دیروز درست به ده تا گربه غذا دادم. یک ساعت قبلش توی ایستگاه اتوبوس نشسته بودم. کتابی که بازارو زیر و رو کردم میخوندم و میلرزیدم. «پیامبری از کنار خانهی ما رد شد» اما اتوبوس قصد رد شدن نداشت. بالاخره رسید. بعد از کلی راه رفتن مثه همیشه غذاشونو گرفتم. بعدشم رفتم بهشون سر بزنم. توی این فصل گنجیشکها، گربهها و کلاغها بیشتر به مراقبت انسانها نیاز دارن.
فلشبک میزنم به شیش روز پیش. خانومها توی راه بهم نگاه میکردنو ذوق داشتن. یکیشون که طاقت نیاورد بم گفت بهبه چه بارونی داره میاد. در جوابش خندیدم و لرزیدم سریعتر باقی راهو اومدم تا برسم خونه.
چطور شد که اینطور شد؟ خواهید خوند که چی خواهد شد.
خوشحالم که آدمهای اطرافم با هر سن و سال و جنسیتی که باشن انرژی مثبتی ازم دریافت میکنن. چه مقصود، از همدیگه کمک خواستم و یاری باشه. چه بخوایم گپوگفتی کنیمو طرح دوستی در اندازیم. به همین یک کلمه برای توصیف اکتفا میکنم: «امن».
تیتر بعدی یادداشت امروزم بدین وصفه؛ توی ویرگول کمتر از کتابها و نوشتههای دیگرون نقلقول خواهم کرد. به شکلهای دیگهای سبک نوشتنم عصیان پیدا میکنه. صبح و شبهایی که به نوشتن دغدغهها و چالشها و روزها و یادداشتها به همراه عکس اون ماجراها و قصهها میگذرونیمو نزدیک میبینم. دنبال تثبیت یه تعادل بین کار و تفریح زندگیم هستم.
در حاشیه، بیاین امیدوار باشیم این ساخت و پاخت و پرداخت بدون حضور همیشهی یه فضولچه آقایی باشه. حالا یا با مهربونی کوتاه میاد یا دادههای لازم رو جهت پیچوندنش به کار میبرم.
بخش اول یادداشت رو بعد از اینکه دوساعت تمام زیر نمنم بارون نشستم، نوشتم. پاییز من تو را عاشقم اما آخه بی انصاف بچهگربه سردش بود و منتظرم. دیدی که پرید سمتم و بهم پناه آورد. شده بود یه گوله کاموای خیس که از دیشب تا حالا خوب نخوابیده. غذا و شیرشو خورد و پرید توی دلم. پنجه هاشو چسبوند به گونههام. سرشو فرو کرد توی خورشید پیراهنم.
دوشیزهاب که تا چند ثانیهی دیگه به داستان ملحق میشه، گمونم همسنم باشه با دوسه سالی کم یا زیاد.
به این دختر جوان جمعهی سه هفته پیش برخوردم. برام از جذابیت لطیفی برخوردار بود که اونم میدونست جمعهها کمتر غذا گیرشون میاد. یه پرشیا جلوی نیمکتی که روش بودم نگه داشت. یه دختر، یه دستکش با دنیا دنیا غذایی که داشت اومد و کلی گربه از ناکجا ریختن سرش.
شیش روز پیش که بارونی بود با یه چتر و کولهپشتی سنتی از دور سروکلهاش پیدا شد. از راستهی عینکیهاست. با نگاه مهربون همیشهی خداش گفت:
– دنبالشون میگشتم. خیلی ممنونم که بهشون غذا میدی. سر گربه رو نوازش کرد. گربهی ناراضی بدخوابشده خُرخُرکنان از رو پاهام پرید پایینو رفت سمت ظرف شیری که آورده بودم. دوست جدید که اسمشو ابری با بارش انرژیهای خوب میذارم ازم خداحافظی کرد. هر دومون انگاری عضو یه قبیله بودیم که همو خوب میشناسیم؛ بینامو نشون، نیکو نيكو.
امروزی، با متد جامپ اسکر ملاقاتم کرد. یه سلام صبحتبخیر گشادهرویان بم داد.
با چشمای جستجوگرانه به گربهی خپلوی رو پاهام زل زد.
– خوابالو! نازتو برم!!!
سه قدم جلو رفت. چهار قدم برگشت.
– بذار یه عکس ازش بگیرم (و چیلیک)!
صدای خندههای ریزشو میشنیدم. با کولهی بالا و پایینپرندهاش، استایل سرو خرّمانش، پُر هیجان و مهر سمت بقیهی گربهها دویید. تارگت، مدیریت بهینه و عادلانهی تقسیم غذاست.
یکم دیگه بگذره قسمتی از زندگیم، فیکس، وقف اینجور کارها میشه. به نوشتن روایت و نقاشی کردن ریشههای محبت انسان. مهم نیست زیر کدوم آسمونی. هر جا میخوای باش، باش. چونکه بیسروصدا به راه خودش ادامه میده. با توضیحات جغرافیایی جهت خودآموزی. درست مثل دومینو.
پینوشت: این ویرگولیستو میتونین در حال تثبیت و تمرین زبان اجنبی توی تلگرام پیدا کنین. لحظههایی که دوست داشتم ثبت بشن رو مینویسم یا اختراع میکنم. روزانه پست میکنم و باهاتون شریک میشم:
Telegram - t.me/Jessicalightpaws 👾
