غزل شمارهی ۳۶۹ حافظ شیرازی است.
ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم
تا درختِ دوستی بَر کِی دهد
حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم
گفتوگو آیینِ درویشی نبود
ور نه با تو ماجراها داشتیم
شیوهٔ چشمت فریبِ جنگ داشت
ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم
گُلبُنِ حُسنَت نه خود شد دلفُروز
ما دَمِ همت بر او بگماشتیم
نکتهها رفت و شکایت کس نکرد
جانبِ حُرمَت فرو نگذاشتیم
گفت خود دادی به ما دل حافظا
ما مُحَصِّل بر کسی نَگماشتیم [1]

دوست داشتم با عنوان «روزهای دور از صلح»، اینیکی رو اینجا ثبت کنم. شعر به سرگذشت کاراکتری که کشیدمش عجیب، عجینه.
خودم علاقهمند به نوشتن، ثبت کردن و طراحیام؛ کاراکترها. زمان. مکان. طبیعت. فضا. داده. ممنون میشم ارتباط با شخص نویسنده «نَجورین»!
بچهها، پیشنهاد طراحی بدین بهم. اولین پیشنهاد طراحی زیر این پست رو در یک پست جداگانه انجام میدم. انتخاب شعرش بگذارین با خودم باشه. خوشحالم میکنین.