بیاموزید تا در حضور خداوند آرامش داشته باشید، تا بتوانید عظمت او را دریابید.
من مطمئن هستم که شما اغلب اوقات از آرزوهای روحانی و گفتگوهای استادان دربارهی آموزش حضور خداوند در زندگیتان مطالبی شنیدهاید. آیا شما از بابت معنای این موضوع، شگفتزده یا ناباور هستید؟
متأسفانه کلمهی وقار و آرامش، چیزی است که ما فقط معنای کلی و مطلق آن را درک کرده ولی به گونهای عملی به مفهوم آن نمیرسیم در حالی که «آرامش» هدیهی بزرگی است که میتواند وقتی ما در تنهایی و خلوت با خدا هستیم، آن را به همهی ما ارمغان بدهد! تصور کنید که ذهن شما سطح یک دریاچه هست. وقتی که آشفته هستید سطح دریاچه نیست توسط یک طوفان شدید بر هم میخورد. موجهای بزرگ روی هم غلطیده با شدت هرچه بیشتر با ساحل آرام برخورد میکنند. به نظر میآید که این یک نمایش از نیروهای خشن و هراسناک آب و باد میباشد سپس وزش باد تعدیل شده و امواج به تدریج آرام میگیرند. دریاچه آرامش یافته و سطح آن همانند یک آیینهی صاف و مسطح میگردد. هنگامی که ما خشم و غضب نهفته در اندیشه و نگرانیهایمان را فرو بخوابانیم، در آن صورت میتوانیم روحمان را نیز آرامش ببخشیم. این نکته در آن سکوت و آرامشی نهفته است که ما از راه عشق و آشتی به دست آوردهایم، و این همان لحظهای است که ترسهای ما از میان رفته و ما به آرامش و وقار دست مییابیم.
کارشناسان بر این باورند که آرامش درونی از طریق تمرین و ممارستهای جسمانی به دست نمیآید، قویتر کردن مشتها، تیز و برنده ساختن دندانها و جست و خیزهایمان، هرگز به ذهنمان آرامش نمیدهد. به جای اینها میباید ذهن خویش را با اندیشههای آرامش بخشی که ما را نسبت به خداوند و رحمت بیپایانش متمرکز میسازد پر کنیم. عامل و انگیزهی اصلی در این میانه، وضعیت هوشیاری و آگاهی درونی ماست. ما نیازمند آگاهی و هوشیاری نسبت به دوستی با آفریدگارمان میباشیم. خداوند کامل و بینیاز است. او در حقیقت مبدأ همهی خیرها بر پدیدههایی است که در زندگیمان بهترینند!
او مهربانتر از آن است که ما را تنبیه و مجازات کند، و حکیمتر از آن میباشد که خطا کند هر آنچه را برایمان میخواهد در راستای منافع ماست.
هنگامی که ما مورد هجوم و آماج ترسهای بیهوده قرار گرفته، در تیررس بلا و مصیبت واقع میگردیم، میباید با ایمان و اعتقادی کامل و راسخ به سمت خداوند بازگردیم.
هرگاه که ما قلبمان را به او پیوند میزنیم، اقدام به سرازیر کردن نیروی مثبت به درون زندگی خویش کردهایم. «امیدواری و آرامش» بهرههایی هستند که در حین دورههای سکوت و تمرکز افکار، نیایش و راز و نیاز با خداوند به سویمان میآیند.
من پیشتر دربارهی توجهی ویژه، به «آگاهی و هوشیاری درونی» صحبت کردهام.
این امر، به ویژه دربارهی آنچه «آگاهی و هوشیاری درونی» نام گرفته، صحیح میباشد و معنایش این است که عصاب ما تحت فشار زیادی قرار گرفته و منجر به ناآرامی و آشفتگی بیش از اندازه میگردد. فقط هم از طریق یک «هوشیاری عصبی» آرامش یافته و ما میتوانیم احساس آرام جریان گرفتن قدرت الهی را در خودمان دریافت نماییم!
هر نوعی از آشفتگی برایمان زیانآور است و منشأ آن هر چیزی میتواند باشد؛ از طریق ترس، اندیشههای منفی و یا از رهگذر دغدغه ... هنگامی که ساختار عصبی ما در ناهماهنگی و آشفتگی باشد، فراهم شدن زمینهای برای هماهنگ بودن ملکوتی آرامش، سلامت و نیروی لازم برای ارائهی کمک و رهایی از نشر اوهام آشفته، امکانپذیر نخواهد بود. آنگاه که از خانه ما توسط ترس شکار میشوند دریای روح ما گلآلود میگردد و در این حالت ما نیازمند عقبنشینی از مواضع خود هستیم چرا که روح ما باید تازه باشد.
