یادداشت مؤلف که بسیـــــــار نازنین تشریف دارد: این اپیزود از کتاب دیجیتال، حاوی رکبهای متعددی در چاپ بوده؛ بابت این نقص عضو در جملات، پیشاپیش بِبَشین.

یک جستار دربارهی پروسهی اگزیت کردن ابرهای خبیث و تیره از بدن باباجان این دخمله.
عمو جانم! به خاطر جان من نگران نباش. این خداوند است که یا مرا یاری مینماید تا در راه حق و راستی ایستادگی کنم! و یا مرگ شرافتمندانه را ارزانیام میسازد!
هر زمان «سادهو واسوانی» این ماجرا را برای ما نقل میکرد با هیجانی خاص رو به ما کرده و میگفت:
حقیقت همان چیزی است که ما را به پای چوبهی دار میبرد!
حقیقت آنچنان تواناست که ما را از میان آتش به سلامت به در بَرَد!
«ویکتور هوگو» میگفت:
یک مبلّغ اجتماعی تحتتأثیر فعالیتهای شهامتآمیز «دکتر لیوینگستون» در آفریقا قرار گرفت... خواهیم فرستاد.»
لیوینگستون هم به او پاسخ داد:
اگر شما مردانی در اختیار دارید که در صورت وجود «راهی مناسب» به اینجا خواهند آمد، برایم سودی ندارد! زیرا من جوانمردانی را میخواهم که برای آمدن به اینجا، حتی اگر راه راحت و مناسبی نیست باز هم تردید نداشته باشند! (و به راه بیفتند.)
انسانی هوشیار و خردمند، در نیایش خود آورده است:
«...به ما اجازه مده تا برای زندگی آسان و راحت دعا کنیم، بلکه چنان کن تا دعا کنیم که نیرومندتر باشیم.»
مگذار تا برای وظایف و تکلیفهای برابر با توانمان دعا کنیم! بلکه ما را چنان کن تا برای به دست آوردن قدرتهای برابر با وظیفههت و تکلیف خودمان نیایش کنیم!
«ناپلئون بناپارت» در طی یکی از جنگهایش... جستجوی او بود. پس بیدرنگ به او دستور داد تا شیپور عقبنشینی بزند اما جوانک با زیرکی و احساس قهرمانی خاصی به ناپلئون گفت:
ولی عالیجناب شما هرگز به من نواختن شیپور عقبنشینی را نیاموختهاید! من فقط میتوانم شیپور حمله را بنوازم!!
در اینجا بود که چشمان ناپلئون برقی از شهامت زده؛ گفت:
پس ای جوانک شیپورچی، شیپور حمله را بزن!
جوانک نیز به فرمان او عمل کرده و بدین ترتیب، آن شکست مبدل به پیروزی شد.
ستارگان سینما، خوانندگان پاپ و جاز، مجریان برنامههای تلویزیونی، اغلب دربارهی آیندهی خود، محبوبیتشان در میان مردم و پیشنهادهای کاری که دریافت مینمایند، احساس ناامنی میکنند. بسیاری از... مجبور به انجام هرگونه تعهدهای حرفهای و اخلاقی... در همان دوران برای حضور در شوهای تلویزیونی، به او هزاران دلار پیشنهاد میشد؛ ولی او به این خاطر که سرمایهگذاران آن برنامههای تلویزیونی، کارخانههای تولیدکنندهی سیگار و مشروبهای الکلی بودند، بدون هیچ درنگ و تردیدی، پیشنهادهایشان را رد کرده و دراینباره میگفت:
من به شدت مخالف سیگار و مشروب هستم! و قصد آن را نیز دارم تا عامل تحریک و ترغیب دیگران به سوی این دو عادته ناپسند نشوم!
«پَت بون» هرگز نگران از دست دادن پول یا از بین رفتن شهرت و محبوبیتش در نزد مردم نبوده و هیچگونه نگرانی و ترسی نداشت! فکر و اندیشهی رد کردن قراردادهای بسیار سودآور، هرگز ارادهی نیرومند او را ناتوان نساخت و باورهایش را به سازش نکشانید!
