روزی روزگاری، پسرک فقیری زندگی میکرد که برای گذراندن زندگی و تامین مخارج تحصیلش دستفروشی میکرد. از این خانه به آن خانه میرفت تا شاید بتواند پولی به دست آورد.
روزی متوجه شد که فقط یک سکه ۱۰ سنتی برایش باقی مانده است و این در حالی بود که به شدت احساس گرسنگی میکرد. تصمیم گرفت از خانهای مقداری غذا تقاضا کند. به طور اتفاقی، درب خانهای را زد. دختر جوان و زیبایی در را باز کرد. پسرک با دیدن چهرهی زیبای دختر دستپاچه شد و به جای غذا، فقط یک لیوان آب درخواست کرد.
دختر که متوجه گرسنگی شدید پسرک شده بود به جای آب برایش یک لیوان بزرگ شیر آورد. پسر با طمأنینه و آهستگی شیر را سر کشید و گفت: «چقدر باید به شما بپردازم؟» دختر پاسخ داد: «چیزی نباید بپردازی. مادر به ما آموخته که نیکی، ما به ازایی ندارد.» پسرک گفت: «پس من از صمیم قلب از شما سپاسگزاری میکنم.»
سال بعد دختر جوان به شدت بیمار شد. پزشکان محلی از درمان او اظهار عجز کردند و او را برای ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در بیمارستانی مجهز، متخصصان نسبت به درمان او اقدام کنند.
دکتر «هوارد کلی» برای بررسی وضعیت بیمار و مشاوره دادن فراخوانده شد. هنگامی که متوجه شد بیمارش از چه شهری به آنجا آمده است، برق عجیبی در چشمانش درخشید. بلافاصله بلند شد و به سرعت به طرف اتاق بیمار حرکت کرد.
لباس پزشکیش را بر تن کرد و برای دیدن مریضش وارد اتاق شد. در اولین نگاه او را شناخت. سپس به اتاق مشاوره بازگشت تا هرچه زودتر برای نجات جان بیمارش اقدام کند. از آن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سرانجام پس از یک تلاش طولانی بر ضد بیماری، پیروزی از آن دکتر «کلی» شد.
آخرین روز بستری شدن زن در بیمارستان بود، به درخواست دکتر هزینهی درمان زن برای تأیید نزد او برده شد. گوشهی صورتحساب مطلبی نوشت. آن را درون پاکتی گذاشت و برای زن ارسال کرد.
زن از باز کردن پاکت و دیدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت. مطمئن بود که باید تمام عمر را بدهکار باشد. سرانجام تصمیم گرفت و پاکت را باز کرد. چیزی توجهش را جلب کرد چند کلمهای روی قبض نوشته شده بود. آهسته آن را خواند: «بهای این صورتحساب در گذشته با یک لیوان شیر پرداخت شده است.»