چنانچه روح ما پاک و بیآلایش باشد، ما مشتاق غوطهور بودن در امواج سکوت خواهیم بود زیرا سکوت آرامبخش بزرگی هست.
درون هر یک از ما، قلمرو و حیطهای از آشتی، قدرت و تکامل وجود دارد. و از طریق تمرین و پشتکار، میتوانیم در این قلمرو با خدایمان تماس داشته باشیم. آنگاه که ما به چنین شیوهای روی میآوریم، دربارهی یک نیروی بی پایان، یک آرامش شگفت، و یک دریافت زیبا از وقار و آرامش درونی، آگاهی و معرفت مییابیم!
اولین مرحله از این وقار و آرامش درونی، سبکباری و استراحت است.
در بسیاری از اوقات، ما حتی بدون عامل و انگیزهای نمایان منقبض و ناراحت هستیم، حتی وقتی که به خواب میرویم، جسم و ذهن ما آرام و قرار ندارند.
ترس و آشفتگیهای باقیمانده از روز، در ذهن ناخودآگاه ماست و ما را از لذت خوابی که حق ما میباشد، محروم میسازد. به این ترتیب صبح روز بعد را با خستگی ذهنی و جسمی از خواب برمیخیز. در نتیجه، آن حس قدرت و تازگی لازم را برای روییی با چالشهای روز جدید نداریم. این روند، همه روزه، و روز به روز ادامه داشته و ترسهای گوناگونی بر روی هم انباشته میگردد.
تانک از طریق بیماریهای جسمی یا روانی، بروز نمایند.
بیماریهای شایع در زمانهی ما نظیر: حملهی قلبی، فشار خون، حملههای عصبی، آسم، سرطان، سردردهای عصبی (میگرن) نمونههایی از این آشفتگی رو به افزایش هستند.
بنابراین چنانکه گفته شده: «مردم از بیماری نمیمیرند، بلکه از التهاب و سوختن درونی نابود میشوند!»
ما نیازمند آرامش و آسودگی هستیم، آنچنان آرامشی که به ما آگاهی دهد تا بدانیم در پیشگاه خداوند هستیم!
بدین ترتیب نیروی آرامش بخش او در ما جاری میگردد.
در حقیقت، شیوهها و روشهای گوناگونی برای آرامش یافتن هست. شما میتوانید بهترینهای آنها را به کار بسته و ادامه بدهید.
در اینجا توجه شما را به ۱۱ روش ساده و آسان جلب، و آنها را سفارش مینمایم:
۱_ به پشت (طاقباز) خوابیده و در حالت درازکش باشید. یا در حالت راحتی بر روی زمین بنشینید. شما حتی میتوانید بر روی یک صندلی نشسته و به شکلی باشید که کف پاها به راحتی به زمین برسد. سپس چند نفس عمیق کشیده و به آهستگی بیرون بدهید، بعدی که ریا به طور کامل از هوا خالی شوند.
۲_ خودتان را در پیشگاه عاشقانه! و خصوصی خداوند تصور کنید. در این حضور خیالی و تصور، خویشتن را در پیش پای او ببینید و دستهایتان را به سمت چپ پایش برده، پس از رسیدن به او، سرتان را بر روی پاهایش قرار بدهید! سپس با خودتان بگویید:
آرامش و آسودگی حقیقی در اینجاست! در اینجا آشتی و سکوت حقیقی برپاست! در پیشگاهت ای خداوند بزرگ! ترسها... افسوسها... رنجها و دغدغهها، نومیدی و افسردگیها... پریشانی آشفتگیهایم... به یک باره، همانند بخارهای بامدادی که با طلوع خورشید ناپدید میشوند، محو میگردند! – من احساس آرامش میکنم! –
این گونه تعبیرها... برای تفهیم و درک معانی، از فرهنگ قرآنی به دور نیست و چندین نمونه در آن آمده است. برای نمونه: ای نوح در برابر چشمان ما کشتی بساز (خود، ۳۷). دو دسته خداوند گشوده است (مائده ۶۴). دست خدا بر فراز دستهای ایشانست (فتح، ۱۰).
۳_ در این بخش، شما اقدام به استراحت دادن به اندامهای بدنتان میکنید؛ برای انجام آن و آرامش بخشیدن به یک اندام، سرآغاز بایستان را سفت و منقبض نموده، سپس رها و آزادش سازید، همچنان که هر اندامی را رها و شل میسازید، میتوانید بهرهی بیشتری برده و کلماتی از این قبیل را زمزمه کنید: «یا اِله، با اِله... یا اَللّٰه...»
