... من هرگز نمیتوانم چهرهی شیرین و آرام کودکی را که سالهای گذشته، در حالی که سوار بر کشتی (S.S. Versova) در مسیر «بمبئی» به «کراچی» بودم از یاد ببرم! ناگهان در میان راه طوفانی برخاست. ابرهای سیاه در آسمان پدیدار شده و خورشید را پنهان کردند! و روشنایی روز تبدیل به تاریکی شب شد. موجهای سنگینی به بدنهی کشتی حامل ما میخورد و مسافران همگی وحشتزده بودند! به نظر میآمد که ما به گونهای دستهجمعی در حال دفن در یک گور بزرگ هستیم!! ولی با وجود همهی اضطرابها و دلهرهها بر روی عرشه یک کودک کوچک را دیدم — که شاید ۶سال هم نداشت. — او در کناری آرام و متین نشسته بود و هیچ توجهی به آن جوّ نارام و آشفتهی امواج سهمگین و طوفانی نداشت! من در آن زمان، حدود ۱۰ سال داشتم و اقرار میکنم که تحتتأثیر ترس موجود در میان مسافران قرار گرفته بودم، در آن وضعیت هیچ کمکی از کسی ساخته نبود. اما من همچنان مبهوت آرامش و متانتی بودم که در چهرهی آن کودک موج میزد. به آرامی به او گفتم:
«به نظر میآید کشتی در حال غرق شدن باشد، آیا تو نمیترسی!؟»
او در حالی که لبخندی بر چهره داشت، پاسخ داد:
«وقتی که مادرم در کنار من است، چرا باید بترسم!؟»
من هرگز نمیتوانم آن کلمات را فراموش کنم! و هرگاه در عمق ناامیدیها و غم فرو میروم، سخنان آن پسر بچه را با خود تکرار مینمایم و چندان ادامه میدهم تا سبکبار و سبکبال شوم! چرا باید بترسم؟ اگر مادرم در کنار منست!
مادر ما، مادر ملکوتی ما، به ما بسیار نزدیک است! نزدیکتر از آن زمانی که نفس میکشیم! حتی در لحظههایی که ما از او رویگردان باشیم.
ما در زندگی روزمره، در کارهای تجاری و اقتصادی، درگیریهای اجتماعی ... او را فراموش میکنیم. در هر حال ما آن روحیهی کودکانه را از دست دادهایم، کودکانه بودن به معنای لذت بردن از زندگی، مهر ورزیدن، خندیدن و آزاد و رها بودن از اندوه و دلشوره میباشد. دردسر و زحمت، زمانی ایجاد میشود که ما گمان میکنیم دیگر بزرگ شده و رشد کردهایم و دیگر نیازی به محبتهای عاشقانهی مادر ملکوتیمان نداریم.
آری ما نیازمندیم که دگربار کوچک و کودک شده، با همگان رفتاری دوستانه و محبتآمیز داشته باشیم تا هرگز احساس ترس و ناامنی نکنیم.
آرمان نیازمند پیوند با مادر خویش هستیم. اما همچنین میبایستی به یاد داشته باشیم که یافتن او، از طریق خود ما نیست. تنها از راه لطف و عنایت خود اوست که یافتن و رسیدن به او را برایمان امکانپذیر میسازد. این لطف و بخشایش تنها از راه نیایش، عبادت و آنچه او میپسندد، اصرار فراوان بر درخواست از درگاهش و تکرار بسیار نام مقدس او شدنی خواهد بود. نگارش مکرر نامهای زیبای او، کمک بزرگی محسوب میشود. چنین شیوهای در آغاز، شاید کاری مکانیکی به نظر بیاید، اما همچنان که شما در تمرکز رشد و تعالی یافتهاید، نگارش نام آفریدگار نیز تبدیل به لذتی وصفناشدنی میگردد! و چنانچه در چنین شیوهای پشتکار و تمرین داشته باشید، در یک روز بهیادماندنی، خود را از دست داده و «مام آفرینش» را در خود متجلی خواهید یافت! «این همهی ماجراست.»
بدین ترتیب، آرزوها و خواستههای زیبای ما با خواست آفریننده همسان و همراه میگردد. این پدیده در همان اندازه و میزانی انجام خواهد شد که آرزوهایمان با خواست و ارادهی خداوندی هماهنگ و درهمآمیخته شده باشد. نتیجه آنکه: وحشت و ترس از زندگیمان بیرون میرود! همانند «مهِ بامدادی» که پیش از طلوع خورشید محو میگردد و ما، در مسیر زندگانی با اعتماد به هر شعاعی از نور خورشید و هر قطرهی باران، هر گل سرخ و هر تیغ و خار! هر صخره یا دانهی شن، هر رودخانهای... به پیش رفته، به ماه و ستارگان و خورشید، تندر و غرش و آسمان و طوفان و ... خلاصه هر چیز و هر کس، مهر میورزیم.