اگر اندیشههای منفی را در سر نپرورانید – و از این طریق به آنها خوراک نرسانید – آنا از کمبود توجه هلاک خواهند شد.
به هر اندیشهی منفی که از سرتان میگذرد جسورانه بگویید:
«هیچ چیز پلید در من و پیرامونم وجود ندارد.» در برابر هرگونه سخن منفی دربارهی خودتان یا دیگران – خواه بدگویی و انتقاد، خواه توضیح دربارهی بیماری و مشکلات مالی، خبر مرگ و خواه مسائل خانوادگی یا هرگونه خطر و شکست و فاجعه، ندا در دهید: «این حقیقت ندارد. هیچگونه پلیدی نمیتواند واقعیت داشته باشد.» چه بسیارند مشکلاتی که فقط از طریق همین اندیشه شفا یافتهاند.
چون نیکی در همهجا حاضر است، حتی در آنچه پلیدی مینماید نیز خیر وجود دارد. آنچه بتواند نیکی پدید آورد پلیدی به حساب نمیآید. اگر فقط یک نفر بتواند دل و جرات به خرج بدهد و آن نیکی را بجوید، از هر تجربهیی میتواند نیکی برخیزد.
امرسون به اینم پی برده بود که گفت: «هر پلیدی که در برابرش سر تسلیم فرو نیاوریم، به بانی خیر بدل میشود.»
هرگز گمان نبرید که به مصلحت شماست دربارهی سیمای تاریک زندگی سخن بگویید، یا حتی به آن گونه گفتوگوها گوش بسپارید. گاه سکوت بهتر است پذیرش و موافقت است. گاه سکوت نه تنها فضیلت، که عظیمترین نوع نفی و انکار است.
خانم خانهداری برایم تعریف کرد که پزشک همسرش در خفا به او گفت که شوهرش سرطان دارد و بیش از ۶ ماه نخواهد زیست. این خانم خردمند که از قانون نفی و انکار باخبر بود، دربارهی این تشخیص به احدی چیزی نگفت. عوض اینکه به شوهرش اطلاع بدهد که به زودی خواهد مرد، مصرانه به همسرش گفت که جراحی بسیار موفقیت آمیزی داشته و به سرعت بهبود خواهد یافت. شوهرش نیز حرفش را باور کرد. به خویشاوندان و همسایهها و دوستانشان نیز همین را گفت. شوهر نیز به جای اینکه ۶ ماه دیگر بمیرد، ۱۰ سال در کمال سلامت زیست. مرگ ناگهانیاش به علت ذاتالریهی شدید بود، نه سرطان.
یکی از بهترین راههای بیدار کردن قانون شفابخش نفی و انکار، ساکت ماندن است: سخن نگفتن دربارهی مشکلاتتان. با ایثار جوهر اندیشه و کلام در عواطف و احساسهایتان، به آنها خوراک نرسانید. همچنین مراقب باشید که در خفا یا خاموش، انتقال یا عیبجویی نکنید. هرگونه طعنه و ریشخند را از گفتارتان حذف نمایید. از گله و شکایت دست بردارید. برای خودتان و دیگران پیشگویی بد نکنید. یونانیان باستان از کسی که نفوس بد میزد یا مینالید دوری میجستند. معتقد بودند که چنین شخصی برای آنها بد اقبالی میآورد. ضمناً مبادا به دیگری تهمت و افترا بزنید.
مراقب باشید کلامی که دربارهی خودتان یا دیگران بر زبان میآورید حاکی از دلسوزی نباشد. دلسوزی نوعی تحقیر است. هرگز کودکانتان را «بد» نخوانید. عیوب افراد خانواده و همکاران و همسایهها و دوستانتان را به آنها گوشزد نکنید. فقط به جنبههای مثبت وجود خودتان و دیگران توجه نمایید. یا دربارهی نکات مثبت سخن بگویید، یا فقط ساکت بمانید. زیرا سکوت شما به معنای نفی و انکار آنچه به ظاهر پلیدی مینماید خواهد بود.
آن کس که از دردها و آزارها سخن میگوید، نمیتواند صاحب قدرت شفابخش باشد. در توضیح و توجیه پلیدی که شفا و اقتدار نیست. پلیدی تا زمانی میتواند وجود داشته باشد که حضورش را بپذیرید. فقط اعتقاد آدمی به پلیدی، انسان را در معرض آن قرار میدهد!
اگر آدمی میدانست که اعتقادش به شرّ، چه به روز او میآورد، بی درنگ ذهنش را از هر باور منفی پاک میکرد.
