چارلز فیلمور در کتابش، «مسیح شفا میدهد»، میگوید:
همهٔ نظامهای شفا، شادمانی را از مؤثرترین عوامل بازگشت سلامت دانستهاند. پزشکی حکایت علاج بیمارش را که زنی بود و غدهٔ بزرگی در رحم داشت، تعریف میکند. از قرار معلوم، داستان مضحکی را برایش تعریف کرد. زن نیز چنان از ته دل خندید که غده ترکید و بهصورت مایع از بدنش خارج و ناپدید شد. ذهن چنان اعصاب را درهم میپیچاند که نگو و نپرس! اندیشهٔ ترس، جریان یکنواخت و متوازن زندگی را در بعضی از مراکز عصبی بند میآورد و کانونی ایجاد میکند که سایر ترسها نیز پیرامونش گرد میآیند و سرانجام در کنشهایی حائز اهمیت، انعقاد خون به وجود میآورند. نوعی نیرو برای شکستن سد ضرورت دارد.
برای زدودن ترس از ذهن و جلوگیری از تراکم آن در جسم، شیوههای گوناگون وجود دارد. یکی از مؤثرترین و مستقیمترین شیوهها برای درهمشکستن ترس، خنده است. به ترسهایتان بخندید. وقتی ترسهایتان را ریشهیابی کنید و به منشأ آنها برسید، متوجه میشوید که تا چه اندازه مضحک و خندهدارند.
بیشک میان شادمانی و تندرستی رابطهای نزدیک وجود دارد. آوازخواندن بر سلامت میافزاید، زیرا جریان خون را به گردش میآورد و جریان خون سریع، بهترین نشانهٔ تندرستی است. اگر جریان خون هیچگاه کند نمیشد و عصبها و منافذ همواره گشوده و آزاد میبودند و بهسرعت وظیفهشان را به انجام میرساندند، هرگز زائدهای در جسم پدید نمیآمد. پس منطقاً باید آن فعالیتهای ذهنی را که بهطور طبیعی جریان زندگی را در بدن به حرکت وامیدارند، در خود پرورش دهیم و یکی از مهمترین این فعالیتهای ذهنی، شادمانی است.
خانمی بهشدت به افسردگی دچار شده بود. بهمنظور پیروزی بر افسردگی، خود را واداشت تا هر روز با پیانو آهنگهای شاد بنوازد و آوازهای درخشان و زنده و نشاطبخش بخواند. چندی نگذشت که بر افسردگی پیروز...
خانم دیگری دچار حزن و اندوه شدید و بیخوابی شده بود. سرانجام پزشکش به او گفت که برای غلبه بر حزن و اندوهی که به سلامتش صدمه زده بود، باید روزی سه بار بخندد، حتی اگر از این تجویز خوشش نیاید.
اگرچه اندرز مضحکی به نظر میرسید، زن روزی سه بار به خلوت اتاقش پناه میبرد و بهزور، با صدای بلند میخندید و میکوشید شاد باشد. چندی نگذشت که سلامت تابناکش به او بازگشت و همهٔ حزن و اندوهش به تجربههایی تازه و شادمان بدل شد.
مردی بازرگان میخواست سیگارش را ترک کند. سیگار بر گلو و سینهاش اثر منفی گذاشته بود. همهٔ شیوهها را نیز آزموده بود. سرانجام، دوستی به او پیشنهاد کرد که هر روز پشت پیانو بنشیند و عبارتهای تأکیدیاش را به آواز بخواند. او نیز هر روز پشت پیانو مینشست و عبارتهای تأکیدیاش را به آواز میخواند. چندی نگذشت که میل به سیگارکشیدن را از دست داد.
شفا از طریق آوازخواندن، یکی از قدرتمندترین شیوههای تکرار عبارتهای تأکیدی است، زیرا امواج و نفحات شفا ۸۰ درصد شدت مییابد. اگر مردم از قدرت شفابخش خنده و شادی باخبر بودند، کار بسیاری از پزشکها کساد میشد. شادی یکی از مؤثرترین داروهای طبیعت است. شادمانی همواره تندرستیزاست. آرام جان و احوال دلپذیر، اوضاع و شرایط ناهنجار را هنجار و مساعد میکند. افرادی که از طریق خنده و شادمانی و شیرینی، ذهن و جسم خود را هماهنگ نگاه میدارند، معمولاً عمری طولانیتر از کسانی دارند که زندگی را سخت میگیرند یا موجوداتی جدی هستند. وانگهی، ایام عمر را نیز در سلامت افزونتر به سر میبرند.
