پیادهروی و یادگیری زبان و دور زدن این ناخداهای کچل-کنه برای آپلود عکس در وبلاگم و روتین خورهی کتابیم و یادداشتبرداری و تمرین نویسندگی، امروز هنوز شروع نشده پر از قضیه و داستانه. پر از رویا و امید و روی بیتعارف زندگیه. توی یه ابرباغچهی سرسبز نشستم. هیومنها بهش میگن پارک. ورزشکردنای گروه پیرمرد و پیرزنای محلهی بهاران، با ست تیشرت و شال قرمز تموم شده. صدای بلندگوشون که ورزش و مردم روی پلی بود دیگه به گوش نمیرسه. یسری هم اعلام خودمختاری کردن و دور پارک خودشون قدم میزنن.
مامان همین الان از روبهروم رد شد، از فاصلهی بیستمتری و با ذوق دست تکون داد. نمیدونم دور چندم پیادهرویشه. من دارم خردهعادتهام رو یادداشت میکنم. چیزایی که کمکم میکنن شنوندهی فعالتری باشم. پرمحبتتر و حامیتر برای هرکس که آغوش گشودهای برای رشد داره و ... کلی اتفاقات و ماجراهای دیگه که صبح تا شب باهاشون مشغولم و بینهایت شنیدنیه. ولی در درجهی اول و آخر برای خودم. و همین کافیه.
گربهشناسی در زیستبوم این منطقه هم با موفقیت به سرانجام رسید. و میتونم با خوشحالی اعلام کنم که بهشون رسیدگی رضایتبخش و خوبی میکنن.
کلی عکس هست که بمونه برای بعد. این قاب طلایی رو فعلاً favorite داشته باشید.
و این پست هم با لاییکشیدن گوربای سفید از زیر زانوم، سبزشدن و توقف ناگهانی دوچرخه، حاوی به یه پسر هفت-هشت ساله، گویا عینکی، و آفساید من تمام میشه.
صبح شما چطوریاست :))))) 🌱🐾