۴_ توجه خود را روی ماهیچههای دور چشمانتان متمرکز نمایید... آرامش، آرامش، آرامش... چشمهایتان را باز کنید و تصور نمایید که پلک چشمتان سنگین شده است. بگذارید تا پلکا بیفتند.
– سه بار این حرکت را تکرار کنید –
۵_ ماهیچههای چهرهتان را استراحت بدهید. دندانها را روی هم گذاشته و سپس دهانتان را باز کنید، بگذارید تا صورت شما خودش را آزاد کند... آرامش، آرامش، آرامش
۷_ همین فرآیند را دربارهی دیگر اندامهای بدن تکرار کنید: گردن، کتفها، آرنج، ساعد، دست، مچ دست، شانهها، انگشتان، سینه، شکم، پشت، پاها، مچ پاها و انگشتان پا. پنجرهی پاهایتان را به سمت بالا و به سوی ساق پاها برده، و سپس آزادش کنید آرامش، آرامش، آرامش!
۸_ نفس عمیقی کشیده، تمام بدنتان را منقبض و فشرده نمایید. سپس خود را رها نموده آرام و سست نمایید – سه بار تکرار کنید – آرامش، آرامش، آرامش. به خودتان تلقین نمایید که دیگر سسته آرام شده، آرامش یافتهاید. و در حالتی باوقار و آسوده قرار دارید. تصور و خیال خود را دربارهی حضورتان در پیشگاه خدای بزرگ تقویت کنید. آرامش، آرامش، آرامش
۹ _ شما هم اینک، از هوا هم سبکتر بوده و همانند یک ابر، آرام، نرم، باوقار و آسوده، در آسمان بالا و بالاتر میروید!
۱۰_ شما در پیشگاه خداوند قرار دارید، این نیایش ساده را خطاب به او بخوانید: «در نزدت، یک زندگانی و حضور درخشان و آسوده داشته، من آرام، باوقار و رهایم!»
۱۱_ هنگامی که خواهان پایان بخشیدن به این تمرین در آرامش هستید، کف دستهایتان را آرام آرام با یکدیگر مالش داده، سپس آنها را به آرامی روی پلک چشمهایتان نهاده و چشمانتان را آرام آرام باز نمایید.
من در اینجا به یادآوری رخدادی هیجانآور، از زندگی «گوتاما بودای بزرگ» میپردازم. ایشان دربارهی راهزن و دزدی هراسآور و بیش از حد خشن، بهنام «آنگولی مالا¹» خبرهایی را میشنود.
این لقب، یعنی کسی که با قطع انگشت شست پای گرفتارشدگان، گردنآویزی درست کرده و به گردنش انداخته است. (مترجم)
بدین جهت به تنهایی روانه میگردد تا او را ببیند. وی همانطور که در پی راهزن میگردیده، نعرهای رعدآسا به گوشش میخورد:
آهای بایست، ای مرد عابد همان جا بایست!
آنگولی مالا، یک دزد راهزن بیرحمی بود که در عین خونسردی کشتار کرده و تاراج مینمود! لقب یا نامش برای معرفی شخصیت خشن و بیرحمش کافی بوده است. او در آن حال با در دست داشتن شمشیر برنده و برّاق، خوی جنایتکارانه در قلب، در پی «بودای بزرگ» روان بود و با شتاب میدوید. اما بودای خونسرد، به آرامی از او دور میشد. سرانجام «آنگولی مالا» خسته و نومید فریاد زد:
بایست ای مرد زاهد! همانجا بایست!
و پاسخ بودای بزرگ، به اندازهی کافی ساده و با معنی بود:
من ایستادهام، تو باید بیاموزی که بایستی!!
هنگامی که آن راهزن، در برابر وقار و سکوت «بودا» ایستاد، «عنایت آفریننده» از طریق بیان ایشان، شامل حال آنگولی مالا شد! او دریافت ایستادن و متوقف شدن یعنی چه! سخنان ملکوتی استاد، آنچنان در عمق قلب آن راهزن خشن نفوذ کرد، که تغییر روحانی و درونی در او به وجود آورد و به آنجا رسید که خود یکی از شاگردان و پیروان «بودای بزرگ» گردید!! زیرا قلب آشفته و هیجانزدهی او، همانند پهنهی یک دریاچهی زلال و درخشان، در روزی آرام و بدون باد، ساکن و ساکت و آرام شد!
شما در هر شرایطی باشید، ورود به قلمرو آموزش و امان الهی، بسیاری آرامبخش و بازدارنده (از تباهی و گناه) میباشد.
