نمیدانم قرآن مال نفس شماست یا نفس شما مال آن است. وقتی قرآن میخوانی، آن را میفهمی و کیف میکنی. همراه با آیات عذابش گریه میکنی و به هنگام خوشی آن هم خوشی. سواد هم نداری امّا نمیدانم این قرآنی که میفهمید بالاتر است یا شما! من نمیدانم، شما خودتان میدانید. اگر میگویید کوچکتر هستیم حرفتان درست است. اگر هم بگویید بالاتریم، باز هم حرفتان درست است. هرچه تشخیص دهید همان درست است.
من الان نمیدانم شما بالاتر هستید یا قرآن. اگر قرآن بالاتر باشد که آن را نمیفهمید. اوایل عمر ممکن است بگویند نمیفهمیم ولی آیا آخرهای عمر هم میتواند بگویند نمیفهمیم؟ این یک مقدار فهمی که دارید آیا از درون شماست یا بیرون؟ بلکه از درون شماست. نکند قرآن هم از درون شماست و صورتحساب خودتان است. نگاه کن! ضرری ندارد. شاید متوجّه نشدیم یا نشناختیم. شاید خواب بودیم و اینها را از درونمان درآوردهاند. نمیدانم، یک شاید که اشکال ندارد.
درست نگاه کنید؛ و کلّ انسان المزناه طائره فی عنقه و نخرج به یوم القیٰمة کتابا یلقٰیه منشورا در آخر هم میگوید اقرأ کتابک کفی بنفسک الیوم علیک حسیبا؛ کتاب کردار نیک و بد هر انسانی را چون طوقی به گردنش آویختهایم و در روز قیامت برای او نامهای گشاده بیرون آوردیم تا در آن بنگرد. بخوان نامهات را. امروز تو خود برای حساب کشیدن از خود بسندهای/ سورهی اِسراء آیهی ۱۳ و ۱۴.
آیا قرآن در دل تو میرود یا دل تو در قرآن میرود؟ قرآن درون دلت میرود. پس اصل کاری دل است، آن امانتی که در درونت گذاشتهاند دل است. همهی انبیاء و قرآن هم آمدهاند تا نشانت دهند. آیا در ذات خودت بود یا انبیاء آمدند و یک چیزی را در درونت قرار دادند؟ وقتی خوب نگاه کنید میبینید که آن را از ابتدا در ذاتتان گذاشته بودند. منتهی نمیتوانستیم آن را بخوانیم، آنها آمدند و خواندند. لذا در ذات خودتان نوشته است.
خداوند درون شما چیزی گذاشته که اگر پیامبران هم نبودند، باز باید خدا را عبادت میکردید. اینقدر امانت بزرگ است. و حملها الانسان/ سورهی احزاب آیهی ۷۲؛ انسان آن را حمل میکند. قبول کرده است. برای همین بچّهی کوچک که فطرتش پاک است زود قبول میکند.
وقتی که خدا ما را خلق کرد، امانت را آورد و به تمام خلقش عرضه کرد. ملائک زود کشیدند کنار. حیوانات هم که شعور نداشتند تا قبول کنند. نباتات هم همینطور. امّا همین عرضه کردن باعث شد که آنها بهرهی خود را ببرند. ملائک همه مشغول عبادت شدند. حیوانات و نباتات همه مشغول بهره دادن و بهره گرفتن شدند. شیر دادند، گوشت دادند، البتّه همهی اینها کار خداست. انسان بار امانت را پذیرفت و خودش را کشید بالا. خوب کاری هم کرد.
این بار امانت به همهی آسمانها و زمین عرضه شد امّا ابا کردند، چون نمیتوانستند صبر کنند. ملائکه هم ادب کردند گفتند که ما اهلش نیستیم، امّا انسان گفت من برمیدارم. وقتی انسان قبول کرد به این معنی است که اگر خدا پیامبران را هم نفرستاده بود، باز هم ما شاکر بودیم برای آن نعمتی که در ما هست. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.