
مستر بین هیچوقت آدم منظمی نبود.
یک روز مسواکش را در کیس کامپیوتر پیدا میکرد، روز دیگر کلید خانه را داخل قوری. برای همین، تدی هیچوقت از فراموش شدن دلخور نمیشد. فراموشی، زبان مادری مستر بین بود.
با این حال، همیشه یک قانون نانوشته وجود داشت.
هر وقت مستر بین از خانه بیرون میرفت، قبل از بستن در، برمیگشت، تدی را برمیداشت و زیر بغلش جا میداد؛ چرا که بدون او، خیابانها مسیرشان را چپکی میرفتند.
گاهی هم وسط راه یادش میافتاد کمربند تدی را نبسته است. ماشین را کنار میزد، با اخمی فکاهی و وسواسی مصرانه چند دقیقهای با آن کمربند کلنجار میرفت، بعد با رضایت سر تکان میداد؛ و آن خرس مهربان پنبهای لبخندی ژوکوند به لبهایش مینشست.
تدی این تشریفات کوچک را دوست داشت.
دوست داشتن، گاهی فقط این چند ثانیه است که کسی مطمئن شود کمربندهایت را روی صندلی بستهای.
بعدها، هیچکس نتوانست بگوید دقیقاً از کدام روز شروع شد.
فقط هیچچیز دیگر مثل قبل نبود.
آن روز تدی روی مبل ماند.
آقای بین دم در مکثی کرد، چه چیزی را فراموش کرده است. دستانش توی جیبهایش را گشتند، سوییچ مینی کوپرش را یافت، این یعنی امروز ابداعات نینجاوار لازم نبود. لبخند مشنگانهای زد و رفت.
تدی تا عصر همانجا نشست.
فردا دوباره با هم بیرون رفتند.
همهچیز ظاهراً مثل قبل بود.
جز اینکه کمربندی بسته نشد.
روز بعد، موقع خواب، تدی روی صندلی ماند.
صبح، مستر بین با دیدنش خندید، خاک روی گوشش را فوت کرد و گفت: «اوه.»
بعد او را روی قفسه گذاشت و رفت سراغ صبحانه.
«اوه» کلمهی بدی نبود.
فقط هر روز کمی ضعیفتر ادا میشد.
کمکم تدی فهمید آدمها همیشه از دوست داشتن خسته نمیشوند؛ گاهی فقط ذهنشان پر میشود از چیزهای دیگر.
از اینکه چرا ساعت مچیاش داخل یخچال است.
از اینکه چطور میتواند با یک قاشق، یک نخ و کمی خوششانسی مشکل قفل در را حل کند.
از جورابی که صبح پوشیده بود و حالا میداند جورابها بدون خداحافظی ناپدید میشوند.
از اینکه چرا با وجود خلال دندان فرورفته در تخم چشمانش باز خوابش میبرد.
دنیا برای او پر از معماهای کوچکی بود که باید حل میشدند؛ فقط گاهی، وسط حل کردنشان، چیزهایی را که دوست داشت روی قفسهای جا میگذاشت.
مثلاً پیوند عمیقش با تدی، بیآنکه کسی تصمیمی گرفته باشد، چند سانتیمتر به سمت لبهی قفسه هل داده میشود.
چند هفته بعد، پیرزن همسایه، برای گردگیری آمده بود.
چشمش به تدی افتاد.
گفت: «این طفل معصوم اینجا تنهاست.»
مستر بین شانه بالا انداخت.
با همان بیخیالی همیشگی گفت: «فکر کنم اون دختر کوچولو بیشتر خوشحال بشه.»
همین.
موسیقی غمگینی پخش نمیشد.
خبری از خداحافظی باشکوهی نبود.
مستر بین میدانست که آخرین بار است که تدی را در آغوش میگیرد. تدی اما مردد بود.
بعضی جداییها آنقدر آرام اتفاق میافتند که فقط چند ماه بعد میفهمی، آخرین بار، همان آخرین بار بوده است.
خانهی دخترک با مدادرنگی غزل و کیک وانیلی ساخته شده بود.
هر عصر، بعد از مدرسه، کیفش را پرت میکرد گوشهی اتاق، کفشهایش را با عجله درمیآورد و مستقیم سراغ تدی میآمد.
گاهی او را روی صندلی کنار پنجره مینشاند تا غروب را تماشا کنند.
گاهی برایش کتاب میخواند، حتی اگر میدانست خرسها سواد ندارند.
گاهی هم فقط کنارش مینشست و هیچ کاری نمیکرد.
تدی تازه آنجا فهمید عشق هم میتواند ۲۴/۷ کسی را بغل کند.
بعدازظهرها، آفتاب هر روز چند دقیقه روی بینی بازیگوش نمدیاش مینشست.
جک گنجشکهای روی نردهی پنجره میآمد.
سایهی شاخههای روی دیوار، که میرسیدند به درخت سپیدار، با نوازشهای باد همآواز بودند.
روزها، بیآنکه کسی متوجه شود، از کنار هم رد میشدند؛ درست مثل گربههایی که موراکامی احتمالاً میگفت از کوچههای موازی عبور میکنند و هیچ عجلهای برای رسیدن به روزها و راهها و شهرها ندارند.
یک عصر، صدای موتور کوچکی از خیابان بلند شد.
صدا، خیلی شبیه کوپر سبزلیمویی مستر بین بود.
اگر چند ماه قبل بود، تمام پنبههای تن تدی به سمت پنجره کشیده میشد.
اما همان لحظه، دخترک داشت با جدیت برایش شال میبافت.
یک دانه از میل افتاد و قل خورد زیر میز.
دخترک از ته دل خندید.
تدی تمام حواسش به همان خندههای شیرین و دوستداشتنی بود.
چند دقیقه بعد، تدی یادش آمد که زمانی با شنیدن آن صدا، حتی بینی کوچک و یواشکی جنبانش از چشمهای بیننده هم راهی برای برگشتن پیدا میکرد.
اما آن روز، حواسش به چیز دیگری بود؛ به خندهی دخترک، به شال کج و کوله و بوسیدنییی که برایش بافته بود، به گنجشکی که روی نرده نشسته بود.
یک صدای خاص کافی بود تا تمام جهانش به سمت همان پنجرهی کوچک جمع شود.
صدای موتور دور شد.
او هنوز به پرتو آفتابی نگاه میکرد که روی فرشش افتاده بود.
پنجره هنوز همان پنجره بود.
فقط حالا، بیرون از آن هم زندگی جریان داشت.
و دنیا دوباره دوباره آرامآرام بزرگ میشد.
