زنی پس از عمری زندگی در ناز و نعمت و خو گرفتن به تجملات زندگی، رخت از این دنیا بر می‌بندند. در آن دنیا، فرشته‌ای مأمور نشان دادن اقامتگاه همیشگی او می‌شود.
آن دو پس از گذشتن از خیابان‌های اصلی و عمارت‌های بسیار زیبا و مجلل، عمارت‌هایی که زن با دیدن هر یک از آن‌ها تصور می‌کرد به او تعلق دارند، به حومه‌ی شهر می‌رسند.
خانه‌های این محل رفته‌رفته کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شد، تا اینکه فرشته در حاشیه‌ای از آن به آلونکی بسیار محقر اشاره می‌کند و می‌گوید: «آن خانه مال شماست.»
زن می‌گوید:
«خاک عالم بر سرم، من نمی‌توانم آن‌جا زندگی کنم.»
فرشته می‌گوید:
«متأسفم، با آن مصالحی که به اینجا فرستادید، ساختن جایی بهتر از آن برای‌مان مقدور نبود.»
قور.
