سالها پیش در یکی از اعیاد «شکرگزاری»، خانوادهی جوانی با احساس شوم از خواب برخاستند. آنان به جای اینکه در انتظار روزی خوش و شایستهی سپاس باشند یکی از روزهای تیرهی زندگی خود را انتظار میکشیدند.
این وضعیت دشوار، ابتدا به یأس و ناامیدی و آنگاه به مبادلهی کلمات خشن و تحمل ناپذیر میان پدر و مادر انجامید. هنگامی که خشم افسردگی میان وارد این شدت گرفت، پسر خانواده نیز احساس بیپناهی و درماندگی کرد.
آنگاه فرشتهی اقبال با صدای بلند و غیرمنتظره در را کوفت! پسر در را گشود. مردی قد بلند را بر آستانهی در دید. آن مرد، در حالی که سبد انباشته از غذای بوقلمون، نان شیرینی، سیبزمینی، قوطیهای کنسرو و همهی مایحتاج روز شکرگزاری را در دست داشت با لبخند از او استقبال کرد.
پدر خانواده در ابتدا نمیخواست هدیه را بپذیرد. اما آن مرد گفت: «ببینید، من فقط مأمور توزیع هستم.» و در حالی که لبخند میزد سبد را در دستان پسر خانواده جا داد و عازم رفتن شد. در آن لحظه بود که زندگی پسر جوان برای همیشه دگرگون شد. او از این عمل سادهی محبتآمیز، آموخت که همیشه جای امیدواری هست، و مردم به راستی مهرباناند. این احساس سپاس تأثیر عمیقی در وی داشت و با خود عهد کرد که روزی به چنان مقام و مرتبهای برسد که بتواند همین عمل را نسبت به دیگران انجام دهد.
هنگامی که سن این پسر به ۱۸سالگی رسید، وفای به عهد را آغاز کرد. با اینکه درآمد او بسیار اندک بود، اما با پسانداز توانست مقداری مواد غذایی برای دو خانوادهی نیازمند که آنها را میشناخت تهیه کند. آنگاه لباس کهنهای پوشید و به در خانهی آنان رفت و تصمیم گرفت خود را در سِمَت مأمور توزیع جا بزند و خوراکیها را به آنان هدیه کند.
خانوادهی نیازمند اولی عبارت بودند از: یک زن با شش بچه. آن زن هنگام تحویل هدایا گفت: «تو از جانب خدا آمدهای و اینها هدایای خداوند است.»
مرد جوان پاسخ داد: «نه، من فقط مأمورم. بدانید که مورد محبت هستید و چنانچه روزی اوضاع برایتان مساعد شد، خواهشمندم همین هدایا را به فرد نیازمند دیگری ببخشید.»
هنگامی که مرد جوان آنجا را ترک کرد، از این احساس همبستگی و کمک به دیگران اشک در چشمانش حلقه زد. وقتی با اتومبیل خود از آنجا دور میشد، چهره ی شاد و خندان اعضای آن خانواده را در آینه دید و در خود احساس غرور کرد و دانست که این دور تسلسل همچنان ادامه خواهد یافت.
این سرآغاز نهضتی بود که تا امروز همچنان ادامه دارد. او هدیهای را که به خانوادهاش داده بودند به دیگران داد و به آنان یادآور شد که شایستهی احسان و محبت بودند و میتوانند روزی نظیر آن هدایا را به دیگران بدهند و انجام دادن این کار، فقط به کمی درک و مقدار فراوانی تلاش و کوشش نیازمند است.
من این همه اطلاعات را دربارهی مرد جوان و خانوادهاش و دربارهی اعمال و حتی احساساتش از کجا به دست آوردهام؟ از آنجا که مرد جوان خود من بودم.
قالَ آنتونی رابینز
پینوشت:
تو اعضای خانوادهات را دوست داری ولی دید تو نسبت به اینکه چه افرادی اعضای خانوادهات به حساب میآیند بسیار محدود است. تو خودت را بخشی از خانوادهی بشری به حساب نمیآوری. به همین دلیل مسائل خانوادهی بشری را مسائل خودت نمیدانی/ گفتوگو با خدا، ج ۲.
