نهال آرزو و خواستِ رهایی از ترس را در خود پرورش دهید.
اجازه دهید تا این بخش دیجیتالی کتاب را با الهام از واژههای شاعر ملی هند، یعنی «رابیند رانت تاگور» آغاز نماییم؛
«پروردگارا، این دعای من به پیشگاه توست؛
ریشهی درماندگی و بینوایی را در قلب من بخشکان!
به من عشق و نیروی کافی برای دریافت لذتها، شادیها و غم و غصههایم ارزانی فرما...
به من عشق و توانایی کافی برای دگرگونی عشق و محبتم به رفتاری سودمند ارزانی دار.
به من نیرویی عطا فرما، تا هیچگاه به آفریدگان بینوایت ستم ننمایم، و پیش از آنکه ستمی را به بندگانت برسانم، مرا ناتوان گردان!
به من نیرویی عطا نما تا ذهنم، برتر از امور ناچیز و روزمره قرار گیرد!
و توانی بر من ارزانی نما تا بدان روی، آرزوی با تو بودم در وجودم روزافزون گردد.
وارهیدن از ترس، فقط در سایهی پایداری در سختیها، شجاعت و توانمندی کامل بهدست میآید. آیا شما دربارهی آموزگاری شنیدهاید که از باهوشترین دانشآموزان کلاس میپرسد:
هاری، به من بگو: تفاوت میان استقامت و لجاجت کدامست؟
و آن پسرک با فراست در پاسخ میگوید:
اولی در آرزو و خواست قوی نهفته، و دومی در نخواستن قاطعانه خلاصه شده است.
در اینجا به داستان دو قورباغهای میپردازم که به میان سطل بزرگی از شیر افتاده بودند! در آغاز آندو بهتزدن شده اما نترسیدند. آنها با شهامت به جهش و پریدن به بالا پرداختند تا از آن جای خیس و لیز بیرون بیایند ولی کار سادهای نبود! هنگامی که هر دو اقدام به جهشی ۸ سانتیمتری میکردند، در برابر ۱۰ سانتیمتر ارتفاع سقوط میکردند، یکی از قورباغهها وحشتزده گفت:
ما هرگز از اینجا بیرون نخواهیم رفت، من تسلیم هستم!
چرا که او از ترس و ناامیدی، در درون ظرف شیر غرق شده بود.
اما قورباغهی دیگر باهوش و بااراده بود او مدام با خود میگفت:
من نباید بترسم! من هر طور شده راه بیرون رفتن از اینجا را یافته و زنده میمانم! برای همین تلقی و تصمیم به کوشش خود ادامه داده، پیدرپی با پاها و دستهایش میجهید ولی ناامید نمیشد. او هر بار پایین میافتاد اما باز هم مأیوس نمیگردید، تا آنکه ناگهان، احساس کرد که چیزی سفت و سخت روی سطح شیر است! به سویش شنا کرده و با شگفتی دیده بر اثر بالا و پایین پریدنهای فراوانش تکهای کره توی ظرف شیر درست شده است! بیدرنگ روی آن ایستاد و با یک جهش کاری، از درون سطح شیر به بیرون پریده و رهایی یافت!
یک ضربالمثل چینی میگوید: «آنکه قصد پاکسازی یک کوه را دارد، کارش را با برداشتن ریگهای کوچک آغاز میکند!»
و چه اندازه این گفتار سنجیده است که: هرگز نباید پیرو شرایط پیرامون خود، یا دشواریهایی باشیم که بر سر راهمان قرار دارند.
هنگامی که «کریستف کلمب» در مسیر سفر تاریخیاش قرار گرفت، بهخوبی میدانست که ناچار خواهد بود تا شرایط دشوار دریانوردی و آزاردهندهی آبوهوایی را تحمل کند. او و همسفرانش همچنان که روزها و شبها را در اقیانوس پهناور آتلانتیک طی میکردند، هیچ سرزمینی در برابرشان پدیدار نمیشد. در چنین وضعیتی بود که ملوانان و کارگران کشتی شورش کرده، خواستار بازگشت کشتی به سرزمین خودشان شدند. جان خود کلمب نیز تهدیدهای آن مردان خشن، در مخاطرهای جدی افتاده بود، اما بسیار مصمم بود و همهروزه فقط دو کلمه از دهانش خطاب به مردان کارگزارش شنیده میشد: «به پیش!»
در ادامه میرسیم به داستان رمانتیک و عشقی که دربارهی پدر و مادر «توماس بکت» (Thomas becket) قدیس شهیر انگلیس میباشد.
«گیلبرت بکت» پدر توماس در دوران جوانیاش سفر زیارتی به یک سرزمین مقدس انجام میدهد. در آنجاست که مأموران ارباب (Sarasen) او را دستگیر نموده و در زندان کاخ در بند میسازند. تنها دختر او «سارا» دلدادهی گیلبرت میشود. آن دختر جوان زیبا بوده و گیلبرت به او قول میدهد که اگر با او به انگلستان بیاید، با هم ازدواج نموده و عاشقانه زندگی خواهند کرد اگرچه، گیلبرت به محض یافتن راه فرار، از کاخ گریخته و پس از بازگشت به انگلستان، همهچیز را دربارهی آن دختر فراموش کرد.
