روزی بود و روزگاری بود. صیادی برای شکار به صحرا رفته بود. از دور روباه چاق و خوشرنگی را دید و دنبال او راه افتاد. روباه به سوراخ خود رفت و صیاد خانهی روباه را یاد گرفت.
بعد از این صیاد در نزدیک خانهی روباه چالهای کند و لاشهی یک مرغابی را که آورده بود در آن انداخت و سر چاله را با خس و خاشاک پوشاند و خودش پشت تپهای به کمین نشست و فکر کرد که عاقبت روباه بیرون میآید و گرفتارش میکنم و پوست نرمال لطیف او را به قیمت خوبی خواهم فروخت.
هنوز ساعتی نگذشته بود که روباه از سوراخ بیرون آمد و دنبال بوی لاشه آمد تا لب چاله ایستاد و با خود فکر کرد: «در اینکه بوی گوش میآید حرفی نیست. گوش هم خیلی خوراک خوبی است این هم به جای خود صحیح است. من هم خیلی گرسنه هستم، شکی هم ندارم که هرچه هست زیر این خس و خاشاک است. ولی چیزی که هست ممکن است که اینجا حیوانی مرده باشد و بعد این خارها و علفها را باد روی او ریخته باشد. این هم ممکن است که یک شکارچی در اینجا تله گذاشته باشد. چون همه برای یک حیوان زیرک و باهوش میدانند، و اگر به طمع یک شکم خوراک در تله بیفتم برای من ننگ است. پس شرط عقل این است که احتیاط کنم و از خیر این چیزی که در آن احتمال خطر هست بگذرم و دنبال چیزهایی بروم که بدانم در آن اشتباهی نمیکنم.»
روباه این فکر را کرد و از خیر آن خوراک گذشت و راه سلامت پیش گرفت و رفت. هنوز چند دقیقهای نگذشته بود که پلنگ گرسنهای از کوه پایین آمد و دنبال بوی مرغابی به سر گودال سرپوشیده رسید و به طمع گوشت بیاحتیاط پیش دوید و خود را در گودال انداخت و با اینکه از افتادن دست و پایش درد گرفته بود به خوردن مشغول شد.
همین که صیاد صدای افتادن جانور را در چاله شنید فکر کرد که روباه در تله افتاده و او چنان در فکر روباه بود که اصلاً احتمال اشتباه را نداد و با عجله و بیاحتیاط جلو دوید و خود را به چاله رسانید و برای گرفتن روباه جلو رفت. اما پلنگ گرسنه و خشمناک با یک حرکت خیز برداشت و با چنگال و دندان خود صیاد را هلاک کرد.
اگر صیاد هم مثل روباه دقت و احتیاط کرده بود و احتمال خطر داده بود پلنگ را با روباه اشتباه نمیگرفت و جان خود را به باد نمیداد.
پینوشت:
هلاکت این صیاد روباه و پلنگهای زبانبسته را به همهی مؤمنین و مؤمنات آزادمنش و آزاداندیش جهان پهناورمان تبریک و تهنیت عرض میکنیم.