همسفر!
در این راه طولانی — که ما بیخبریم و چون باد میگذرد — بگذار خردهاختلافهایمان با هم باقی بماند. خواهش میکنم!
مخواه که یکی شویم، مطلقاً یکی.
مخواه که هر چه او دوست داری من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم و هرچه من دوست دارم، بههمانگونه، مورد دوست داشتن تو نیز.
مخواه که هر دو یک آواز را بپسندیم، یک ساز را، یک کتاب را، یک معلم را، یک رنگ را و یک شیوهی نگاه کردن را.
مخواه که انتخابمان یکی باشد، سلقهمان یکی و رؤیامان یکی.
همسفر بودن و همهدف بودن، ابداً به معنای شبیه بودن و شبیه شدن نیست و شبیه شدن دال بر کمال نیست، بلکه دلیل توقف است.
شاید «اختلاف» کلمهی خوبی نباشد. شاید «تفاوت» بهتر از «اختلاف» باشد.
نمیدانم، اما بههرحال تکواژه مشکل ما را حل نمیکند.
پس بگذار اینطور بگویم:
عزیز من!
زندگی را تفاوت نظرهای ما میسازد و پیش میبرد نه شباهتهایمان، نه از میان رفتن و محو شدن یکی در دیگری، نه تسلیم بودن، مطیع بودن، آمر بر شدن و دربست پذیرفتن ... .
عزیز من!
اگر زاویهی دیدمان، نسبت به موضوعی یکی نیست بگذار یکی نباشد. بگذار فرق داشته باشیم. بگذار در عین وحدت، مستقل باشیم. بخواه که در عینِ یکی بودن، یکی نباشیم.
بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید.
تو نباید سایهی کمرنگ من باشی.
من نباید سایهی کمرنگ تو باشم ... .
عزیز من!
دو نیمه، زمانی به راستی یکی میشوند و از دو «تنها» یک «جمع کامل» میسازند که بتوانند کمبودهای هم را جبران کنند، نه آنکه عین مطلق هم شوند، چیزی بر هم مضاعف نکنند و مسائل خاص و تازهای را پیش نکشند.
پس بانو!
بیا تصمیم بگیریم که هرگز عین هم نشویم.
بیا تصمیم بگیریم که حرکتمان، رفتارمان، حرف زدنمان، و سلیقهمان، کاملاً یکی نشود ...
و فرصت بدهیم که خردهاختلافها و حتی اختلافهای اساسیمان، باقی بماند و هرگز اختلاف نظر ر وسیلهی تهاجم قرار ندهیم ... .
جان! عزیز من! بیا متفاوت باشیم!
چهل نامهی کوتاه بههمسرم (اسبق)، نادر ابراهیمی

پینوشت:
ولی نامرد! من تو رو یه روز و روزگاری با وجود این ظاهرت و باطنت دوس داشتم. بیانصافی اگه بگی بد بودش. خودتم میدونی خوب که من تو رو ... تووی هر مسیری که هستی موفق و خوشبخت باشی.