امیدوارم سه کار یادتان نرود که همه چیز همین سه کار است. یکی ایمان به خدا، یکی عمل صالح، یکی هم تواصوا بالحقّ و تواصوا بالصّبر. یعنی در مشقّت، در زیاد و کم دنیا، خلاف قاعده دیدنها و در گردنههای دنیا حواستان باشد که گیر نکنید. خسته نشوید. کوه را ببینید دایم سربالا و سرازیر دارد. حتّی آسمان هم پست و بلندی دارد. در طیّاره هم که انسان میخواهد مکّه برود گاهی اوقات سر بالا میرود، گاهی پایین میآید. زیر صندلی خالی میشود میگویند چاه است. پس آسمان هم چاله و بلندی دارد. راه خدا و راه ایمان هم همینطور است. پستی و بلندی دارد. پس صابر باشید. و الصّٰابرین فی البأساء و الضّرّٰاء/ سورهی بقره آیهی ۱۷۷؛ این از صفات مؤمنین است اخلاق ایمانی است بهرهبرداری از ایمان است و رشد میآورد.
اگر باور کردیم که این کار خوب است با خدای خود توافق میکنیم. معنی توفیق هم همین است. توفیق یعنی توافق کردن با فاعل حقیقی. فاعل حقیقی اوست. هیچکس غیر او نمیتواند کاری انجام دهد. و ان یمسسک اللّٰه بضرّ فلا کاشف له الّاٰ هو/ سورهی انعام آیهی ۱۷؛ مربّی اینقدر مسلّط است که اگر کسی اتّفاقی برایش افتاده باشد، گوشهی رزقش ساییده شده باشد، هیچکس نمیتواند کاری برایش انجام دهد الّا خود او. و ان یردک بخیرٍ فلا رادَّ لفضله/ سورهی یونس آیهی ۱۰۷؛ هر وقت هم خیری برای بندگانش بخواهد هیچ رادع و مانعی نیست. از غذا برای همهی بندگانش هم خیر خواسته است. منتهی بندگانش باور نکردند. البته شدّاد، نمرود و فرعون باور نکردند. ولی شما باور کردید، گوارایتان باشد.
خداوند برایتان ارادهی خیر کرده است باورتان هم دلیلش است. اگر دلیل خواستید که از کجا معلوم است، میگویم از همین جا که باور کردید. آیا دلیل بالاتر از این میخواهید؟ وقتی که خداوند خیر برایمان بخواهد هیچکس نمیتواند برگرداند. حال که باور کردید و تحویل گرفتید و یقینتان شد از آن بهرهبرداری کنید. حال دیگر توفیق آمده است. هم توفیق عبادت و بندگی، هم توفیق صبر بر بأسا و ضراء. این سه عمل باهماند. هم ایمان به خدا هم عمل صالح هم صبر.
ایمان به خدا خودش عمل صالح میآورد. کمک عمل صالح است. عمل صالح همان عمل پاک و بینظر است. پس اوّلی به دوّمی کمک میکند. دوّمی هم به سوّمی کمک میکند. در نتیجهی ایمان به خدا، عمل صالح انجام میدهید. یکی دستتان را گاز میگیرد ظرفتان را میشکند، شما هم صبر میکنید. چون برای خدا انجام دادید. شما به یکی آب میدهید او در عوض میزند ظرف شما را میشکند. آب را خورده ظرف را هم میشکند. میگوید ناراحت نشوید، کارتان را انجام دهید و بروید.
