آقای کپل و شاخه‌ی رُز

در خیابان راه می‌رفتم که آقایی جلوی راهم را گرفت. تا ده دقیقه قبل از این نمی‌دانستم که چنین چیزی در زندگی ببینم. این نکته به‌خودی خود ناچیز است؛ به این دلیل اشاره می‌کنم تا یک‌ششم‌ ساعت از تمام آدم‌های فوق‌العاده خوبی که زندگیشان بطور یکسان از همین لحظه تعریف می‌شود جلو بزنم.

کپل و تنومند با چشمانی وارد و تب آلود، شکمبه‌ی قمبلش، اولین قدم به سوی عالم بی‌عمل بودنش بود. از این همه لباس نمی‌دانم چرا، سوییشرت را برای توصیفش مجبورم انتخاب کنم. این هیپهاپولوژیست استریت‌استایل، به جستجو پرداخت. در نیمه‌ی روشن پارک بود و بوته‌ها جلوی پایش شکافته می‌شدند.

اینبار کلکش گرفت و دست عاشق و سرخ خود را به سمت شاخه‌ی رز دراز کرد. اگر منصفانه قضاوت کنیم در خلوتی صبح هیچ نترسیدم و تعجب نکردم. روی آرنج بلند شدم و با دقت بیشتری به هیکلی که بطور غیر منتظره ظاهر شده بود خیره شدم. آن غریب آشنای مهربان، به شکل بسیار خوب و بی‌عیب و نقصی به هدف خود رسید.

آن لحظه من رفیقی پیدا کردم که رقیب من بود، البته نه در دیدگاه‌های متفاوتمان، بلکه در سرمستی و عشق. اگر با هم ملاقات می‌کردیم بحث داغی بین ما شکل می‌گرفت.

ما درباره‌ی همه‌چیز بحث می‌کردیم: هنر، دین، علم، زندگی و مرگ. به ویژه درباره‌ی سکوت سفید و آنطورش. نگاه و لبخندش به شاخه‌ی بی‌ریا و کم‌پشت زز. و پنج دقیقه‌ی تمام بوسه‌ی سرانگشتش به گلبرگ‌ها.

خیلی گل دوست دارم. البته خانه‌مان گل پرورشی بیشتر داریم. گل‌های قلبم اما وحشی هستند. برای همین هم گل‌های صحرایی را بیشتر دوست دارم. عطر و بوی آن‌ها خیلی بهتر از گل‌های خانگی است. مثلاً هیچ گلی نمی‌تواند عطر و بویی مثل گل اِستکانی داشته باشد.

به فضای نیمه‌تاریک پیاده‌رو چشم دوختم که در درازی آن قِل خورد و رفت.

من درک می‌کنم که آن صبح من و او یک احساس داشتیم. و با خود عهد کردم این بِرامنس را درباره‌ی کنشش یادداشت کنم.