عمیقترین ایمان را به خود داشته باش که در این صورت عمیقترین ایمان را به نوع بشر خواهی داشت. به نظرات خود ایمان داشته باش، اگرچه همه به تو بگویند اشتباه فکر میکنی، چرا که همان ایمان داشتن تو را قوی و استوار میکند.
خود را از حسادت دور دار و شکست را صادقانه بپذیر و آن را شرافتمندانهتر از پیروزی متقلبانه بدان. با گذشت و جوانمرد باش و با مردم به مهربانی و تواضع رفتار کن.
به آدمهای عیب جو و منفیباف اعتنا نکن، برای پیشرفت و ارتقای سطح مادی و معنوی همنوعان خود قدرت بازو و اندیشهات را به کار بند. گوشهایت را بر عربدههای زورگویان ببند.
ناملایمات را مدبرانه پشت سر بگذار، به زندگی عشق بورز، عاشقانه و با احساس زندگی کن، اما از دلبستگی عمیق به دنیا که تو را از واقعیتهای زندگی دور میکند، بپرهیز.
هر لحظه آماده باش چنانچه مصلحت خداوند بر آن مقرر شد که قطرهای از بهره بیکران رحمتی که به تو ارزانی داشته است را بازستاند، با بخشندگی و روی گشاده بازش دهی، چرا که خداوند هر نعمتی را که به ما ارزانی دارد وقتی که از ما بازش ستاند بیشک در آن حکمتی وجود دارد.
فرزندم! شاید وقتی این نامه را میخوانی، من دیگر در این جهان هستی نباشم، سعی کن برای خدمت کردن به مردم در موقعیت خوب اجتماعی قرار بگیری و زمینهساز رشد و کمالات انسانی باشی.
در دل ستاره باش و بِدرخش، ولی تشویق، تحسین، هدایا و وعدهها تو را مست و مغرور نکند. از نیازمندان دلجویی کن و پنهانی به آنان کمک کن و برای اینکه به دام غرور نیفتی و سقوط نکنی و در زندگی سعادتمند باشی ۴ پندار را همیشه آویزهی گوشت دار و به آنها عمل کن:
اول اینکه_ همیشه به یاد خدا باش.
و دوم اینکه_ به یاد مرگ باش که اگر ما به یاد خدا و مرگ باشیم خطاهایمان کم و مثبت اندیشیهایمان افزایش مییابد.
پند سوم آن است که_ به هر کس نیکی کردی آن را فراموش کن.
و پند چهارم آنکه _ از هر کسی بدی دیدی آن را به فراموشی بسپار، چرا که با یاد کردن و زنده نگه داشتن عمل نیک انجام شده در پی آن میآییم که جواب نیکی را بگیریم و عمل بد را مقابله به مثل کنیم که این وضعیت هیچگاه خوشایند نیست.
فرزندم! خود را از مردم جدا ندان و چنانچه روزی در موقعیت بالای اجتماعی قرار گرفتی شهرها را بگرد و مردم را ببین، به زنان بیوه، کودکان یتیم و افرادی را که زیر بار سنگین درماندهاند کمک کن و با خود بگو من هم یکی از آنها هستم، آری، فرزندم، تو یکی از آنها هستی، نه بیشتر ... .
صلهی رحم به جا آور گرچه با جرعهی آبی باشد و بهترین صلهی رحم خودداری از آزار است/امام رضا که بهترین سلامهای برای او.
حضرت رضا همیشه به اصحاب خود میفرمود: بر شما باد و اسلحهی پیامبران، گفته شد: اسلحهی پیامبران چیست؟ فرمود: دعاء است.
علی بن موسی (امام رضا – ع)
هشتمین پیشوای شیعه، که به لقب «رضا» معروف است. در ۱۱ ذیقعده سال ۱۴۸ در مدینه متولد شد؛ پدرش امام کاظم و مادرش نجمه بود. در سن ۳۵ سالگی پس از شهادت پدر به امامت رسید. امامت او ۲۰ سال طول کشید. خلفای عباسی زمان آن حضرت، عبارت بودند از: هارونالرشید، امین و مأمون.
وقتی مأمون خلیفه شد مرکز خلافت را از بغداد به مرو در خراسان منتقل کرد و چون از نارضایتی و قیام طرفداران امام رضا بیم داشت، آن حضرت را به اجبار، از مدینه به خراسان فراخواند و برای فریب مردم و دور ماندن از خشم آنان، امام رضا را به ولیعدی خود منصوب کرد. ولی باز هم از موقعیت اجتماعی امام، بیمناک بود و سرانجام آن حضرت را مسموم و شهید کرد. شهادت او در آخر ماه سفر سال ۲۰۳ هجری بود. هنگام شهادت ۵۵ سال داشت و قبر مطهرش در مشهد، زیارتگاه مسلمین است.
علی بن موسی الرضا در دانش و سخاوت و اخلاق و شخصیت معنوی بینظیر بود. در مرو، جلسات بحثی به دستور مأمون برگزار میشد تا شخصیت امام را بشکند، اما حضرت رضا در بحثهایی که با علمای ادیان و مذاهب مختلف، حتی با مادیون منکر خدا داشت، همواره پیروز میشد و چهرهی علمی او آشکارتر میگشت. کتاب «عیون اخبارالرضا» از تالیفات شیخ صدوق، مجموعهای از سخنان آن حضرت را در بر دارد.