یک ناشناسی با امام باقر مواجه شد و بنا کرد به بدگویی کردن. حضرت همینطور ایستاد و آن ناشناس همینطور گفت. بعد معلوم شد شخص غریبی بوده و او را پر کردهاند. حضرت ایستاد تا حرفهایش تمام شد. حرفهایی که بعضی از آنها را خجالت میکشم بگویم. بعد که حرفهایش تمام شد امام گفت: ظاهراً غریبی! اگر جا نداری منزل من جا هست. اتاق اضافی هم دارم. بیا برویم منزل ما آنجا بمان. اگر کاری هم داری یا خریدی داری من اینجا شناس دارم بگویم برایت انجام بدهند. شتر هم دارم که وسایلت را بار کنی. این شخص همینطور که ایستاده بود یک وقت متوجّه شد که چه کرده و چه گفته است. به پای حضرت افتاد و عذرخواهی کرد. این راه خداست. امیدوارم محور همهی کارهای ما خدا باشد و برای خدا باشد. خوابمان حرکتمان و بیداریمان برای خدا باشد.
خدا به مؤمنین بهواسطهی ایمانشان منّت میگذارد والّا کارهای خدا که منّت ندارد. این کارها را برای یهود و نصارا هم کرده است. به مسلمین هم نعمت داده، برکت داده، در دنیا میخورند، میخوابند. هوا هست، باران هست، شهوت هست، منتهی خداوند بهواسطهی ایمان مؤمنین بر آنها منّت میگذارد. مؤمنین ایمان که آوردند با خداوند توافق کردند. سادهاش را عرض کنم مانند اینکه دو رفیق با هم میروند مشهد. یکی میگوید که آقا شما صاحب اختیار باش هر کاری میکنی بکن. این میگوید شما، آن میگوید شما. تا بالاخره یکی انجام میدهد. وقتی از مشهد برمیگردند هر دو تعریف میکنند. مرتّب میگویند هرچه گفتیم این آقا یک نه از دهانش خارج نشد. طرف مقابلش هم کاملاً رضایت دارد. چرا؟ چون هر دو با هم ساخته بودند. با هم توافق داشتند. میگویند دو تا یک من، با هم دعوا دارند. تا یکی از آنها نیم من شد کار تمام است. حال در رفاقت با خدا اگر تیم من شویم کار تمام است. هرچه میتوانید عقب بکشید بگویید خدایا تو تو هستی. الهی انت انت، تو هستی. غیر از تو هیچکس نیست. هرچه میتوانید به ذات خودتان، به جان خودتان، به مغز خودتان یادآوری کنید و تأکید کنید که خوب جایی گیرتان آمده است.
اگر انسان با خدا توافق نکند با چه کسی توافق کند؟ با چه کسی کار درست میشود؟ توافق با خدا توفیق است. اصلاً توافق همان توفیق است. پرسید مگر توافق با خدا نداشتیم. گفت نه! اگر یک مورد داری بیاور و نشان بده! اگر هم داری کم است. محمّد و آل محمّد قشنگ با خدا توافق کردند. به ما هم نشان دادند. ندیدید حضرت زینب پیش ابن زیاد چه گفت. فرمود ما رأیت الّاٰ جمیلا، او گفت کیف رأیت صنع اللّٰه باخیک الحسین، دیدی خدا با برادرت حسین چه کرد؟! حضرت زینب فرمود: ما رأیت الّاٰ خیرا. ندیدم الّا زیبایی، پاکیزگی. چقدر قشنگ میگوید. چطور با خدای خودش توافق دارد. چقدر زیباست. آنم چه جایی، در مقابل چه کسی و در چه محلّی، ما رأیت الّاٰ خیرا. الحمدللّٰه الذی ختم لاوّلنا بالسّعادة و المغفرته و لاخرنا بالسّهادة و الرّحمة بعد آن را شرح داد.
راه ایمان این است. هرچه توافق بیشتر همانقدر بهتر. توافق انسان را از اسفل السّافلین، از محلِّ ذلَّت، محلِّ بدبختی، محلِّ تمام بدیهای طبیعت و جهنّم بیرون میآورد و به اوج عزّت میرساند. به این سه اصل میرساند ایمان به خدا، عمل صالح و لو کم باشد و صبر برای خدا. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.
