روزی بود و روزگاری بود. یک اردک جوان بود که در باغی زندگی میکرد. در آن باغ دریاچهای بود که ماهی بسیار داشت. اردک شنیده بود که گوشت ماهی بسیار خوشمزه است، اما ماهی ندیده بود. اردک یک شب مهتاب به قصد گرفتن ماهی به دریاچه رفت. قدری در آب نگاه کرد و در روشنایی مهتاب عکس ماه را در آب دید و تصور کرد که ماهی همین است. خود را روی عکس ماه انداخت و هرچه در آب جستوجو کرد چیزی به چنگش نیامد. بلکه آب از تلاش او موج برداشت و عکس ماه درهم و برهم شد خیال کرد نتوانسته ماهی را بگیرد و ماهی فرار کرده است.
آن شب خسته شد و گفت که گرفتن ماهی خیلی دشوار است. شب بعد باز هوس زیادی برای گوشت ماهی پیدا کرد. باز عکس ماه را دید و اشتباه خود را تکرار کرد و هرچه کوشش کرد چیزی به دست نیاورد.
این بود که کمکم ناامید شد و فکر کرد که گرفتن ماهی ممکن نیست، اما خیلی غصه میخورد که چرا نمیتواند ماهی بگیرد.
روز بعد این معما را با یک مرغابی پیر در میان گذاشت و گفت:
«شنیده بودم که گوشت ماهی خیلی لذیذ است، اما تجربه کردم و دیدم ماهی را نمیتوان گرفت.»
مرغابی پیر پرسید: «چطور نمیشود؟ مگر تو چطور میخواستی ماهی بگیری؟»
اردک جوان شرح داد و گفت: «یک چیز روشن در آب دیدم و همین که به قصد گرفتن او به آب پریدم، ماهی پریشان شد و فرار کرد و وقتی بیرون آمدم باز دیدم همانجاست و به چنگم نیامد.»
مرغابی خندید و گفت: «بیچاره اینکه تو دیدهای ماهی نبوده، بلکه عکس ماه آسمان بوده که تو به جای ماهی میخواستی بگیری، اما حالا مبادا این حرف را به کسی بزنی، چرا که به تو میخندند. بعد از این هم سعی کن به جای ماهی دنبال گرفتن عکس ماه نروی، چون هرکس یک کار تجربه کرده را دوباره تجربه کند، پشیمان میشود.»
اردک گفت: «راست میگویی، من اشتباه کردهام.»
ولی اردک جوان از بس خجالتی بود از مرغابی پیر نپرسید که ماهی چه شکلی است و نمیدانست که پرسیدن و یاد گرفتن هیچوقت عیب نیست. برای همین شبهای بعد هر وقت یک ماهی را هم در آب میدید فکر میکرد لابد این هم عکس ماه آسمان است و با خود میگفت: «هرکس آزموده را دوبار بیازماید پشیمان میشود.»
این بود که از گرفتن ماهیها مأیوس شد و هیچوقت به آرزوی خود نرسید.
این هم قصهی اردک کمرو بود که با یک اشتباه مأیوس شد و با یک شکست از میدان بیرون رفت و نام اشتباه خود را تجربه گذاشت و همیشه محروم ماند.