در دستگاه خدا گاهی عملهای کوچک، بزرگ میشوند. منتهی عمل هرچه خالصتر باشد، بزرگتر میشود. برعکس اگر کاری بزرگ باشد و صاحبش مدعی باشد، کوچک میشود. خدا خودش بزرگ است و اعمال را بزرگ میکند، والّا عملهای ما که قیمتی ندارند. آنکه قیمت دارد خلوص است. عمل هرچه خالصتر، زیباتر. انشاءاللّٰه اگر خیرات میکنید، به دیگران اخلاق نشان میدهید، با خلوص باشد. خدا برای خلوص خیلی بها قائل است. عمل از روی خلوص را اگر کاه باشد کوه میکند. برعکس اگر خلوص نباشد عمل به اندازهی کوه را کاه میکند. اعمال با خلوص قیمت پیدا میکنند.
من اخلص للّٰه اربعین صباحا ظهرت ینابیع الحکمه من قلبه علی لسانه.
هر کس ۴۰ روز عمل خالص برای خدا انجام دهد، اگر نماز میخواند، سجدهای دارد، خدمتی میکند خالص برای خدا باشد، خداوند هم چشمههای حکمت در قلبش میآفریند و به زبانش جاری میسازد. و من یوتی الحکمه فقد اوتی خیرا کثیرا: و هرکس حکمت به او داده شد به راستی نیکی بسیار به او داده شد/ سورهی بقره، آیهی ۲۶۹. چشمههایی از حکمت در قلبش میجوشد که هم برای خودش، هم برای دیگران شفابخش است.
انشاءاللّٰه هر کاری که میکنیم خالص برای خدا انجام دهیم. ما هرچه انجام میدهیم خوابیدن، خوردن، راه رفتن، دویدن، حتی خنده و گریههایمان، برای خداست و ما توجّه نداریم. به خیالمان اینها لازمهی زندگی دنیاست و برای خودمان است. اینها مال خداست. شما میتوانید آنها را برای خدا نیّت کنید و بهره ببرید. اولاد که درست میکنید برای خداست. اولادت که خوب میشود برای خداست. اینها همه عبادت است. اگر اینها همه را جمع کنی و حساب باز کنی حتّی چادر چرکت را هم که میشویی برای خدا میشود. زیرا میخواهی نماز بخوانی و در میان خلق راه بروی. عبد خدایی و خدا دوست دارد که لباس بعدش تمیز باشد. پدر دوست ندارد لباس بچّهاش کثیف باشد، آیا خدا دوست دارد؟ لذا لباس شستن هم عبادت میشود. چون خدا ما را بیشتر از خودمان دوست دارد و یکی از گرفتاریهای ما همین است. مگر ما خودمان را چقدر دوست داریم! علم هم که نداریم، اگر خودمان را هم دوست بداریم کاری از دستمان برنمیآید. تنها کسی که ما را برای خودمان میخواهد، خداست.
البتّه گفته است «برای خودم» امّا در این «برای خودم» بیشتر «برای خودت» است. یعنی خدا میخواهد از صفات خودش به تو هم بدهد، تا تو هم غنیّ و عزیز باشی، همانگونه که او غنیّ و عزیز است. خداوند کبریایی دارد، مؤمن هم کبیر است. چه بزرگی از این بالاتر که یک نفر نزد خودش، نزد خدای خودش و عباد، محترم باشد و همه به او احترام بگذارند. هرچند خودش هم دوست نداشته باشد. ♥️
یادداشت مولف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.