هنگامی که کاپیتان کوک (Cook) و افراد تحت سرپرستیاش برای کشفیات علمی به قطب شمال رفته بودند... آن مردان مانده در راه اردوگاه گفت:
من بیشتر چنین کولاکهایی را تجربه کردهام ولی شما نه! پس خوب به سخنانم گوش بدهید چرا که زندگی شما به آن وابسته است. ذهنتان را کاملاً متمرکز نموده و به سوی اردوگاهتان بروید، حتی تلف کردن یک دقیقه در این شرایط خطرناکست! و بدین ترتیب بود که آن مردان، شروع به راهپیمایی بسیار سخت و دشواری کردند، شرایط آب و هوایی بدتر و بدتر هم میشد! برخی از آنان ترسان و آشفته و برخی دیگر نیز خسته و درمانده شده بودند. اما دستور آن پزشک خوشاخلاق این بود:
حرکت کنید، حرکت کنید و بدانید که: این همان موقعیتی است تا خودتان را بیازمایید که: چه اندازه مقاوم و سرسخت هستید!
واقعیت همین بود که آنها متناسب با تقلیل دمای خونشان، ترجیح میدادند تا متوقف شده و استراحت کنند، چرا که نگران آن بودند تا بر اثر ادامهی پیشروی بر چنین تسلیمشدنی یعنی «مرگ!»، پس نه تنها با توقف یک لحظه آنان موافقت نمیکرد، بلکه پیوسته آنها را به اهمیت و ضرورت پیشروی متوجه مینمود. در هر حال، حرکت و پیشروی طاقتفرسا در میان بادهای یخزده و کولاک ادامه یافت. سرما تا مغز استخوانشان نفوذ میکرد، اما ذهنشان بر روی هدف متمرکز شده و قلبهای امیدوارشان همچنان میتپید!
پس از گذشت یک ساعت دیگر هیچ کدام خواهان توقف نبودند! حتی به علت خستگی یا شدت درماندگی، به خاطر پی بردن به خطر مرگ در اثر توقف، هیچ یک سخنی به زبان نیاورده! تنها به دلیل میل به پایداری و پیروزی به پیشروی خود ادامه میدادند!
و سرانجام نیز آن مردان، موفق به داشتن اردوگاهی امن گردیدند! در ادامه، توجهتان را به چند سطح از یک شعر جلب مینمایم:
این اراده و خواست اوست تا من همه روزه... کنم؛ آنگاه که ناآگاهانه اطمینان و باورم را واگذارده، تمام خواهشهایم را با خود ببرم!
«فرانکلین روزولت» یعنی شخصی که دربارهی آزادی و رهایی از ترس با شیوایی و آداب تمام سخنرانی میکرد، شیوه و راه دشوار رها شدن از ترس را آموخت.
او در سن ۳۹سالگی، بر اثر ابتلا به بیماری از کمر به پایین افلیج شد و برای مدت ۶ ماه در رختخواب بستری گردید. وی دیگر سلامت کامل را باز نیافت و شرایط دردناک همچنان با او ماند، زیرا دیگر نتوانست بدون وسایل کمکی راه برود و حتی، بدون یاری دیگران لباس بپوشد. او تقریبا یک دهه زندگیاش را صرف تمرین و آموزش راه رفتن کرد ولی چندان نتیجهای نگرفت، تا جایی که افراد خانوادهاش برای انجام کوچکترین کارها — از نشستن تا برخاستن — به او کمک میکردند!
با این همه پایداری و استقامت او در برابر این عارضه... و این مرا به یاد سخن جاودانهی «همینگوی» میاندازد:
یک ابرمرد، ممکن است نابود گردد! ولی هرگز شکست نمیپذیرد!
ما هرگز نبایستی نیروی اندیشه و اراده را ناچیز بدانیم! آزادی، تندرستی، شادابی، هماهنگی کاملی با عادتها و مناسبات فکری دارند.
و این سخن به درستی گفته شده،که حتی احساس شادمانی، دستاورد عادتهای اندیشهی صحیح و درست میباشد.
در ادامه از شما میخوام که در ذهن خود یک کوه غولپیکر را تصور کنید که یک مایل و نیم شعاع، ۹۲ میلیون مایل ارتفاع آن باشد! — و این دقیقاً معادل فاصلهی زمین تا خورشید است — دانشمندان به ما میگویند که این یک کیک کوهپیکر یخی! اگر تحتتأثیر مستقیم اشعهی خورشید قرار بگیرد، فقط در طی مدت زمان ۳۰ ثانیه آب خواهد شد!!
اشعهی فکری نیز دقیقاً چنین نیرویی دارد!
هنگامی که شما دارای ارادهای کافی برای آزاد شدن از ترس باشید، تشعشع ساطع شده از باور و اعتماد شما، یخ احساس ناامنی و هراستان را ذوب خواهد کرد!
تشعشعات اندیشه باعث شکوفا شدن گلهای آرامش و وقار در مسیر زندگی شما خواهند شد. بنابراین، کاشت بذر و نهال شجاعت و نهراسیدن، ابزار خلق تشعشعات فکریتان را فراهم میآورد.
