هر روز خودمان یک حیوان چاق و چله را که برای خوراک تو مناسب باشد انتخاب کنیم و پیش تو بفرستیم و آن وقت، هم تو از زحمت شکار کردن راحت میشوی و هم حیوانات ضعیف با خیال راحت چرا میکنند. هم اینکه همیشه سر موقع، خوراک حاضر و آماده داری و هم روزی تو حلالتر است.»
شیر گفت: «بسیار خوب، شرطش این است که خودتان با هم بسازید و هر روز، اول ظهر خوراک مرا همراه خودت بیاوری تا همه در امان باشید، اما وای به وقتی که یک ساعت دیر بشود، آن وقت روزگارتان را سیاه خواهم کرد.»
حیوانات هم قبول کردند و بعد از آن هر روز یک دسته از حیوانات از میان خودشان یکی را که گناهی کرده بود و بایستی تنبیه شود انتخاب میکردند و به همراه خرگوش او را برای خوراک شیر میفرستادند.
یک روز نوبت خوکها بود، یک روز نوبت بزهای کوهی، یک روز آهوها، یک روز میمونها، یک روز خرگوشها و حیوانات دیگر. بعد از آن قولوقرار خیال همه راحت بود که بیجهت و بیخبر در چنگال شیر بیرحم گرفتار نمیشوند و خیلی هم مواظب بودند که هیچوقت از موقع ناهار دیرتر نشود تا شیر اوقاتش تلخ نشود.
تا اینکه روزی که نوبت به خاندان و خانوادهی خرگوشها رسید و بایستی از میان خودشان یکی را انتخاب میکردند. همهی خرگوشها جمع شدند و قرعه کشیدند و قرعه به نام برادر خرگوش باهوش افتاد. در این موقع خرگوش باهوش رفت روی یک سنگ ایستاد و گفت: «دوستان عزیز، درست گوش بدهید تا مطلبی به شما بگویم، یادتان هست که چند وقت پیش، همهی حیوانات جنگل از شیر میترسیدند و هیچکس خواب راحت نداشت و پیشنهاد من باعث شد که تا اندازه حیوانات راحت شوند؟»
همه گفتند «آری، پیشنهاد خوبی کرده بودی، ولی حالا که قرعه به نام برادر خودت افتاده آیا میخواهی از بردن او خودداری کنی و قانونی را که گذاشته شده با خودپسندی خودت به هم بزنی؟»
خرگوش باهوش گفت: «نه، من هم عقیده دارم که قانون باید دربارهی همه یکسان باشد. من و برادرم هم برای فداکاری حاضریم، اما یک فکر خوبی کردم که اگر به آن عمل کنیم ممکن است بعد از این تمام حیوانات از ظلم شیر راحت بشوند.»
پرسیدند: «تو چه فکری کردهای؟» خرگوش باهوش گفت: «نقشه این است که مرا دو ساعت دیرتر بفرستید و تنها هم بفرستید تا من هم بروم و فکری را که کردهام انجام بدهم و اگر این را قبول کنید و دو ساعت به من مهلت بدهید من تمام شما را از شر این ظالم راحت میکنم.»
گفتند: «فکری را که کردهای بگو.»
گفت: «حالا نمیتوانم بگویم چون که ممکن است کسی خیانت کند و خبر را به گوش شیر برساند. نقشهای که من دارم مثل نقشهی جنگ است و باید پنهان بماند. برادر و خانوادهی من در میان شما هستند. اگر من دروغ گفتم و فرار کردم آبروی آنها خواهد ریخت، همانطور که افراد خانوادهی خیانتکاران آبرو ندارند.»
خرگوشان چون همیشه از خرگوش باهوش خیر و خوبی دیده بودند قبول کردند. خرگوش باهوش دو ساعتی صبر کرد و بعد تنها بهاران به طرف منزل شیر روان شد.
اما از آن طرف شیر تا دو ساعت بعد از ظهر صبر کرد و دید از طرف حیوانات خبری نشد و چون تا آن روز هیچوقت در فرستادن خوراکش تأخیر نشده بود خیلی عصبانی شد، زیرا هم خیلی گرسنه بود و هم بدقلی حیوانات او را از خودبیخود کرده بود. با خودش خطونشان میکشید که اگر از دو ساعت بیشتر طول بکشد چه میکنم و چه میکنم و همهی حیوانات را بیچاره میکنم. . .