هرگاه احساس کردید که کفرتان درآمده و دیگر نمیتوانید ادامه بدهید، لبخند بزنید. به تصاویر روی دیوار لبخند بزنید. به اثاث منزل لبخند بزنید. به تنش و فشاری که از جسمتان بیرون رفته، لبخند بزنید. آنگاه دیگر بار احساس آسودگی خواهید کرد.
پزشکی گفته است: «تفریح، خوراکی است که بهاندازهٔ نان و آب برای سلامتتان ضرورت دارد.» وقتی میخندید و تفریح میکنید و شاد هستید، در ذهن و جسمتان انقلابی صورت میگیرد. چه بسیارند مردمانی که از نظر ذهنی و عاطفی و جسمانی فرسوده میشوند، زیرا اهمیت خنده و شیرین و دلپذیر بودن را فراموش کردهاند.
بسیاری از ناخوشیهای جسمانی و بیشتر ناراحتیهای ذهنی، خواه آگاهانه و خواه ناآگاهانه، به علت احساس انزجار بوده است.
نمیتوانید درعینحال حقشناس و منزجر باشید. هرگاه به علت اهانت یا آزار یا دلسردی احساس انزجار کردید، تعمداً به چیزی بیندیشید که از بابت آن سپاسگزار هستید و از این طریق مسیر احساستان را عوض کنید. با این کار درمییابید که بابت تجربهای که قبلاً در شما احساس انزجار کرده بود نیز میتوانید سپاسگزار باشید، زیرا آن تجربه سبب شد که ستایش و قدردانی و شاکر بودن را در خود پرورش دهید.
مسائل و مشکلات و تجربههای دشوارتان را بستایید. هر تجربهای که سبب شود به موهبت ژرفتری دست یابید، باید ستوده شود.
هر اندوه و ناکامی و تجربهٔ دشوار میکوشد شما را بهسوی فهم و ادراکی عظیمتر هدایت کند تا سرانجام به شیوهٔ مؤثرتر و کاملتری از زیستن دست یابید.
ازاینرو، تجربههای دشوار باید ستوده شوند.
تجربههای دشوار برکتی هستند، اگرچه در جامهٔ لعنت.
عارفی میگوید:
اگر چشم دل میگشودیم
نور درخشندهٔ تجربههای تاریک خویش را میدیدیم
۸۳
خانمی برایم تعریف کرد: «هرگاه تجربههای تاریک به سراغم میآیند، به خود میگویم: دیگر بار میآموزم که همواره میتوانم از طریق شکرگزاری، ثمرات نیکو به بار آورم؛ فرقی نمیکند با چه نوع وضعیتی روبهرو باشم. بهمحض اینکه صمیمانه خدا را شکر میکنم، راهحلی تابناک به ذهنم میشتابد.»
اگر انسان در میان تجربههای تیرهوتار خدا را شکر کند، قطعاً راهی برای سلامت و توانگری و آرامش افزونتر خود میگشاید.
باب بیستوهشتم از سفر تثنیه (عهد عتیق)، از زیباترین درسهای کتاب مقدس و تماماً دربارهٔ شکر نعمت است.
در طول سرگردانی قوم یهود در صحرا، به آنها نشان داده شده که رنجها و محنتهایشان نه به علت ارادهٔ خدا، بلکه به علت ناشکری و نافرمانی خودشان بوده است.
در آیهٔ ۱۵ میخوانیم: «اگر آواز خدای خود را نشنوی تا هوشیار شده، همهٔ اوامر و فرایض او را بهجا آوری، آنگاه جمیع لعنتها به تو خواهد رسید.» در آیهٔ ۴۷ میخوانیم: «جمیع لعنتها به تو خواهد رسید، زیرا خدای خود را به شادمانی و خوشی دل برای فراوانی همهچیز عبادت ننمودی.»
از زمان یوشع، قوم یهود این اندرز را به کار بست و با وجود تعداد اندک، بر سپاه عظیم دشمن پیروز شد.
در آیهٔ ۱۶۴ از مزمور ۱۱۹ میخوانیم:
هر روز تو را هفت مرتبه تسبیح میخوانم.
قدما معتقد بودند اگر یک نفر به آواز، کلام حمد و ستایش بر لب آورد، قدرت ده انسان را خواهد داشت.
حمد و ثنا قدرتمندترین شیوهٔ دعاست؛ رقص و آواز و وجد و سرور برای تجلیل از تمامی برکات خداوند!
