زندگی یک واحد تجزیهناپذیر است، تمامی فعالیتهایم به یکدیگر وابستهاند، و همهی آنها از عشق پایانناپذیر من بهبشریت سرچشمه میگیرد.
عشق ورزیدن به آنانی که ما را دوست دارند عدم خشونت نیست. عدم خشونت؛ یعنی به کسانی که از ما متنفرند، عشق بورزیم. من خود میدانم که پیروی از این قانون بزرگ عشق تا چه اندازه دشوار است، اما مگر انجام دادن همهی کارهای بزرگ و باارزش دشوار نیست؟ عشق به کسانی که از ما متنفرند دشوارترین کارهاست، اما به لطف و رحمت خدا، حتی دشوارترین کارها نیز اگر مصمم به انجام دادنش باشیم سهل و ساده خواهد شد.
فقط هنگامی میتوانید ادعای عشقورزی کنید که رفاه دیگران برایتان اهمیتی بیش از رفاه خود داشته باشد و حتی زندگی دیگران را مهمتر از زندگی خود بشمارید. هر حالت دیگری، به جز تجارت و داد و ستد نیست.
آیا آن عدم خشونتی را که شایستهی شجاعان است در خود دارم؟ فقط مرگ من میتواند به این سؤال پاسخ دهد: اگر کسی مرا به قتل برساند، و من در حالی بمیرم که لبانم دعای قاتلم را میگوید و یاد خدا و آگاهی از حضور زندهی او معبد قلبم را آکنده باشد، فقط در این حالت است که میتوان گفت عدم خشونت شجاعان را داشتهام.
حقیقت در قلب همهی آدمها وجود دارد. هر کسی باید در آنجا جستوجویش کند و آنگونه که خود میفهمدش چراغ راهش کند. هیچکس محق نیست دیگران را وا دارد طبق فهم او از حقیقت راهی را بپوید.