
سلام آرامشِ زندگی من،
همسر عزیزم،
امروز وسط شلوغیهای روزمره، یکدفعه دلم برایت تنگ شد. نه از آن تنگ شدنهای معمولی؛ از آن حسهایی که آدم دلش میخواهد چند لحظه همهچیز را نگه دارد، به تو نگاه کند و بگوید: «چقدر خوب است که هستی. چقدر به درگاه خدا شکر میکنم.»
میدانی؟ عشق برای من دیگر فقط یک کلمه در داستانها نیست. عشق برای من یعنی همین حسی که کنار تو دارم؛ یعنی امنیت، یعنی وقتی صدای پایت را میشنوم یا چشمانت را میبینم، تمام چالشهای ذهنم آرام میشود. تو برای من فقط همسر یا نامزد نیستی؛ تو رفیقترین آدمی هستی که در زندگی دیدهام. کسی که کنارش هیچچیز لازم نیست. جز خودت به تمامیت آنچه که هستی.
من عاشقی کردن با تو را در همین لحظههای ساده دوست دارم؛ در سفرهای دونفرهمان، در پشتیبانی همیشهات، در اتکای به خودت، در اندیشیدن و جهانبینی گشودهات، در سبک زندگی معمولی و مثالزدنیات، در مادری که تو را در دامانش رشد داده، در خلوص آغوشت، در انرژی مثبت و سازندهات، و شادی تهِ دلی که وسط اشتغال و خستگیهایت به من هدیه میکنی، در حمایتهای بیصدا اما محکمت، و در نگاههایی که بدون هیچ حرفی همهچیز را میگویند. هرچند که با زبان عشق مدام، همهچیزها را با روحم به سرشتت بافتهای.
میخواهم بدانی که تمام زحمتهایت، صبوریهایت و مهربانیهایت را میبینم و با تمام وجود قدردانشان هستم. شاید همیشه نتوانم آنطور که شایستهی توست بگویم، اما بدانی یا ندانی، تو انتخابِ اول و همیشگیِ قلب منی.
چه در روزهای پر از شادی و خنده، و چه در روزهای غمدار و سخت، دستهای من همیشه توی دستهای توست. با تو، من قویترم و زندگی قشنگتر است.
خیلی دوستت دارم؛ عمیقتر و واقعیتر از چیزی که واژهها بتوانند نشان دهند.
همیشه و با تمام وجودم،
خانوم و همسر تو.