
یکی از ملوک مدت عمرش سپری میشد و قائممقامی نداشت، وصیت کرد که: "بامدادان، نخستین کسی که در این شهر آید، تاج شاهی بر سر وی نهید و تفویض مملکت بدو کنید."
اتفاقاً اول کسی که آمد گدایی بود، همه عمر لقمه اندوخته و خرقه بر خرقه دوخته. ارکان دولت و اعیان حضرت وصیت ملک را به جای آوردند و تسلیم مفاتیح قلاح (کلید قلعهها) و خزاین بدو کردند و مدتی ملک راند. پس بعضی امرای دولت، گردن از مطاوعت او پیچیدند و ملوک از هر طرف به منازعت برخاستند و به مقاومت، لشکر آراستند.
فی الجمله، سپاه و رعیت به هم برآمدند (شوریدند) و برخی طرف بلاد از قبض تصرف او به در رفت.
درویش از این جهت خستهظاهر همی بود تا یکی از دوستان قدیمش که در حالت درویشی قرینش بود از سفر باز آمد و در چنان مرتبه دیدش. گفت: "منت خدای را عزّ و جلّ که گلت از خار برآمد و خار از پای درآمد و بخت بلندت یاوری کرد و اقبال و سعادت رهبری تا بدین پایه بر سیدی."
گفت: "ای یار عزیز تعزیتم گوی، په حاجت تهنیت است؟ آن دم که تو دیدی، غم نانی داشتم و امروز، تشویش جهانی."
اگر دنیا نباشد دردمندیم// وگر باشد به مهرش پایبندیم
بنایی زین جهان، آشوبتر نیست// که رنج خاطر است از هست ور نیست
- امروزی را به گلستان سعدی دعوت بودیم.