باور را یاور کنید | In god we believe

اگر او دست سرمان بکشد راحت می‌شویم، ولو صد هزار سال دیگر. چون بزرگ است. تا شیطان می‌خواهد جایی باز کند می‌گوید با من. ما هم که احتیاج داریم خیالمان راحت می‌شود. ولو پنجاه هزار سال دیگر بخواهد دست بر سرمان بکشد. برای اینکه آنقدر دستش خوب است که اگر پنجاه هزار سال دیگر هم باشد، هرچه آشغال است پاک می‌شود. زمانی ثروتمندی که کارهای خوب انجام می‌داد به یک تاجر ورشکسته گفت غصّه نخور، همه‌ی حسابهایت با من! تاجر شنگول شد. چون آن ثروتمند هر حرفی می‌زد عمل می‌کرد و سابقه‌ی خوبی داشت. لذا تا گفت با من. تاجر خندان شد و رفت با خیال راحت در مغازه‌اش نشست. هر کس هم می‌پرسید چه خبر؟ می گفت فلانی آمد و کار ما را درست کرد. در صورتی که او فقط حرفش را زده بود. اگر انسان هم به خدا اعتماد کند، به پیغمبر خدا اعتماد کند، راحت می‌شود. برای همین می‌گوید، **من یشاء** لذا انسان تا خواست، خیالش راحت شد. باور خوب است. روی باورتان کار کنید تا یاورتان شود. به باور یک نقطه اضافه شود یاور می شود. شک نکنید.

حضرت امیر میفرماید: همان اندازه که می‌دانید عمل کنید. همان اندازه که فهمیدید و باور کردید عمل کنید. از این و آن نپرسید. شک نکنید. بیشتر آنان که علم دارند، همان اندازه که علم دارند عمل نمی‌کنند. از این و آن می پرسند که آیا علم ما درست است یا درست نیست و جور دیگر است و از اینجور شکل‌ها. عوض اینکه تقلّا کنند علمشان را قرص کنند، یقینشان را تبدیل به شک می‌کنند و علمشان را به جهل می‌کشانند. آن‌ها با زحمت هم این کار را می‌کنند.

شما خیلی کنکاش نکنید. همانی را که خدا داده عمل کنید خوب است. تلاشی که علم انسان را تبدیل به جهل کند خوب نیست.

یقین با دو سه بار این طرف و آن طرف شدن تبدیل به شک می‌شود. یک وقت آقایی در کربلا بالای منبر می‌گفت: اگر حرفی را به کسی گفتی، بار اوّل باور می‌کند، اگر دوباره گفتی شک می‌کند و اگر برای بار سوّم گفتی یقین می‌کند که دروغ است. دروغگوها سبب شدند که این منطق به وجود بیاید. حال اگر چیزی را شنیدی و عمل کردی، خدا جزا می‌دهد ولو آنچه شنیده بودی صحیح نبود خدا گناه برایت نمی‌نویسد. امّا اگر بالا و پایین کردی، رفتی که به خیال خودت عوضش کنی به شک بر می‌خوری.

این حرف آقا، حکمت است. یک بار بگویی ممکن است باور کند، دو بار که گفتی شک می‌کند، اگر بار سوّم گفتی می‌گوید که دروغ است.

ديديد سلمان سؤال نکرد. حدیث هم از او کم نقل شده است. یکی دو حدیث نقل شده، آن‌ها را هم می‌گویند ضعیف است و عمل نمی‌کنند. چون سلمان نگاه می‌کرد و ضبط می‌کرد.

الله سلمان از هیچ‌کس نپرسید. یک سؤال هم نپرسید. از خود پیغمبر هم نپرسید. چون اهل بیت را دوست می‌داشت.

اگر کسی، کسی را دوست داشته باشد، حقیقتاً گوش ندارد که حرف‌هایش را بشنود. او را می‌خورد. دوستی کم است که باعث سؤال می‌شود. می‌گوید من شاگرد فلانی هستم. کدام شاگردی؟ تو غذا را از خدا گرفته‌ای. هرچه به تو دادند خوردی. از دست هر کس درآمد گرفتی. کافر هم حرف خوب به تو داد گرفتی، مسلم هم داد گرفتی. می‌گوید من استاد داشتم، کجا استاد داشتی؟ گوش می‌دادی و حرف‌ها را از او می‌گرفتی، خودش را که نمی‌خواستی. اگر خودش را می خواستی که گوش نداشتی تا گوش کنی!

شما که اینجا جمع می‌شوید، بگویید چه چیزی یاد گرفته‌اید، آیا یک کلمه یاد گرفته‌اید ده سال است، بیست سال است اینجا می‌آیید چه چیزی برده‌اید! چه چیزی بلد شده‌اید! معلوم می‌شود با گوش کار نکرده‌اید، با چشم کار کرده‌اید. اگر یک سنگ را مدتی نگاه کنید آخرش جواهر می‌شو.د سنگ‌های معمولی با نگاه کردن جواهر می‌شوند. من و شما هم وقتی طالب خیریم، زیبا می‌شویم. خوب‌ها ما را نگاه می‌کنند و ما قشنگ می‌شویم. اگر گفتند وضو بگیرید، قشنگ وضو بگیرید. قشنگ نماز بخوانید، با ادب بنشینید تا نگاهتان کنند. انسان با نگاه عوض می‌شود نه با گوش دادن. با گوش یاد می‌گیرد و به دیگری یاد می‌دهد.

البتّه کمی گوش دادن خوب است. اوّل کار گوش دادن بد نبود. حرف پدر و مادر را شنیدیم، گفتند بگو بابا، بگو مامان. ما هم گفتیم. امّا حالا می‌گویند ساکت، حرف نزن. خودشان یاد دادند. گفتند بگو بابا، بگو مامان، حالا می‌گویند ساکت باش! بچّه وقتی میهمان می‌آید آنقدر پدر و مادر را سؤال‌پیچ می‌کند که میهمان را بیرون می‌کند. لذا فرموده‌اند بچّه‌های کوچک را به اتاق میهمان نبرید. برای اینکه بتوانید به میهمانتان رسیدگی کنید.

دوستان اهل بیت هم بچّه‌های آنان هستند. آنان خودشان به ما گفتند: بگو لا إِلَهَ إِلَّا اللّٰهُ، مُحَمَّداً رَسُولُ اللّٰه، عَلِيَّاً وَلِيُّ اللَّهِ. حالا كه میهمان آمده پهلوی آقایمان، می پرسیم معنی لا إِلَهَ إِلَّا اللّٰهُ چیست؟

هرچه می‌گوید ساکت باش پسرجان! باز می‌پرسم معنی این چیست معنی آن چیست؟ یک پیچ بازاری درست می‌کنیم که اگر افراد معمولی باشند غیر از معصوم میگویند خدایا مرگ ما را برسان از دست این بچّه! امّا امامان ما این کار را نمی‌کنند. جواب می‌دهند. طوری که حتّی اذیّت می‌شوند. شهید می‌شوند. زندان می‌روند. همه‌اش برای سؤال است. ❤️

یادداشت مؤلف: این سلسله‌درس‌ها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهٔ تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.