ناگهان سروکلهی خرگوش از دور پیدا شد که خود را مثل آدمهای غمگین ساخته بود و آهستهآهسته پیش میآمد. همین که خرگوش به شیر رسید مانند کسی که میخواهد گریه کند سلام کرد. شیر گفت: «هان، تا این وقت کجا بودی؟ چرا تنها هستی؟ مگر حیوانات قولوقرار خودشان را فراموش کردهاند؟»
خرگوش گفت: «نه قربان، من از نزد حیوانات میآیم، آنها مثل همیشه یک خرگوش و چاقوچله را برای شما همراه من فرستادند و ما داشتیم با عجله میآمدیم، ولی در میان راه یک شیر ناآشنا که درست هیکلش مثل شما بود، پیدا شد و خرگوش را به زورش چنگ من گرفت و هرچه التماس کردم که این خرگوش خوراک شیر بزرگ است گوش نکرد و جواب داد: «شیر بزرگ کدام بیشعوری است. اینجا شکارگاه من است و از من بزرگتر کسی نیست و هرکس هم سر جنگ دارد بیاید ببینم حرفش چیست، اگر تو هم زباندرازی کنی گوشهایت را از بیخ میکنم تا دیگر گوش نداشته باشی و یک خر حسابی باشی.» بسیار حرفهای بیادبانه نسبت به شما زد که اگر میتوانستم سرش را میکندم، اما زورم به او نمیرسید. این است که از ترس جان فرار کردم و آمدم تا گزارش آن را بدهم و ببینم بعد از این تکلیف ما و شما چه میشود؟»
شیر که گرسنه بود و از پیشم اوقاتش تلخ شده بود، از اینکه در جنگل رقیب پیدا کرده سخت عصبانی شد و از خرگوش پرسید: «حالا آن شیر کجاست؟ میتوانی او را به من نشان بدهی تا داد خود را از او بگیرم؟»
خرگوش گفت: «چرا نتوانم، او در همین نزدیکی پشت آن درختها است.»
شیر گفت: «زود برویم و دمار از روزگارش برآریم»
خرگوش از جلو و شیر از عقب دویدند و دویدند تا از جنگل خارج شدند و نزدیک تپهی سبز در کنار چاه بزرگی که آب فراوان داشت رسیدند و ناگهان خرگوش ایستاد. شیر گفت: «چرا نمیروی؟»
خرگوش گفت: «دشمن در این چاه است و من از او میترسم.»
شیر گفت: «نادان! تا من اینجا هستم از هیچکس نباید ترسید و حالا میبینی که پوستش را از تنش میکنم.»
خرگوش برای اینکه قدری بیشتر شیر را سر غیرت بیاورد گفت: «قربان، مواظب باشید، چون که او درست هیکلش مثل شماست و به اندازهی شما زور دارد.»
شیر گفت: «او را نشان بده و دیگر کاری نداشته باش.»
خرگوش گفت: «شیر در همین چاه است و من میترسم جلوتر بیایم.»
پس شیر غضبناک جلو دوید و لب چاه ایستاد. خرگوش باهوش هم دوید و میان دو دست شیر ایستاد و هر دو در آب چاه نگاه کردند.
خرگوش عکس خودشان را که در آب افتاده بود نشان داد و گفت: «میبینید؟ این همان شیر بیگانه است و این هم خرگوشی است که از من گرفته و هنوز نخورده.»
شیر همین که عکس خود و خرگوش را در آب دید به گمان اینکه دشمن است زود خود را برای جنگ با دشمن در چاه انداخت و در آب غرق شد و خرگوش باهوش سلامت بازگشت و به حیوانات مژده داد که حالا دیگر همه میتوانند خوش باشند، زیرا شیر ظالم هلاک شد. بعد از آن حیوانات شادی کردند و دانستند که در بسیاری از کارها، نیروی فکر و اندیشه بیش از زور و شجاعت است.