با این حال، سارا به سادگی عشق خود بگیری را از دست نداد. او مصمم بود تا خانهی پدری خود را ترک نموده، تمام انگلستان را زیر پا بگذارد ولی دوستان سارا مخالفت داشتند. زیرا در حدود ۸۰۰ سال پیش، بیرون رفتن از خانه، آن هم به تنهایی امکان نداشت تا به دور از خانه و میهن سفر کنند، ولی سارا ترسی به دل راه نداد — هرچند که فقط دو کلمهی انگلیسی میدانست: «لندن، گیلبرت» او به ساحل دریا و بندرگاه رفته و فقط با گفتن «لندن، لندن» منظورش را به دریانوردان فهماند. آنها لیز در یک کشتی که به سمت لندن حرکت میکرد او را سوار نموده راهی ساختند، وی نیز جواهراتی را بهعنوان هزینهی سفرش پرداخت نمود.
به محض ورود به لندن، که در آن روزگار شهر کوچکی بود در خیابانها بلندبلند نام «گیلبرت» را به زبان میآورد! سرانجام نیز یکی از خدمتکاران «بکت» که در آن سفر با ارباب خود همراه بود، سارا را دیده و بیدرنگ گیلبرت را آگاه میسازد:
ارباب، ارباب... من سارای جوان، دختر «ساراسن» را در شهر لندن دیدم!
در حالی که در خیابانها میگردید نامتان را بر زبان میآورد.
گیلبرت هم به جستجوی او شتافته، وی را مییابد.
آری این ماجرا، نشانگر سعی و کوشش و پایداری یک جوینده است. را با وجود دشواریها و خطرهای ناشناخته، در پی مرد زندگیاش روان شد و سرانجام نیز به زندگی مشترک رسیدند. البته وی هنگامی توانست بر ترسش چیره شود، که برای انجام چنین کاری مصمم شده و آن را پذیرفته بود.
هنگامی که فیلسوف فرانسوی «ژان ژاک روسو» آثار فلسفیاش را انتشار داد، به خاطر نوع عقاید خاصش، مورد انتقادهای شدیدی قرار گرفت.
آثار روح حاکی از عقایدی رادیکالیستی (بنیادین و اصولی و ریشهدار) بودند.
حتی کسانی که او را میشناختند و به مرامش احترام میگذاشتند، از اینکه به عنوان مهمان از او پذیرایی کنند وحشت داشتند!
ولتر» که از این وضعیت نگرانکننده و بغرنج «روسو» باخبر شده بود، از وی دعوت کرد تا به خانهی او رفته و مهمانش باشد. هنگامی که او دعوت دوستش را با خشنودی پذیرفته و به خانهاش رفت، ولتر او را در آغوش گرفته به وی گفت:
چه بسا من با بسیاری از دیدگاههای شما موافق نباشم، اما تا پای جان، از آرمان شما که بیان افکار و اندیشه است دفاع مینمایم!
ولتر، مردی آمادهی پایداری در راه حق، و اثبات عقاید خود بود. او در راه دفاع از مرام خویش، هیچ وحشتی به خود راه نمیداد.
پایداری در راه به دست آوردن آزادیهای مذهبی یا میهنی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی... در سرشت و نهاد آدمی به خوبی و عمیقاً نهفته است. و حتی مردم، جان خود را برای حفظ یا به دست آوردن آنها به خطر میاندازند! از همین روی، شهامت شعار و نشانهس بارز شهیدان، اندیشمندان، قدّیسان و روشنفکران در سرتاسر جهانست. نیز به همین خاطر است که «سقراط حکیم» جام «شوکران» را در کمال آرامش و خونسردی نوشید!
چون سقراط اندیشمندی نامدار و محبوب بود، سران آتن او را نکشتند، بلکه محکوم کردند تا جام زهر را به دست خود بنوشد. (ویراستار)
عیسای مسیح (ع)، خویش را ترغیب به مصلوب شدن مینمود.
دربارهی شایعهی ۲۰۰۰سالهی مصلوب شدن، بهترین منبع مستند، سورهی نساء آیههای ۱۵۷ و ۱۵۸ میباشد.
همچنین مهاتما گاندی، در حالی که نام آفریدگار را بر زبان داشت، از مرگ استقبال کرد! این بزرگمردان، بذر آرزو و خواسته نترسیدن را کاشته، با همهی وجودشان با تکیه بر شهامت تصمیم بر غلبه بر ترس گرفتند.
محمد (ص)، پیامبر بزرگ مسلمانان، در آغاز بعثت و ظهورش به عنوان پیامبر اللّٰه، با دشمنی و کینهتوزی مردان نیرومند و با خشونت عرب روبهرو شد، در میان دشمنان غدّار او سران و قدرتمندان «قریش» نیز بودند که به او تهمت و بهتان فراوان زده، دیگران را وا میداشتند تا به هر کجا که پا میگذاشت، به او یورش برده و به سویش سنگ پرتاب کنند.
عموی گرانمایهی پیامبر — ابوطالب — که مردی سالخورده بود، به خاطر این دشمنی و کینهتوزی که برادرزادهاش با آن روبهرو شده بود، نگران شده خطاب به پیغمبر ابراز داشت:
برادرزادهی عزیزم، سران قریش قدرتمند و با نفوذ هستند و از تو بیزارند! ملاحظهی قدرتشان را بکن و آنها را تحریض (نقص چاپ) مکن.