زنی دلسرد، کارتی عبارت تأکیدی پیدا کرد که روی آن نوشته بود: «در هر صورت خدا را بستایید.» شبهایی که خوابش نمیبرد، آن عبارت را تکرار میکرد و به خوابی ژرف فرو میرفت.
خانم دیگری میگوید: «هرگاه احساس درد کنم، اگر به یاد آورم که خدا را شکر گویم، بیدرنگ دردم تسکین مییابد. این درد به کجا میرود، نمیدانم. حتی متوجه نمیشوم در کدام لحظه دردم ناپدید میشود.»
حمد و ثنا و شکرگزاری، یکایک یاختههای تن را زنده میکند و نیروی زندگی و تمامیت را به آنها بازمیگرداند.
خانمی منشی بیست سال بود که از دردی مزمن رنج میکشید و هیچ مداوایی به دادش نرسیده بود. غروبی که روی پلی قدم میزد، تحتتأثیر زیبایی شگفت غروب آفتاب، آرام و خاموش آن منظرهٔ عجیب را مورد ستایش و تجلیل قرار داد و ناگهان احساس کرد که وجد و سرورش درد بیستسالهاش را شفا داده است. باید افزود که شفایی کامل بود و درد هیچگاه بازنگشت.
به خاطر داشته باشید که همواره چیزی هست که بتوانید مورد تحسین قرار دهید. بهمحض تحسین، موهبت خودتان صدافزون میشود.
پول توجیبی بیمار یا اندک نیز به قانون شفابخش حمد و ثنا و شکرگزاری پاسخ مثبت میدهد.
گاه مردم آنقدر شکرگزاری و احساس حقشناسی را نادیده میگیرند تا پاک ورشکسته و مفلس شوند. همهٔ ما به این دلیل دچار مشکلات شدهایم که گرایش قدردانی را مورد غفلت قرار دادهایم.
اگر گرفتار مشکلات مالی هستید، احتمالاً ناسپاس و تلخبین بودهاید. هیچچیز سریعتر از تلخبینی و ناسپاسی، جیب یا حساب بانکی انسان را خالی نمیکند.
ضربالمثلی قدیمی میگوید: «هیچکس به داد آدم ناسپاس نمیرسد.»
اگر در زندگیتان توانآزماییهایی هست که نمیدانید چگونه از چنگ آنها بگریزید، به گرایشهایتان بنگرید تا دریابید که ناسپاس نبودهاید؟ مادامی که تلخبین بهجا مانید، نخواهید توانست از آن توانآزماییها بگریزید. آنها افزونتر و افزونتر خواهند شد. بعکس، همین که از طریق قانون قدرتمند ستایش و تحسین، هرچه تلخی و انزجار را وانهید، فراوانی شما فزونی خواهد یافت.
زنی بازرگان اخیراً این امر را به اثبات رساند. صورتحسابهایی داشت که نمیدانست چگونه آنها را بپردازد. مهلت پرداخت آنها نزدیک میشد و او از احساس واماندگی آکنده بود، زیرا تکرار عبارتهای تأکیدی مدد نمیکرد. کار به جایی رسیده بود که دیگر آه در بساط نداشت.
ناگهان دریافت که این اواخر بدبین و ایرادگیر شده بود و با تلخاندیشی هرچه تمامتر از صورتحسابهایش انتقاد کرده و خودش را به باد ملامت گرفته بود که قادر به پرداخت آنها نیست. تجربههای غیرمنتظرهای را نیز که سبب هزینههای اضافی شده بودند، مورد سرزنش قرار داده بود. از راههای موجود کسب درآمدش نیز انتقاد کرده و آنها را ناکافی خوانده بود. به خاطر آورد از لحظهای که واژهٔ «نامکفی» را بر زبان آورد، درآمدش خشکید و ناکافی شد.
با شناخت اشتباهش، به کنجی خلوت رفت و کلام تمجید و تحسین را بر زبان آورد. صورتحسابهایی را که موعد پرداختشان نزدیک شده بود به دست گرفت و به تأکید گفت: «شما را میستایم، زیرا تجلی وفور برکت الهی هستید.»
