در یک خانواده هر قدر هم جنجال باشد اگر بزرگ خانواده سالم بماند و از جایش تکان نخورد، هر چند زن با مادر، بچّهها با هم جنجال کنند و بریزند به سر و کلّهی همدیگر، یک ساعت بعد میبینی همه دور هم نشستهاند و مشغول خوردن هستند. بزرگِ خانه، دل است. جان است، فؤاد است. او بزرگ خانه است. بزرگ خانه از جایش تکان نخورد. همینطور نشسته بود و داشت نگاه میکرد. انگار نه انگار. آن وقت تا سفره انداختند همه دور هم جمع شدند و مشغول خوردن شدند. این بدان خاطر بود که بزرگ خانواده تکان نخورد. بلند نشد برود چوب بردارد توی سر این یکی یا آن یکی بزند. اگر بزرگ خانواده بلند میشد جنجال بالا میگرفت. مثل اینکعه دو تا مملکت با هم شاه به شاخ بشوند، جنجال همهجا را میگیرد. امیدوارم انشاءاللّٰه همان جا که هستید، همان جا که نشستهاید در یک خانه، کوچک و بزرگش فرقی نمیکند، از خودتان مواظبت کنید.
هر کاری دارید همان جا زمین بگذارید. پرسید چرا زمین بگذارم؟ گفت اگر همان جا زمین بگذاری کارهایت قیمت پیدا میکند. کارهایت با برکت میشود. کسب با برکت، زندگی با برکت، اولاد با برکت، همهچیز با برکت میشود. اهالی شهرت هم بابرکت میشوند.
با قلب خودت با جان خودت همنشین باش که همهچیز همانجاست. ولایت و امام و پیغمبر و خدا همه آنجاست. آنجا نظرگاه خدا و ائمّه هم هست. امامان با هر کسی نمینشینند. با آن کسی مینشینند که قلبش آرام باشد، اگر قلب موذی نباشد امام خودش میآید و پهلوی او مینشیند. امّا اگر خدای نخواسته قلب پاک نباشد هرچه با لب بگوییم نمینشیند. او لطیف است. دیدی با سلمان در خلوت مینشست. دیدی با اُوِیْس قَرَنْ با آنکه دور بود چقدر مأنوس بود؟ دیدی حضرت امیر با میثم تمّار چه میکرد؟ میرفت مینشست و برایش خرما میفروخت. البتّه نمیفروخت همه را حراج میکرد و میداد به فقرا میخوردند. وقتی میثم میآمد میگفت یا علی چه کردی! زن و بچّهام خانه هستند. صبح سرمایهام را دادهام و این خرماها را خریدهام. میفرمود خدا کریم است.
انشاءاللّٰه امیدوارم با قلبتان کار کنید که اینها همه حل شده است. اگر با صورت ظاهر بخواهید بیرون بروید خیلی رسوایی دارد. همه چیز خراب شده است. امّا سر خزانه که بروید همه چیز درست میشود. یک دقیقه صحبت میکند، میبینیذ چقدر قشنگ است. تمام گذشتهها را خدا عفو کرده است. تمام گناهان را خدا بخشیده است. آینده هم که نیامده است. پس با فراغت از همانجا کار کن. برو به سمت خدای خودت. اگر از این مسیر بیرون بیایی همه چیز خراب میشود. هیچ چیز جای خودش نخواهد بود و همه چیز در هم میشود.
دو نفر با هم میرفتند یکی گفت: امسال گندمها چقدر خوب شده است. آن یکی گفت: از قضا امسال گندمها همه پوک شده، سنزده و کرمخورده است. بالاخره رفیقش فهمید که این حالش خراب است. گفت تو چشم خودت را رها کن بیا از چشم من نگاه کن ببین گندمها خیلی خوب است. امیدوارم شما هم نگاهتان با قلبتان باشد تا اگر کسی عوضی حرف زد بگویی که درست نگاه کن.
اگر قلبت را حفظ کنی دستگاه الهی خیلی منظّم است. سر سوزنی در این عالم بینظمی و تعدّی نیست. اگر با دلت نگاه کنی میبینی که هیچ بینظمی نیست. هرچه را که نشانت میدهد منظّم است. هرچه را هم که نشانت نمیدهد لازم نداری. امّا اگر انسان بیرون بیاید و سرش را در زندگی دیگران فرو کند همه چیز را خراب میبیند. اگر انسان نور همراهش باشد این کارها را نمیکند. مالش را بدهد وقتش را هم بدهد امّا بیبهره! حج برود بیبهره. کربلا برود بیبهره. اینها به واسطهی نداشتن نور است. امّا اگر نور باشد هیچوقت انسان نمیآید وقتش را بدهد، مالش را بدهد بهرهای هم نبرد. معنی این نور تقویٰ است. لذا از خدا بخواهید که به شما تقوا بدهد و شما را اهل نور قرار دهد. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.