
ببین آشفته بازار است دلی در خلوت این شهر..
زآگاهی هراسان است
از اینکه خواهشش بی پاسخ از هر دست سرد خواب هشیار
و
از این کفشان زرد و قهوه ای میگیرد و میگرید و می نالد از حسرت
تجسم می شود در خاطرم قبری درون قلب سوزانم ز سرمای حکایت سوز
که از بی مهری یاری غریب
هزاران بار پژمرده است
دلم ، خونش بدون خواهشی از من به جریان است
دلم آَشفته از حسرت . چه سودش گفتن دردی به بی دردان بی احساس
مرا آشفته خواهی خواند
به غیر شورش عاشق،جهان را حائری کم عقل باید خواند
28 آبان سال 99
سیاه نوشته ای از من
علیرضا زارعی