روزی بود و روزگاری بود. یک مرد پارسا و نیک‌سیرت بود که بعد از رسیدن به کارهای روزانه تمام اوقات خود را به نصیحت دیگران می‌گذراند و همیشه با خود می‌گفت: «چون من ژمعی از کسی ندارم پند من در همه کس اثر می‌کند.»
غالباً هم درست بود، زیرا اگر در نصیحت هیچ‌گونه غرضی و طمعی نباشد و شنونده هم قابل هدایت باشد اثربخش می‌شود.
پارسای عابد که همیشه کارشناسیت بود روزی از صحرایی می‌گذشت. یک گرگ گرسنه را دید که دارد تند می‌رود. عابد از چشم‌های آتش‌بار گرگ و از تند رفتنش حس کرد که گویا به قصد آزار و اذیت بی‌گناهی می‌رود. این بود که عابد از روی مهربانی و نیک‌خواهی خود، گرگ را صدا زد و گفت: «ای گرگ، می‌خواهم به تو یادآوری کنم که خداوند همیشه کارهای ما را می‌بیند و می‌داند. می‌خواهم به تو نصیحت کنم که مواظب رفتار و کردار خود باشی و هرگز به افراد ناتوان و نزار اذیت و آزار نرسانی و دنبال گوسفندان بی‌گناه نیفتی و بدانی که مردم‌آزاری عاقبت خوشی ندارد و ظالم سرانجام به بلاهای سخت گرفتار می‌شود. من این را از قول خودم نمی‌گویم بلکه همه‌ی پیغمبرها گفته‌اند و مردم دنیا تجربه کرده‌اند. امیدوارم اگر تاکنون هم به کسی بدی کرده‌ای توبه کنی و بعد از این به هیچ‌کس آزار نرسانی.»
گرگ که برای رفتن عجله داشت سخن عابد را قطع کرد و جواب داد: «آقای عابد، خواهش می‌کنم فرمایش‌های خودتان را مختصر کنید، چرا‌که من خیلی عجله دارم و کار خیلی‌خیلی واجبی دارم که نمی‌توانم زیاد معطل شوم. وگرنه همیشه برای شنیدن نصیحت شما حاضرم...»
و به راهش ادامه داد.
عابد گفت: «هنوز حرف من تمام نشده، مگر چه کاری داری که این‌قدر واجب است؟»
گرگ گفت: «در این نزدیکی یک گله گوسفند دارد می‌چرد و می‌ترسم اگر دیر برسم گله را ببرند و فرصت گوسفند گرفتن از دستم برود، ولی برای نصیحت باز هم وقت پیدا می‌کنم و خدمت می‌رسم.»
این را گفت و به سرعت دوید و دور شد.
عابد قدری ایستاد و با خود گفت: «مرا ببین که می‌خواستم با نصیحت، این ناپاک را از مردم‌آزاری توبه بدهم، یادم رفته بود که گرگ را با ضرب و چوب و ترس از مجازات باید توبه داد. زیرا توبه‌ی گرگ مرگ است.»