سقراط گفت: «آدمیان و اعمال نادرست دست میزنند زیرا نادرست میاندیشند.» افلاطون دریافت که پلیدی فقط نوعی باور است و از خود، اقتداری ندارد. امرسون در سال ۱۸۳۸ میلادی، خطاب به دانشجویان سال آخر دانشکدهی الهیات در کمبریج گفت: «خدا مثبت است. شرّ فقط سلبی و ناشی از تحریم است، نه مطلق. شرّ مانند سرما فقط نشانهای فقدان گرماست. در نتیجه شرّ واقعیت ندارد.»
بزرگان میدانستند که با گفتن «نه» به باورها و ظواهر منفی زندگیتان، نخست ترسهای خود را میزدایید. آنگاه قدرت تأثیر آنها را از چنگشان میربایید. با عمل ترسزدایی، مشکل خود به خود تجزیه و حل میشود. آنگاه میبینید که مسئله هیچ اقتداری نداشت، مگر اقتداری که ترس پیشین و اعتقاد منفی خودتان به آن عطا میکرد.
اگر جهانیان اقتدار شفابخش نفت و انکار را بیدار و احیا میکردند، میتوانستند بیدرنگ در سلامت و سایر جنبههای زندگیشان انقلابی بیافرینند!
در باب پنجم انجیل متّی، عیسی مسیح میگوید: «سخن شما بلی بلی (عبارتهای تأکیدی) و نی نی (نفی و انکار) باشد.» هرگاه عیسی مسیح پاک گردانیدن درون پیاله را توصیه میکرد همانا اشارهیی به قدرت شفابخش نفی و انکار بود؛ و همچنین هرگاه میگفت: «به حسب ظاهر داوری مکنید بلکه به راستی داوری نمایید.»
از طلوع تمدن، آدمیان علامت صلیب را به صورت نوعی نفی و انکار به کار بردهاند. صلیب میسر خط کشیدن بر مشکلات و اندوههای آدمی است. حرکت بالا و پایین بردن صلیب به این مفهوم است که «هیچ چیز دارای قدرت شریرانه نیست.» حرکت چپ و راست صلیب به این معناست که «نیکی هم اکنون حاکم میشود.» همهی انسانهای ابتدایی از طریق نیایش صلیب میدانستند که اگر خواهان موهبتهای زندگی هستند باید بر اعتقاد به شرّ، خط بطلان بکشند.
آنگاه که عیسی مسیح گفت: «اگر کسی خواهد متابعت من کند باید خود را انکار کرده و سریع به خود را برداشته از عقب من آید.» مفهومش این است که برخیزید و قدرت پاک کردن و هضم گردانیدن و خط کشیدن بر آرمانهای محدود ذهنتان را به دست بگیرید و به کار ببرید، زیرا تنها با این عمل میتوانید به پا خیزید و او را دنبال کنید و به سوی موهبتها و برکتهای زندگیتان رهسپار شوید.
مدتها پیش از زمان عیسی مسیح، حکمای باستان بر این اعتقاد بودند: «آنجا که صلیبی نیست، تاجی نیست.»
اما چگونه میتوانید صلیب خود را به تاجتان بدل کنید؟
با تکرار منظم و پیوستهی روزانهی قواعد نفی و انکار که در طول قرون و اعصار، آدمیان برای رسیدن به مراد دل و برآورده ساختن نیازهایشان به کار بردهاند، و آنها در زیر میخوانید:
۱. شرّ وجود ندارد. آنچه موجب نیکی میشود نمیتواند شرّ باشد، و از این وضعیت تنها نیکی برمیخیزد.
۲. از هیچچیز نترسید. قدرتی که بتواند آزار برساند وجود ندارد. اگر در زندگیم چیزی باید عوض شود، میتواند عوض شود.
۳. نه، نه نه! این واقعیت ندارد. من ظاهر این امر را نمیپذیرم. اکنون نیکی مطلق و جاودان حاکم است و بیدرنگ متجلی میشود.
۴. زندگی من (سلامت من، توانگری من، خوشبختی من، موفقيت من، موهبت من) نمیتواند محدود باشد! من نامتزلزل و نامحدود هستم.
۵. در هیچجا عدم هستی – عدم جوهر یا عدم شعور و حیات – وجود ندارد. پس هم اکنون و همین جا، زندگی و جوهر و شعور و هستی سرگرم کار است.
۶. چنین امری در کائنات وجود ندارد. فقط نیکی هست. اکنون با همهی آدمیان – با همهی اوضاع و شرایط – رابطهیی راستین دارم.
۷. فقدان و از دست دادن و نومیدی و بیماری، در راهم وجود ندارد. فقط خیر و صلاح هست و بس.
۸. از هیچ چیز نمیترسم. زیرا نور درونم عظیمتر از اوضاع و شرایط و رویدادها است.
۹. هیچچیز با موهبتم نمیستیزد. هیچ کس با موهبتم نمیستیزد. اکنون همهی موانع از سر راهم برخواستهاند.
