در بهشت اصلاً چیزی نبود که بابایمان خود را با آن بپوشاند. وقتی حضرت آدم کمی گندم خورد، عورتش پیدا شد و ملائکه دیدند. برگ درخت انجیر به دادش رسید و عورتش را پوشاند. در زمین هم پارچه بافتند و لباس دوختند و کار رسید به اینجایی که میبینید. والّا نه ستر عورت لازم بود، نه لباسی، نه عبایی، نه قبایی و نه چیز دیگری. در بازگشتم وقتی میخواهیم رو به خدا برویم بایستی این لباسها را بکنیم. خودمان هم نکنیم، از تنمان میکنند و بیرون میآورند. حتّی گاهی اوقات موقع بیرون آوردن لباس را پاره میکنند و دور میریزند. آیا ندیدهاید مردهشوها وقتی میخواهد لباس را از تن میّت در بیاورند، لباسهای میّت را جِر میدهند پاره میکنند و بیرون میآورند. کار خوبی هم میکنند، آن لباسهای چرک چیست به تن انسان! خسته شدیم! هر دو روز یکبار بایستی شسته شوند چون زود به زود چرک میشود. آنجا دیگر این چیزها نیست.
اوّل لباس نداشتیم. میگویند بابایمان حضرت آدم به گندم نگاه کرد مغرور شدیم و دچار لباس شدیم. یک بار دیگر انشاءاللّٰه در بازگشت به سوی او لباسها را میکنیم. لباس میرود، شخصیّت میرود، انسان راحت میشود. یکبار دیگر راحت میشویم. ملائکه هم ستر عورت ندارند، یعنی اصلاً عورت ندارند که ستر عورت داشته باشند. حولهی بهشتی دارند برای زینت که از نور است. انشاءاللّٰه خداوند ایمان بدهد. مؤمن هم نور دارد، حولهی نورانی دارد.
الان هم در سفر حج نفری دو حوله برمیدارند، یکی میاندازند روی کولشان یکی را هم میبندند دور کمرشان. تمام مسلمانانی که از حدود مکّه وارد میشوند سفید پوشند. در مکّه سفید در مسجدالحرام هم سفید و تمیز. اگرم ظاهرش تمیز نباشد باطنش را همه تمیز نگه میدارند. انشاءاللّٰه درک آن نصیب همه بشود. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.
