من فقط ۴ روز را در کنار دختری که با مردی ثروتمند ازدواج کرده است، گذراندم. شوهرش یک انگشتر یاقوت ۳۵ هزار دلاری به منزلهی هدیهی نامزدی به او داد. همینطور یک گردنبند زمرد ۲۵ هزار دلاری برای روز مادر و نیز ۲۵ هزار دلار برای تزیین مجدد خانهشان. ساختمان حمامش ۱۲۰ هزار دلار خرج برداشت. حتی سگش در ظرفی نقرهای که اسم سگ در کنارش حک شده بود غذا میخورد.
شوهرش او را به سراسر دنیا برده است: تاهیتی برای حمام گرفتن، پاریس برای خریدن لباس، لندن برای تماشای تئاتر و استرالیا برای ماجراجویی.
من و دوستم، شب پیش تا دیر وقت در اتاق مطالعهی او نشستیم. ما راجع به آنچه باور داریم و جستوجو برای یافتن معنایی جدید برای زیستن و دربارهی مردهایمان گفتوگو کردیم، همسر ثروتمند و موفق او و شوهر هنرمند، کوشا و زحمتکش من.
از او پرسیدم: «آیا خوشبختی؟» او لحظهای ساکت نشست و با انگشتر الماس سه قیراطی عروسی خود بازی کرد. سپس خیلی آهسته و با حالت نجوا، لب به سخن گشود. وی از داشتن آن همه ثروت ابراز رضایت کرد، ولی حاضر بود همهی آن ثروت را بدهد تا شوهرش فقط یک بار با کیفیتی که او میخواست به وی ابراز علاقه کند.
از نظر عقلانی شوهرش را بیشتر از احساسش نسبت به او دوست داشت. رو به خیلی از ارزشهای شوهرش در زندگی معتقد نبود و این امر در رابطهی جنسی او با شوهرش اختلال به وجود آورده بود. هرچند شوهرش کاملاً سرسپردهی او بود و از وی مواظبت میکرد، این احساس را به او نمیداد که هر لحظه دوستش دارد: محبت، ظرافت، کلماتی که دلدادگان به کار میبرند، گوش دادن، حساسیت، توجه، احترام و تمایل شرکت به او در ایجاد رابطهی روزمره.
همچنان که به حرفهای دوستم گوش میدادم، از همیشه بیشتر متوجه شدم که عشق همسر صادقم، بیشتر از هر شیئی مادی که مردی میتواند به همسرش بدهد، مرا ثروتمند میکند. نخستین باری نبود که این را در ژرفای وجودم احساس میکردم، ولی بار دیگر به من یادآوری میکرد که از چه خوشبختی بینظیری برخوردارم.
و من به کشوی پر از کار و یادداشتهای عشقی که او برایم نوشته بود و سه تا از آنها را در کیف دستی خود داشتم فکر کردم. به او اندیشیدم که دستم را در دست میگیرد و زمانی که از وسط خیابان رد میشویم با دستهایش از من مواظبت میکند و آنگاه که پهلویش مینشینم به موهایم دست میکشد. من دربارهی ماجراهایی که، ذهنهایمان با یکدیگر میسازند کشف نظرها و افکار، درک گذشتهها و تصورات آیندمان فکر میکنم. راجع به اعتقاداتمان و احترام خودمان و علاقه به زندگی و یاد گرفتن، میاندیشم.
و در آن لحظه، دیدم که من و پیوندم مورد حسادت دوستم واقع شدهایم. او که در خانهی مجلل و اشرافی خود مینشیند و جواهراتش را جابهجا میکند، به سرزندگی ما، بشاشیت ما، عشق ما و تعهدمان به یکدیگر حسادت میورزد، آری تعهد ما.
چون در آن لحظه دیدم در میان آنچه ما داریم ارزشمندتر از هر شیء دیگری، تعهد است: دوست داشتن یکدیگر به طور کامل و به ژرفایی که خودمان بر آن قادر و آگاهیم.
این تعهدی از آنگونه نیست که به دیگران آشکارش کرد، یا شاید، خودمان با صدای بلند به یکدیگر گفته باشیم. یک قطعهی الماس یا حتی یک بند طلایی ساده نشانهی آن تعهد نیست.
آن تعهد با زمان، یا حتی فاصلهی مکانی و اینکه از هم دور باشیم یا نزدیک توصیف نمیشود، بلکه تعهدی زنده و جاندار است. هر بار که ما با لذت به سوی یکدیگر دست دراز میکنیم، هر بار که حقیقت را میگوییم، هر بار که یکی از مهاجر است از دیگری پشتیبانی کند و به او آرامش دهد، هر بار که به دیدگاه یا احساسی جدید بیپرده در میان میگذاریم، آن تعهد تأیید میشود.
تعهدی است که هر روز، هر یک از ما کشف میکنیم چه کسی هستیم و قلبهایمان قادر است چقدر عشق نثار کند، همواره رخ مینماید.
تعهدی که روح ازدواج واقعی است، که مراسم پیوندش در همه و هر لحظه که یکدیگر را دوست داریم، پیدا میشود،که سالگردش در همه و در هر روز که عشق شکوفایی مییابد، وجود دارد.
امروز، وقتی به خانه رسیدم، چکی با مبلغ کلان، پولی که احتمالش را نمیدادم، پیدا کردم و به شمارههای بیمعنایی که پشت سرم قرار داشتند، خندیدم.
زیرا شب گذشته، پس از گفتوشنود با دوستم، تفاوت میان پول داشتن و به واقع ثروتمند بودن را دریافتم و پی بردم که ثروتمندترین زن جهان هستم.
داستان زندگی باربارا دیآنجلیس

پینوشت: عشق خانوادهام، ثروت من است.