حدود یک ساعت در گوشهای آرام نشست و با چشمان بسته، آن عبارت را تکرار کرد. یک ساعت نگذشته بود که از راه دور به او تلفن شد تا کار ویژهای را بیدرنگ برای آنها به انجام برساند. لازم نبود برای انجام کار به آن شهر برود. چون میبایست کار بیدرنگ به انجام برسد، برای انجام کاری که بیش از چند روز وقت نمیگرفت، پیشاپیش مبلغی معادل یک ماه درآمد او را یکجا به او میپرداختند. با این درآمد ناگهانیِ مضاعف، نهتنها توانست بهآسانی از پس همهٔ تعهداتش برآید، مبلغ قابلتوجهی نیز بهعنوان پسانداز برایش باقی ماند.
با ستایش و شکرگزاری، هر مانعی را میتوان پشت سر گذاشت.
نمیتوانید حدس بزنید شخصی که به خطاهای خودش یا دیگران میاندیشد، دچار چه امراض و رنجها و ناراحتیهایی میشود.
تقدیر و تحسین نوعی ستایش است و بر سلامت انسان میافزاید. اما توصیف بدیها یا توجه به آنچه دوست ندارید و مورد علاقهتان نیست، مسئله را بزرگتر و اهمیت مشکل را صدچندان میکند. درنتیجه، به آن قدرتی منفی میدهد که خودتان باید واکنش آن را تاب آورید. انسانی دارای گرایش انتقادی فقط میتواند شفایی موقت بیابد، زیرا دیگر بار به دام گرایش انتقادی خویش میافتد و بیمار میشود.
گاه انتقاد میشود که تأثیر شفای ناشی از دعا یا تکرار عبارتهای تأکیدی موقت است. به خاطر داشته باشید که قصور از دعا یا تکرار عبارتهای تأکیدی نیست. دریافت شفا یک چیز است و حفظ و نگاهداری آن یک چیز دیگر. این وظیفهٔ خودتان است که با گرایشهای درست و عاری از هرگونه انتقاد و ایرادگیری، شادابی و سلامتتان را حفظ کنید.
طبیعتاً شفایی طولانی و دائمی دلپذیرتر از شفایی کوتاه و موقت است. از آنجایی که گرایشهای ذهنی در این امر اهمیتی بسزا دارند، پشتکار و مداومت در دعا و تکرار عبارتهای تأکیدی و مطالعات معنوی و کاربرد فنون و شیوههایی برای پاک شدن از گرایشهای بیمارگونه، نظیر نفرت و ترس و سرزنش و احساس گناه و ناسپاسی و حقنشناسی، امری ضروری و اجتنابناپذیر است.
خانمی برایم تعریف کرد که از طریق مطالعات معنوی و تکرار عبارتهای تأکیدی، خود را شفا داد. اما مغرور شد و مدام در دل به خود میبالید که توانسته است خود را شفا بدهد. درد پیشین بازگشت. این بار هرچه کوشید از طریق قانون نفی و انکار، درد را پس براند، نتوانست. با پشتکاری وصفناپذیر به مطالعه و بررسی کتابهای بیشتر و مقالههای افزونتر معنوی ادامه داد.
اندیشه از سرش گذشت که: «یک روز، در حال تکرار عبارتهای تأکیدی و گرفتار دردی شدید، این چه درد خوشیمن و مبارکی! اگر این درد نبود که وادار نمیشدم این همه کتاب معنوی بخوانم و بر فهم و ادراک ژرف معنوی خود بیفزایم.» با این دریافت، اشک شوق از چشمانش بر گونهاش بارید و سرشار از احساس قدردانی و حقشناسی، از دردش تشکر کرد. اما در کمال وجد و سرور و حیرت دریافت که احساس سپاسگزاری دردش را شفا داده است؛ و البته شفایی کامل و دائمی بود.
اگر احساس میکنید گرایشهای ذهنی و معنوی به دادتان نمیرسند، شاید شفا در سطحی ژرفتر در حال وقوع است و طبیعتاً مستلزم زمانی بیش از مدتی است که شما پیشبینی میکردید و انتظار داشتید. اما قطعاً شفایی طولانیتر خواهد بود. پس با وجود کندی ظاهری شفا، سپاسگزار باشید. این سپاسگزاری بر شتاب شفا خواهد افزود.
هیچگاه اقتدار ستایش را دستکم نگیرید. نهتنها شاهکلید زندگی، بلکه پادزهر ناخوشیهای دنیاست. آرام و خاموش، از صبح تا شام —از لحظهای که چشم میگشایید تا لحظهای که چشمها را فرومیبندید— شاکر و حقشناس باشید. این تمرین نهتنها جسم بیمار، بلکه ذهن و روابط و جیب بیمار را نیز شفا میبخشد.
پایان این بخش.
