هرچه بزرگتر میشوم، جوابم به سؤال «الگوی زندگیات کیست؟» عجیبتر میشود. احتمالاً خیلیها منتظرند اسم یک فیلسوف یونانی، یک کارآفرین در حال یادگیری یا دستکم یک زن مشوق و تلاشگر شیکپوش و موقر را بشنوند؛ اما من میگویم: بهلول. نمیتوانم بگویم دیوانگی را دوست دارم، کمکم شاید شک میکنم که شاید عاقلترین آدم هر دوره، همان کسی بوده که حاضر نشده همهی بازیهای زمانهاش را جدی بگیرد.
میگویند بهلول برای جان سالم به در بردن، خودش را دیوانه نشان میداد. راست یا کذب، فرقی نمیکند؛ چیزی که از او مانده، این است که تخلصی از حقیقت را با یک شوخی میگفت و از کنار خیلی از چالش نویسندگی و دعواهایی که بقیه عمرشان را پایش میگذاشتند، رد میشد. فکر میکنم من هم تازه دارم همین هنر را یاد میگیرم؛ اینکه لازم نیست در هر بحثی برنده باشی، گاهی کافی است آنقدر سبک از کنارش رد شوی که خودِ بحث، دنبال تو بدود.

به حق علی و پنج تن آل عبا، به دل از همهتون مؤمنترم فقط ادعایی نداشته و ندارم. گر بر مرکب علم و دانایی خواهی، دستی، بر قلمی، داشته باشی، اصلاح بندگی آموز و سجده و چوب و تنبیه و ترکهٔ چیچی؟ آموزگار 🙏🏻