در ادامه، توجه شما را به اشعاری زیبا منتسب به شاعر الیزابتی (سِر ادوارد دایر) که دربارهی نیروی اندیشه سرود است، جلب مینمایم:
ذهن من... برایم قلمرو فرمانرواییست که در آن احساس شادمانی را یافتهام و همهی نیکبختیها و شادکامیها در آن نهفته است!
واژگان و سخنها، با مهربانی و محبت بالیده و توانا میگردند و هرچه بیشتر و بیشتر، من خواهان داشتن آن هستم!
ولی ذهن من از این فزونیخواهی نهی میشود.
خود میبینم که آنان چگونه بیشتر اوقات زجر میکشند، آنان که بناهگاه و شتابنده اوج میگیرند، سقوط نیز میکنند!!
من میبینم آنان که فرادستند، بیشتر دچار دشواری و مصائب هستند.
اینان دچار شدائد میشوند و هماره همنشین هراسند!
ولی ذهن من، چنین مراقبتهایی را هرگز از دست نمیدهد.
شاعر، از طریق این کلمات قصد تفهیم این نکته را دارد که: «انتخاب همیشه با ماست.»
حرص و آزمندی، تباهی و فاسد شدن، سختی و مشقت کشیدن،دستخوش حادثههای تلخ شدن و با وحشت و ترس زندگی کردن... یا اینکه تصمیم بگیریم تا ذهن و فکر ما هرگز درگیر چنین پدیدههای زشت و ناهنجاری نشود.
شاعر به خوبی میداند که همه چیز در ذهن ما نهفته است. وی ذهنش را به گونهای تنظیم نموده که گویی هرگز تمایلی به افتادن در دامهای ناامنی ترس و تلخکامیها نداشته است.
در بسیاری مواقع، بدترین گونههای ترس از درون خودمان به ما یورش میآورند. نه از محیط خارج و پیرامون ما! شما میتوانید بهوسیلهی تقویت نیروی ارادهی خود، و از طریق دگرگون ساختن اندیشههایتان، زندگی خویش را کاملاً تغییر دهید.
هنگامی که شما قلمرو فرمانروایی ذهنتان را از هرگونه احساس منفی پاکسازی کنید، حتی خواهید توانست تا ترس از مرگ را از خویشتن دور سازید.
«ادوارد دایر» این مطلب را به سادگی تمام و با زیبایی هرچه بیشتر، این چنین بیان میدارد.
من از زندگی بیزار نبوده، وحشتی نیز از پایان خویش ندارم!
او آمادهی رودررو شدن با زندگی و درگیر شدن با آن بوده، حتی از مرگ نیز هراسی ندارد.
در ادامه جا دارد به نقل داستان فوقالعاده زیبایی از «ذِن — Zen» بپردازیم که دربارهی جنگ داخلی «کره» است.
یک ژنرال ارشد، نیروهایش را شهر به شهر پیش برده و در حال برداشتن هر مانعی از سر راه خویش است، تا آنکه ژنرال و سپاهیانش، به منطقه خاصی میرسند که: مردم گریخته و به کوههای اطراف پناه بردهاند! هنگامی که ژنرال منطقه را خالی از سکنه مییابد، به نیروهایش دستور میدهد تا همه گوشه و کنار شهر را به خوبی جستجو کنند. برخی سربازان بازگشته و گزارش میدهند که هیچکس در شهر نیست، مگر یک تن که از پیروان وابسته به آیین «ذِن» بوده و درون معبد کوچکش در حال نیایش است.
ژنرال بیدرنگ به سوی معبد رفته و در آنجابه قدم زدن پرداخت تا به سالک آیین ذِن برخورد کرد که تازه خلسه و نیایش او به پایان رسیده و با وقار خاصی از محل عبادت خود بیرون میآمد. ژنرال با دیدن سالک شمشیر خود را از نیام بیرون کشیده، در برابر او گرفته و فریاد زد:
ای بزدل... در مقابل من از وحشت به خود بلرز! آیا مرا میشناسی؟ من همانم که میتوانم در چشمبرهمزدنی، این شمشیر را در تنت فرو ببرد!
آن سالک و استاد ذِن نیز بدون هیچ درنگی به ژنرال نگریسته، با کمال آرامش گفت:
من هم آن کسی هستم که بدون چشم برهمزدنی میتواند از این مهلکه بگریزد! ژنرال با شنیدن این سخنان، سرش را تکان داده، آنجا را ترک کرد!
او با مردی روبهرو شده بود که بذر نهال آرزو و خواست رهایی از ترس را کاشته بود!